Ιστορίες ύπνου

 

 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έφτιαχνα ιστορίες μέσα στο μυαλό μου, λίγο πριν κοιμηθώ. Φυσικά ο κεντρικός χαρακτήρας ήμουν εγώ.

 

Ωραίες, ευτυχισμένες ιστορίες, άλλοτε περιπετειώδεις, άλλοτε καθημερινές, που με γέμιζαν ευχαρίστηση, με χαλάρωναν και με έπαιρνε γλυκά ο ύπνος.

 

Μεγάλωνα και μαζί μου μεγάλωναν κι αυτές, γίνονταν πιο ώριμες, πιο πολύπλοκες και πάντα εννοείται με happy end.

 

Θυμάμαι ότι στην εφηβεία μου είχα σκαρώσει μια περιπέτεια με απαγωγή στην Καζαμπλάνκα (άκου τώρα, Καζαμπλάνκα!), στην οποία περιπέτεια αποφάσισα να βάλω και δυο κολλητές μου φίλες τότε. (Ξανθίππη, αν διαβάσεις αυτή μου την ανάρτηση, να ξέρεις ότι μία από αυτές ήσουν εσύ 😊).

 

Δεν θυμάμαι βέβαια την πλοκή της υπόθεσης, αφελής θα πρέπει να ήταν, ωστόσο εμείς οι τρεις φίλες τα καταφέρναμε κάθε φορά να ξεφεύγουμε από τους διώκτες μας και τελικά γυρίσαμε στον τόπο μας σώες και ασφαλείς. Εννοείται ότι τα μεγαλύτερα κατορθώματα τα έκανα εγώ, αφού εγώ έφτιαχνα την ιστορία.

 

Την άλλη μέρα τη διηγήθηκα στην άλλη φίλη θεωρώντας ότι τους είχα κάνει την τιμή να τις βάλω σε μια προσωπική ιστορία μου. Η άλλη με άκουγε με υπομονή για κάμποση ώρα  και μετά μου φώναξε θυμωμένη:

 

-Όλα τα σπουδαία τα έκανες εσύ, εμείς δεν κάναμε τίποτα!

 

Έμεινα για λίγο σαστισμένη. Μετά της είπα:

 

-Μα η ιστορία αυτή είναι δική μου! Φτιάξε κι εσύ μια δική σου και κάνε τον εαυτό σου ηρωίδα!

 

Τέλος πάντων αυτή τη συνήθεια να φτιάχνω ιστορίες, λίγο πριν κοιμηθώ, ήταν το καλύτερο υπνωτικό μου επί δεκαετίες.

 

Και ξαφνικά, πριν ένα-δυο χρόνια ξάπλωνα στο κρεβάτι και δεν μου ερχόταν τίποτα στον νου. Είχα εξαντλήσει το ρεπερτόριό μου.

 

Ιστορίες της παρούσας εποχής, ιστορίες από παρελθούσες εποχές, προϊστορικές, ιστορικές, αρχαιότητα, μεσαίωνα, Βυζάντιο (τις επόμενες ιστορικές φάσεις τις βαριόμουν), ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, άγνωστοι πλανήτες, άγνωστοι πολιτισμοί, άλλα Σύμπαντα, περίεργες καμπυλότητες του χρόνου που με μετέφεραν παντού, ιστορίες μεταφυσικές με ωραίους παραδείσους, με όντα υπερφυσικά, ιστορίες ερωτικές με φανταστικούς ή πραγματικούς ανθρώπους, τέλος πάντων δεν άφησα τίποτα που να μην το κάνω ιστορία.

 

Και ξαφνικά: Τέλος.

 

Τα είχα όλα ζήσει με τη φαντασία μου όχι μία αλλά πολλές φορές και τα είχα όλα βαρεθεί. Με άλλα λόγια δεν είχα πια το υπνωτικό μου.

 

Και τώρα τι κάνουμε; αναρωτήθηκα.

 

Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Έμαθα να κοιμάμαι χωρίς το υπνωτικό μου.

 

Στεγνά πράγματα δηλαδή, χωρίς γοητεία.