Πεθαίνοντας μόνος

Έγραψα προχθές πόσο σατανικός είναι αυτός ο κορονοϊός που μας αναγκάζει να απομακρυνόμαστε από τους αγαπημένους μας, που υποχρεώνει τις οικογένειες να χωρίζονται, τα παιδιά να μαθαίνουν να αποφεύγουν τους παππούδες τους, οι παππούδες να βλέπουν με φόβο τα εγγόνια τους, οι νέοι να αντιμετωπίζονται με καχυποψία και εχθρότητα.

Κορονοϊός

Δες πόσο πονηρός, πόσο σατανικός είναι:

Πλησιάζει αθόρυβα μικρά παιδιά και νεαρούς και μπαίνει μέσα τους. Κάθεται ήσυχος, αόρατος, σχεδόν ανύπαρκτος. Καραδοκεί βέβαια, αλλά αυτό κανείς δεν το παίρνει είδηση.

Παρακολουθεί με μάτι άγριο, πεινασμένο, όσο ο ξενιστής του ανυποψίαστος συνεχίζει τη ζωή του. Η παιδική σάρκα δεν τον ενδιαφέρει καθόλου. Ούτε η εφηβική. Δεν είναι παιδόφιλος. Είναι γεροντόφιλος. Μια σπάνια διαστροφή δηλαδή.

"Μαζεύτηκαν σε κύκλο οι ψυχές"

Μαζεύτηκαν σε κύκλο οι ψυχές

και μουρμουρίζουν λόγια ακατάληπτα,

συχωρεμένοι να’ ναι

αυτοί που αμαρτάνουν,

αυτοί που υπακούν το σώμα τους

πάνω εκεί στο φως του ήλιου,

αυτοί που νιώθουν πόνο,

θυμό και οργή,

όσοι σκοτώνουν,

όσοι τυραννούν,

όσοι παλεύουν ζωντανοί να μείνουν,

συχωρεμένοι να’ ναι,

επειδή δεν ξέρουν.

Εσύ είσαι κακός άνθρωπος, εγώ είμαι καλός

Ένα περίεργο πράγμα, βλέπω πολλούς να λένε καταγγελτικά, να λένε με θυμό ότι υπάρχουν άνθρωποι που μισούν – και ξέρω, όλοι ξέρουμε ποιους εννοούν.

Από την άλλη, βλέπω άλλους τόσους να λένε καταγγελτικά, να λένε με θυμό ότι υπάρχουν άνθρωποι που μισούν – και ξέρω, όλοι ξέρουμε ποιους εννοούν.