2/5/11

Γέλια, κραυγές και άλλοι άναρθροι ήχοι


Μια από τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν το ανθρώπινο πλάσμα  και το αντιδιαστέλλουν από τα άλλα ζωντανά πλάσματα  είναι η ικανότητά του να διακρίνει στη ζωή αστείες καταστάσεις και να γελά μ’ αυτές. Φαίνεται ότι και κάποια άλλα ανώτερα θηλαστικά διαθέτουν αυτή την εγκεφαλική λειτουργία, πάντως ο άνθρωπος την έχει αναπτύξει στο έπακρο και μάλιστα την εκδηλώνει  ηχηρότατα γελώντας με διάφορους τρόπους, τρανταχτά, κακαριστά, σπαρταριστά, κοφτά, πλατιά, συγκρατημένα, πνιχτά, ύπουλα και υποχθόνια.

29/4/11

"Η Σχεδιάστρια". Απόσπασμα από το βιβλίο μου "Ο τέταρτος κλώνος", εκδ. Αίολος


Η μουσική σταμάτησε. Η Τέλεια Νάντια  χαμογέλασε στο μελαχρινό άνδρα και απομακρύνθηκε.
Στην πίσω βεράντα μια παρέα συζητούσε ζωηρά για το πρόσφατο ταξίδι τους στα βουνά Δέλτα. Κάθισε μαζί τους κι άκουγε. Δίπλα της ένας ξανθός άνδρας άκουγε κι αυτός καπνίζοντας σιωπηλός  το πούρο του. Έσκυψε προς το μέρος του:

25/4/11

Σε ποιον ανήκει το σώμα μας;

Υπάρχει στη γλώσσα μας μια πολύ σαφής διάκριση ανάμεσα στο ζωντανό σώμα και το νεκρό, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε ανθρώπους.
 Αλλά  και όταν αναφερόμαστε σε ζώα, η διάκριση αυτή υπάρχει σε πολλές περιπτώσεις. Λέμε παραδείγματος χάριν: «Βλέπω μια γάτα στον κήπο» και εννοούμε μια ζωντανή γάτα. Αλλιώς θα λέγαμε: «Βλέπω μια νεκρή γάτα στον κήπο». Η διάκριση αυτή χάνεται, όταν το νεκρό ζώο προορίζεται για τη διατροφή μας. Τότε μιλάμε για «κατσικάκια, αρνάκια, μοσχαράκια» κλπ και είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε εδώ ότι χρησιμοποιούμε τις ίδιες χαϊδευτικές λέξεις, όταν δείχνουμε στα παιδιά μας αυτά τα ζώα ζωντανά. Η γλώσσα μας δηλαδή υπακούοντας στις βαθύτερες σκέψεις μας αποφεύγει να μιλήσει για πτώματα ζώων, όταν πρόκειται να τα βάλουμε στο τραπέζι μας και να τα φάμε.

18/4/11

Ξένοι ημεδαποί και αλλοδαποί

Κάποτε, πριν τρεις δεκαετίες και περισσότερο, άνθιζαν στους τοίχους της πρωτεύουσας τα συνθήματα: «Έξω  οι βλάχοι από την Αθήνα», «Βλάχοι, να πάτε στα χωριά σας» και άλλα παρόμοια που έδειχναν την ενόχληση των γηγενών Αθηναίων για τη μαζική εσωτερική μετανάστευση στο άστυ που είχε αλλοιώσει σοβαρά την καθημερινότητά τους.