Ο τέταρτος κλώνος

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αίολος το νέο μου βιβλίο με τον τίτλο «Ο τέταρτος κλώνος». Πρόκειται για μια συλλογή δεκατριών διηγημάτων (επιστημονικής, θα έλεγα μάλλον,) φαντασίας.

Πίσω από τη φανταστική εξιστόρηση εξακολουθώ να παρατηρώ με έκπληξη και απορία τον άνθρωπο σε σχέση με τον εαυτό του και τον κόσμο.

Η σκοτεινή θεότητα Φύση

Με αφορμή το τελευταίο άρθρο του Τάκη Αθανασόπουλου στους enet Διαλόγους, επανέρχομαι σε ένα θέμα που με είχε απασχολήσει και προ καιρού (πολιτισμός ή φύση;) παρατηρώντας το τώρα από μια νέα οπτική γωνία.

Δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση τους

Μεγάλωσαν με την αγάπη των γονιών τους – έτσι υποθέτω.

Όταν αρρώσταιναν, οι γονείς τους θα ξαγρυπνούσαν στο προσκεφάλι τους, όταν έφερναν καλούς βαθμούς από το σχολείο, θα τα αγκάλιαζαν και θα τους έλεγαν μπράβο. Όταν έκαναν κάποια αταξία, θα τα μάλωναν, όταν έκαναν μια καλή πράξη, θα τα επαινούσαν. Θα τα έντυναν με όμορφα ρούχα, θα τα συμβούλευαν, θα τα μάθαιναν καλούς τρόπους. Θα νοιάζονταν για τη μόρφωσή τους και για την ευτυχία τους – έτσι υποθέτω. Επειδή ήταν υποστηρικτές της χούντας, θα φρόντισαν να τους μεταδώσουν τις αξίες που πίστευαν αυτοί, θα τα έμαθαν να αντιπαθούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία και να μισούν τις αριστερές ιδέες.

Ο αμετροεπής Θερσίτης: μια παρεξηγημένη περίπτωση λαϊκού εκπροσώπου

Στο Β της Ιλιάδας, στους στίχους  211-277, ο Όμηρος αφηγείται ένα περιστατικό που μας υποχρεώνει να σταματήσουμε για λίγο την ανάγνωση και να επικεντρωθούμε σε ένα αμφιλεγόμενο χαρακτήρα που εμφανίζεται σε λίγους στίχους και μετά εξαφανίζεται εντελώς. Πρόκειται για τον αμετροεπή, όπως τον ονομάζει ο ίδιος ο ποιητής, Θερσίτη.