Είναι
απίστευτο πόσο παραμορφωμένη εικόνα έχουμε οι άνθρωποι για το παρελθόν μας.
Εκτός από τη νοσταλγία που διαστρεβλώνει πολλά πράγματα, είναι και η λήθη που
σαρώνει και πετά στον κάλαθο των αχρήστων οτιδήποτε κριθεί ενοχλητικό ή
ανάρμοστο να το θυμόμαστε και κυρίως είναι η άγνοια, μια τερατώδης και
ασυγχώρητη άγνοια για τους περασμένους καιρούς.
Έτσι,
ανάλογα τι μας έμαθαν στο σχολείο και τι διαβάσαμε μόνοι μας από βιβλία που
επιλέξαμε, έχουμε μια κατά κανόνα εξιδανικευμένη εικόνα του παρελθόντος και
κυρίως έχουμε την πολύ λαθεμένη εντύπωση ότι οι άνθρωποι που έζησαν στις
περασμένες εποχές ήταν περίπου σαν κι εμάς.
Αλλά
δεν ήταν σαν κι εμάς, όπως με τη σειρά μας κι εμείς δεν θα είμαστε όμοιοι με
τις γενιές που θα μας διαδεχθούν. Βέβαια ο κοινός παρανομαστής όλων των ανθρώπων
είναι η λογική και γι αυτό νομίζουμε ότι, αν με ένα θαυματουργό τέχνασμα βρισκόμασταν εκατό ή
διακόσια χρόνια πίσω, δεν θα είχαμε πρόβλημα να συνεννοηθούμε με τους ανθρώπους
εκείνης της εποχής.
