Με τα μέτρα της φύσης ένας δωδεκάχρονος είναι ήδη έτοιμος για την ενήλικη ζωή. Μπορεί να αναπαραχθεί, να βρει μόνος την τροφή του και να αυτοπροστατευτεί, αν χρειαστεί. Γι αυτό το λόγο οι κοινωνίες που ζουν πολύ κοντά στη φύση, παντρεύουν τα παιδιά τους σε τέτοιες νεαρές ηλικίες, επειδή δεν έχει νόημα να καθυστερούν περισσότερο. Στα αμέσως επόμενα χρόνια τα νεαρά αυτά άτομα θα βρίσκονται στην ακμή τους, η οποία θα διατηρηθεί περίπου ως τα τριάντα τους χρόνια, οπότε θα αρχίσει σταδιακά και με αργές διαδικασίες η παρακμή του οργανισμού τους . Οι σαραντάρηδες σ’ αυτές τις κοινωνίες είναι ήδη γέροι.
Στις ανεπτυγμένες κοινωνίες ένας δωδεκάχρονος θεωρείται ακόμα παιδί. Μπορεί η φύση να έχει ξεκινήσει τις διεργασίες εκείνες που θα τον κατατάξουν σύντομα στους ενήλικους, όμως η κοινωνία θα τον κρατήσει ακόμα μερικά χρόνια στην κατάσταση του παιδιού και η μόνη παραχώρηση που θα κάνει , είναι να τον χαρακτηρίσει έφηβο, δηλαδή έναν άνθρωπο που χωρίς να είναι εντελώς παιδί, δεν είναι όμως ακόμα ενήλικος.
Οι ελευθερίες του είναι περιορισμένες, το ίδιο και οι ευθύνες του. Ο έφηβος είναι βέβαια σε θέση να καταλάβει και να νιώσει πολλά πράγματα, όμως η εξελιγμένη κοινωνία στην οποία ζούμε, είναι τόσο πολύπλοκη που φοβόμαστε να τον αφήσουμε ανεξέλεγκτο, πριν ακόμα αποχτήσει κάποια πείρα. Αυτό που επιμόνως ζητάμε από αυτόν είναι να διαβάζει τα μαθήματά του, ενώ υπάρχουν πλευρές της ζωής που αποφεύγουμε να του τις δείξουμε με τη σκέψη ότι είναι ανώριμος και θα τον επηρεάσουν αρνητικά.
