Βράδυ Μεγάλης Τετάρτης

Ξεκίνησε από απόψε

για άλλη μια φορά

αυτή η αφύσικη ησυχία στην πόλη,

καταλαβαίνεις

ότι κάτι δεν πάει καλά,

νιώθεις έξω από την πόρτα σου

την τρομαχτική ερημία.

 

Έφυγαν,

έφυγαν,

τώρα σε άλλα μέρη απλώνονται,

ρεύονται, εύχονται,

μεθούν,

λένε καλαμπούρια φτηνά,

τσιμπολογούν,

πολιτικολογούν,

απολαμβάνουν

τον καθαρό νυχτερινό αέρα

μακριά από μας.

 

Η τρομερή σιγή της πόλης μου,

της αγαπημένης μου πόλης,

της εγκαταλειμμένης πόλης μου,

της προδομένης.

 

Και είναι ακόμα

η πρώτη μέρα

κι ακολουθούν και άλλες

με αυτή την τρομερή σιγή τις νύχτες,

την εφιαλτική σιγή,

λες κι όλα είναι πια νεκρά

και μόνο εσύ ακόμα είσαι ζωντανή.

 

Μια ανείπωτη φρίκη,

αγαπημένη πόλη μου.

 

Θα την αντέξουμε για άλλη μια φορά.