Με λόγο ή χωρίς λόγο

 

Μια και περνώ την απαισιόδοξη φάση μου

(την πολύ απαισιόδοξη, γιατί αισιόδοξη δεν έχω ούτως ή άλλως) αναρωτήθηκα χθες βράδυ για ποιον λόγο ζω.

 

Δεν βρήκα κανένα λόγο.

 

Και μήπως έχουν οι άλλοι; αναρωτήθηκα ξανά.

 

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, άλλο το νόημα της ζωής και άλλο ο λόγος που ζει ο καθένας από μας. Νόημα της ζωής δεν υπάρχει. Τελεία και παύλα. Ζούμε, επειδή έτυχε να γεννηθούμε. Όμως λόγος για να ζούμε μπορεί κάλλιστα να υπάρχει.

 

Άρχισα να μετρώ λόγους:

 

Έχεις λόγο να υπάρχεις, επειδή σε αγαπούν κάποιοι και η απουσία σου από τη ζωή θα τους προκαλέσει πόνο. Γονείς, αδέλφια, σύντροφοι, φίλοι πραγματικοί, όλοι αυτοί θα νιώσουν πόνο, αν πεθάνεις. Έχεις λόγο να ζεις για να μην προκαλέσεις πόνο στους άλλους.

 

Έχεις λόγο να ζεις, αν είσαι γονέας και πρέπει να μεγαλώσεις το παιδί σου. Αν πεθάνεις, το παιδί σου θα βιώσει τον θάνατό σου με πολύ οδυνηρό τρόπο και δεν ξέρεις και με ποιους και πώς θα μεγαλώσει.

 

Έχεις λόγο να ζεις, αν είσαι επιστήμονας που ανακαλύπτει νέα γνώση και την προσφέρει στην ανθρωπότητα. Αυτή η νέα γνώση είναι πολύτιμη για όλους εμάς και γι’ αυτό πρέπει να ζήσεις και να προχωρήσεις την έρευνά σου.

 

Άλλο λόγο για να ζει κανείς δεν βρήκα.

 

Όσοι δεν ανήκουν στις πιο πάνω κατηγορίες μπορούν κάλλιστα να φύγουν από τη ζωή. Σε κανέναν δεν θα λείψουν. Δεν έχουν λόγο να ζουν. Αν θέλουν να ζήσουν, καλά κάνουν. Αν δεν θέλουν, καλά κάνουν επίσης.