Ποιος δίνει τη νίκη σε ένα κόμμα;

Διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον τα σχόλια των αριστερών φίλων μου εδώ στο διαδίκτυο, τώρα που το κυβερνών κόμμα τους έχασε τις εκλογές της 26^ης Μαΐου.

Αυτό που τελικά μου έκανε εντύπωση είναι ότι όλοι έχουν στο μυαλό τους ένα είδωλο του κόσμου που κυριαρχείται από δύο μόνο πολιτικές δυνάμεις: την αριστερά και τη δεξιά.

Οι ψηφοφόροι δεν μπορεί να είναι άλλο τίποτα εκτός από αριστεροί ή δεξιοί. Δεν ψηφίζεις αριστερά; Είσαι επομένως δεξιός. Δεν ψηφίζεις δεξιά; Άρα είσαι δικός μας ή έστω οφείλεις να είσαι δικός μας.

Παραιτήσου

Η παραίτηση, ανακαλύπτω τώρα ξαφνικά, δεν είναι οπωσδήποτε κάτι κακό. Μερικές φορές μάλιστα είναι κάτι πολύ καλό.

Ωραίο είναι ασφαλώς να έχει κανείς στόχους και να αγωνίζεται γι’ αυτούς. Εξάλλου η ζωή αυτό είναι: αγώνας για να πετύχεις τους στόχους σου, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Με τον τρόπο αυτό η ζωή αποχτά τέλος πάντων και ένα ενδιαφέρον και δεν εξομοιώνεσαι με το ζώο που όταν είναι χορτάτο και ασφαλές, κάθεται σε μιαν άκρη και δεν κάνει τίποτα. Έχεις στόχους, άρα δεν είσαι ζώον. Ούτε καθυστερημένος που κοιτάζει τον κόσμο με μάτια απλανή.

"Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου"

Με αγνοείς, μου λέει,

δεν με παίζεις

-και χύνει στο αίμα μου

τις παράφορες ουσίες του-

παίξε με, επιμένει,

έχω ιστορίες να σου πω,

βαθιές εικόνες να περάσω στο μυαλό σου,

έχω φωνές

και ωραίες καίριες φράσεις

που θα σε τρελάνουν,

έχω και πρόσωπα πολλά,

διάλεξε και ζευγάρωσε

με όποιο θέλεις

και πράγματα έχω,

ξέρεις,

από αυτά που θα σε ρίξουν

στην ωραία έκσταση

και ηδονές και γλυκείς πόνους έχω

και αισθήματα

από εκείνα που καταλαβαίνεις,

καθρέφτες έχω

που θα πολλαπλασιάσουν

τον κόσμο που θα σου χαρίσω

και ολόκληρες τις τρεις διαστάσεις

για να τα ζήσεις όλα με αληθοφάνεια

και χρόνο ατελείωτο έχω,

μέχρι λιπόθυμος να πέσεις κάτω

από την άρρητη δοκιμασία,

έναν παράδεισο

έχω εδώ για σένα

γεμάτο ενδορφίνες,

πες ναι,

μην κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια.

Κόσμος ολόκληρος

που πάλλεται στην άκρη του μυαλού μου

κι εγώ διστάζω,

έχω φοβηθεί.

Το παρελθόν και το μέλλον μέσα στο παρόν

Ο άνθρωπος ζει το παρόν του. Με αυτό είναι εξοικειωμένος, αυτό αναγνωρίζει ως κόσμο. Για το μέλλον δεν μπορεί παρά να εκφέρει μόνο εικασίες, του είναι τελείως άγνωστο. Για το παρελθόν έχει μια θολή, ομιχλώδη ιδέα που εξαρτάται από το εύρος των ιστορικών του γνώσεων.

Αυτό που του ανήκει δικαιωματικά είναι η εποχή του. Αυτήν μπορεί να την επηρεάσει και να της δώσει τη μορφή που αυτός αποφασίζει. Ειρηνική εποχή ή εποχή πολέμου, εποχή ευημερίας ή φτώχειας, εποχή με οργανωμένες κοινωνίες ή εποχή αποσάθρωσης.