Λιτότητα και λιτός βίος

Όχι, δεν θέλω να γυρίσω στη δεκαετία του 1960. Ούτε και στη δεκαετία του 2000 θέλω να γυρίσω.

Δεν θέλω να μοιάσω στους γονείς μου που πήγαιναν στη λαϊκή, λίγο πριν κλείσει, για να βρουν φτηνά και μισοσαπισμένα λαχανικά. Ούτε στους γείτονές μου της Αγίας Παρασκευής ( το 2000 εκεί έμενα) που είχαν τρία αυτοκίνητα και έκαναν τα ψώνια τους στο Παρίσι και το Λονδίνο.

"Οι ηθοποιοί"

Τόσο πολύ μαγεύτηκαν

από τους ρόλους τους οι ηθοποιοί

που, όταν τέλειωσε η παράσταση

και έπεσε η αυλαία,

εκείνοι βυθισμένοι ακόμα μες την έκσταση

με βδελυγμία απέρριψαν το ενδεχόμενο

να βγουν έξω στους δρόμους

φορώντας τις καθημερινές τους φορεσιές.

Έμειναν έτσι στη σκηνή

κάνοντας βόλτες πέρα δώθε,

τις μάσκες τους φορώντας,

 χαϊδεύοντας τις βελουδένιες τους στολές

και κάθε τόσο επαναλαμβάνοντας

μια ωραία φράση από το κείμενο.

Και λίγο πιο μετά ξεθάρρεψαν,

άρχισαν πάλι από την αρχή το έργο

μπροστά στα αδειανά καθίσματα

τώρα με τόλμη αυτοσχεδιάζοντας,

προσθέτοντας και αφαιρώντας λόγια,

αλλάζοντας τα γεγονότα

και προσαρμόζοντάς τα στις επιθυμίες τους

και ξαφνικά έγινε η σκηνή ένας ωραίος κόσμος

γεμάτος περιπέτειες και εντάσεις.

Ο εαυτός τους χάθηκε σιγά- σιγά, ξεχάστηκε,

στο τέλος έγιναν οι ρόλοι τους.

Ευτυχισμένοι τώρα περιφέρονται,

ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις,

ερωτεύονται, αυτοκτονούν,

ύστερα ξαναζωντανεύουν,

ξανά ερωτεύονται, ξανά αυτοκτονούν

 -ω, είναι μια υπέροχη ζωή αυτή που ζουν,

ανταποκρίνεται πλήρως στις προσδοκίες τους,

όχι όπως εκεί έξω στα σκουπίδια,

τη δυσωδία και τη φθορά.

(1987)

Γενναίος, νέος, εφήμερος κόσμος

Έπρεπε να μεγαλώσω αρκετά, να μεγαλώσω πολύ για να καταλάβω  μέσα από τη δική μου πλέον προσωπική εμπειρία, γιατί οι μεγάλοι δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον και τις αλλαγές που προοιωνίζεται , γιατί συχνά το αντιπαθούν και το μάχονται προσπαθώντας να  ανακόψουν την έλευσή του, γιατί επιμένουν να διατηρήσουν το παρόν όσο γίνεται περισσότερο και γιατί στρέφονται με πολλή συμπάθεια προς το παρελθόν.

Θεωρητικά όλοι το ξέρουμε αυτό: οι μεγάλοι είναι συντηρητικοί, οι νέοι προοδευτικοί.  Άλλο όμως να το ξέρεις από τα βιβλία και άλλο να το διαπιστώνεις ξαφνικά στον εαυτό σου.

Όταν η προπαγάνδα μετατρέπεται σε επιστημονική φαντασία

Η κάμερα περιφέρεται σε μια εξαθλιωμένη, μουντή, παγωμένη πόλη μες το χιόνι  και μας δείχνει πώς ζουν οι κάτοικοί της. Η βαρύθυμη φωνή που συνοδεύει την εικόνα μάς κατατοπίζει.

Εικόνες:

 1) Ένας διάδρομος με ανθρώπους που κοιμούνται στο πάτωμα, τυλιγμένοι σε κουβέρτες.

2)Κάποιοι άνθρωποι σκυφτοί και μαραμένοι περιμένουν στην ουρά.

3) Πρόχειρες σκηνές.

4) Όπλα.

Φωνή:

«Έτσι ζει σήμερα αυτός ο λαός: πίνοντας καφέ από χιόνι και ζώντας σε σκηνές. Και αγοράζοντας όπλα για να σκοτώνει ο ένας τον άλλον. Ειδικά σκοτώνουν τα παιδιά. Κάποιοι παραπονούνται για τα όπλα...»