Στα ιατρεία

Κάθονται εκεί,

στα ιατρεία τους,

έχουν τις πόρτες ανοιχτές

και περιμένουν.

Θα τους περάσω όλους

έναν έναν.

«Γιατρέ»,

θα παραπονεθώ,

«έχω μελαγχολίες,

γιατρέ, πονάω εδώ,

πονάω εκεί».

Ψέματα θα τους  πω.

Διασκεδάζω τόσο

μες τα ιατρεία τους.

Και τώρα βαρέθηκα

Και τώρα βαρέθηκα.

Λέω να γίνω εξωστρεφής,

να βάλω ρούχα,

να βαφτώ,

να βγω έξω,

να αναμασήσω λόγια.

Τρομοκρατία για δικαιότερη κοινωνία;

Δεν έχω υπόψη μου καμιά περίπτωση στη μακραίωνη ανθρώπινη ιστορία, όπου η τρομοκρατία κατάφερε να αλλάξει την κοινωνία προς το καλύτερο.

Αν μια τέτοια πρακτική είχε όντως αποτέλεσμα, η σημερινή κοινωνία θα είχε άλλη μορφή – καλύτερη ή χειρότερη, αυτό είναι άγνωστο, καθώς πρέπει να υποθέσουμε ότι απέναντι σε κάθε μορφή κοινωνίας κάποιοι τρομοκράτες θα αντέτασσαν το δικό τους όραμα, άρα η τρομοκρατία θα άλλαζε δυνητικά συνέχεια την κοινωνία. Αλλά στο σημείο αυτό περνάμε πλέον στην επιστημονική φαντασία, οπότε σταματάμε.

Η τρομοκρατία αλλάζει πράγματι την κοινωνία, όχι όμως προς το καλύτερο. Ανεξάρτητα από τις προθέσεις των τρομοκρατών που πιθανόν να οραματίζονται ωραιότερους κόσμους, η Ιστορία αποδεικνύει ότι αυτοί οι κόσμοι δεν μπόρεσαν να υλοποιηθούν ποτέ για τον απλούστατο λόγο ότι οι τρομοκρατικές πράξεις προέρχονται από μια ελάχιστη μερίδα ανθρώπων, ενώ οι μάζες βρίσκονται κατά κανόνα από την άλλη μεριά και πίσω από αυτές στέκεται το Κράτος που έχει ισχυρότερους μηχανισμούς και μπορεί να επιβάλλει την ισχύ του με την οργανωμένη αστυνομία, το στρατό, την καλύτερη τεχνολογία και την οικονομική του υπεροχή. 

Λαγνεία

Νωθρός, δυσκίνητος θεός,

της ηδονής,

της λάγνας φαντασίας,

δύσμορφος και παχύς,

γερνά

κι έγινε πρόστυχος,

διεστραμμένος και διεφθαρμένος,

έκφυλος θεός.

"Γονάτισε", μου λέει,

"προσκύνησέ με"