Καταχραστές, τζογαδόροι, έκφυλοι, κίναιδοι και άλλοι τύποι της Αθήνας την εποχή του Αριστοφάνη

Στην Αθήνα της εποχής του Αριστοφάνη (445-386 πΧ), εκτός από τους φιλόσοφους, τους σοφιστές, τους γνωστούς ρήτορες και πολιτικούς, τους εμπνευσμένους καλλιτέχνες, ποιητές, ζωγράφους, γλύπτες, μουσικούς, υπήρχαν, όπως είναι αυτονόητο,  και οι άλλοι, οι καθημερινοί άνθρωποι, οι νοικοκυραίοι, οι βιοπαλαιστές, οι αστοί, οι αγρότες, οι τεχνίτες.

Και εκτός από τους καθημερινούς ανθρώπους, κυκλοφορούσαν στην πόλη και διάφοροι τύποι που ο κόσμος τούς ήξερε από τα κουσούρια τους, τις απατεωνιές τους ή από τον προκλητικό τρόπο ζωής τους. Αλλά ήταν και κάποιοι καλλιτέχνες που ταλαιπωρούσαν τους συντοπίτες τους με την έλλειψη ταλέντου ή με τις παραξενιές τους.

Αχιλλέας μαύρος; Γιατί όχι και γυναίκα;

Το BBC ετοιμάζει, λέει, μια μίνι τηλεοπτική σειρά με τον τίτλο «Τροία», όπου τον κατάξανθο Αχιλλέα υποδύεται ένας μαύρος. 

Αυτό λιγάκι μας παραξένεψε στην αρχή, αλλά μετά από σκέψη καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι στον παγκοσμιοποιημένο πλέον πλανήτη μας πρέπει να βάλουμε στην άκρη τις όποιες ιδεοληψίες μας και να συγκατανεύουμε σε καθετί που συμβάλλει στην ειρηνική, αδελφική συμβίωση λαών, φυλών και φύλων.

"Ανύποπτοι περνούν"

Μες στις παλιές ταινίες,

στο περιθώριό τους,

στους δρόμους που αδιάφορα

αποτύπωσε ο φακός,

ανύποπτοι περνούν περαστικοί,

υπάλληλοι με χαρτοφύλακες

που τρέχουν να ολοκληρώσουν

τις εκκρεμείς τους υποθέσεις,

συνταξιούχοι και νοικοκυρές,

αργόσχολοι που σουλατσάρουν,

λαχειοπώλες,

τροχονόμοι,

άλλοι στις στάσεις στέκονται

υπομονετικά,

πηγαίνουν πάνω κάτω με ρυθμό

τα λεωφορεία και τα γιωταχί,

ψυχές που είναι φορτωμένες έγνοιες

και που ποτέ τους δε θα μάθουν

ότι ένας φακός τυχαία τους παγίδεψε,

ότι με αυτό τον τρόπο πέρασαν

σε μια παράξενη αθανασία,

νεκροί πια τώρα εδώ και δεκαετίες

αυτοί και οι έγνοιες τους

και οι υποθέσεις τους 

και οι χαρτοφύλακές τους.

Περαστικοί

Μου το επιτρέπετε;

Μπήκα στον πειρασμό, καθώς ξαναδιάβασα αυτό το ποίημα του Κώστα Ουράνη:

Περαστικές

Γυναῖκες ποὺ σᾶς εἶδα σ᾿ ἕνα τραῖνο

τὴ στιγμὴ ποὺ κινοῦσε γι᾿ ἄλλα μέρη·

γυναῖκες ποὺ σᾶς εἶδα σ᾿ ἄλλου χέρι

μὲ γέλιο νὰ περνᾶτε εὐτυχισμένο·

γυναῖκες, σὲ μπαλκόνια νὰ κοιτᾶτε

στὸ κενὸ μ᾿ ἕνα βλέμμα ξεχασμένο,

ἢ ἀπὸ ἕνα πλοῖο σαλπαρισμένο

μ᾿ ἕνα μαντήλι ἀργὰ νὰ χαιρετᾶτε:

νὰ ξέρατε μὲ πόση νοσταλγία,

στὰ δειλινὰ τὰ βροχερὰ καὶ κρύα,

σᾶς ξαναφέρνω στὴν ἀναμνησή μου,

γυναῖκες, ποὺ περάσατε μίαν ὥρα

ἀπ᾿ τη ζωή μου μέσα -καὶ ποὺ τώρα

κρατᾶτε μου στὰ ξένα τὴν ψυχή μου!