Το πράσινο βιβλίο (διήγημα)

                                                                Leland Holiday  "Woman in Park Bench"

 «Ένας εκβιασμός πάνω, ένας εκβιασμός κάτω δεν είναι τίποτα μπροστά στα τόσα τρομερά που γίνονται στον κόσμο τούτο. Ένας βιασμός επίσης, αν και όχι του κλασικού τύπου, πάλι δεν είναι αρκετός για να οδηγήσει σε απονενοημένα διαβήματα. Ιδίως αν είναι ο πρώτος σου εκβιασμός και ο πρώτος σου βιασμός και τίποτα δεν δείχνει πως θα υπάρξει και συνέχεια. Επομένως κανείς λόγος δεν υπάρχει για επί πλέον καταθλίψεις και τα σχετικά. Οι βιασμοί και οι εκβιασμοί είναι μέρος της φετινής άνοιξης, άρα μελαγχολικοί, και γι αυτό το μόνο που επιτρέπεται είναι μια ελαφρά μελαγχολία, τίποτ’ άλλο. Μελαγχόλησε τώρα, αυτό επιτρέπεται».

Με τέτοιες σκέψεις  παρηγορεί τον εαυτό της η Πηνελόπη, καθώς κατηφορίζει το χωματόδρομο κρατώντας στην αγκαλιά της το πράσινο βιβλίο, αυτό για το οποίο υπέστη σήμερα έναν εκβιασμό και ένα βιασμό. Ωστόσο είναι ακόμη πολύ καλά στην υγεία της, αν και κάπως μπερδεμένη, και γι αυτό προχωρώντας με βήμα σταθερό και έκφραση  απολύτως φυσιολογική, προσπαθεί ταυτόχρονα να ταχτοποιήσει τα γεγονότα στο μυαλό της, ώστε να αρχειοθετηθούν σωστά κατόπιν αυτά  στο αρχείο της μνήμης της. 

Το διήγημά μου "Η μεγάλη ησυχία" και η κριτική του Κώστα Τσιαχρή. Προηγείται η κριτική, ακολουθεί το διήγημα.

   
"Πονοκέφαλος έξω απ' το κεφάλι μου". Σύνθεση του Άγγελου Κουτσοδημητρόπουλου.

 

Στοιχηματίζω   πως  ανάμεσα   σε  τέσσερις   εκδοχές   για  την  ολοκλήρωση  μιας   ιστορίας τη  μεγαλύτερη  προτίμηση   του  αναγνώστη   θα  συγκέντρωνε η  πλέον  καταστροφική  λύση :  αυτή  που  θέλει  χωρίς  συμβιβασμούς   να  αφανίζονται   τα  πάντα. Υπάρχει  μία  σχεδόν  διεστραμμένη   επιθυμία   μέσα   μας  για   το   απόλυτο  τέλος .Είναι  σαν  ένα  είδος  κάθαρσης , σαν  μια  τελετουργία   για  την  προετοιμασία  της  επόμενης  αφετηρίας . Μπορεί  επομένως   να   έχει  κανείς  αντοχή  σ' έναν  τέτοιο  αγώνα  δρόμου , όταν  στις  τσέπες  του  κουβαλάει  τα  βαρίδια   μιας  προσωρινής   λύσης ; Την  απάντηση  νομίζω  τη  δίνει   με  αφοπλιστικό  τρόπο  η  λυγερή  του   δημοτικού  μας  τραγουδιού : για  να  ξεγελάσεις  τον    θάνατο  πρέπει  να  είσαι  γυμνός . Γυμνός  από  οτιδήποτε   σε  βαραίνει   και  δίνει  τροφή   στην  ακοή  των   άλλων . Έτσι  κι εδώ ,  για  να  καθησυχάσεις   την  περιέργειά   σου , πετάς  στο  χώμα  το   βάρος  μιας  μετριοπαθούς   εξόδου κι  επιλέγεις την  τελεσίδικη .

Η κόλαση που δεν βλέπουμε

Τώρα θα αρχίσουν πάλι οι γκρινιάρηδες τα δικά τους: Θέλουν να μας αρρωστήσουν, θέλουν να μας πεθάνουν, θέλουν να μας κάνουν πειραματόζωα, θέλουν να πλουτίσουν κι άλλο εις βάρος μας, η φύση θα εκδικηθεί και άλλα πολλά.

Εγώ όμως έκανα χαρά μεγάλη, όταν διάβασα την είδηση.

Χαρά μεγάλη, γιατί είναι χρόνια τώρα που βασανίζω το μυαλό μου πώς η ανθρωπότητα θα μπορούσε κάποτε να σταματήσει αυτές τις πανάρχαιες τελετές αίματος, πότε θα συνειδητοποιούσε ότι οι μέθοδοι εκτροφής και η σφαγή των ζώων είναι πράξη βάρβαρη και ανατριχιαστική, πότε θα καταλάβαινε πόσο φριχτό είναι το θέαμα των γδαρμένων πτωμάτων με το αίμα ξεραμένο πάνω τους που κρέμονται στα τσιγκέλια των κρεοπωλείων.

Εγκώμιον λογικής

                                      Oliver  Άlvarez "Dimensional Space Interpretation".

Αν μελετήσουμε τη συμπεριφορά μιας αράχνης, θα δούμε ότι τίποτα από αυτά που κάνει δεν οφείλεται στη λογική ή την ευαισθησία της. Ό,τι κάνει, το κάνει από ένστικτο.  Ο ιστός της είναι βέβαια ένα θαύμα τεχνικής, αλλά η αράχνη τον φτιάχνει μηχανικά, δεν γνωρίζει τους νόμους της φύσης ούτε της λογικής που λένε ότι έτσι όπως είναι φτιαγμένος ο ιστός, η μύγα που θα περάσει,  θα κολλήσει και δεν θα ξεκολλήσει ποτέ. Το φλερτ της με την αράχνη του αντίθετου φύλου, το ζευγάρωμά της και τα αυγά που θα γεννήσει κατόπιν είναι όλα προκαθορισμένα από τη φύση πώς θα γίνουν. Η ίδια η αράχνη δεν έχει συναισθήματα ούτε προς το εφήμερο ταίρι της ούτε προς τους απογόνους της.