Είναι η παράδοση, βλέπετε…

«Γιατί, Θεέ μου, μας το έκανες αυτό;», έγραψαν απαρηγόρητοι σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης οι φίλοι ενός νέου που σκοτώθηκε από τις σφαίρες φίλου του στο κρητικό γλέντι του Πάσχα.

Πολλές φορές έχω πει την ίδια φράση «Γιατί, Θεέ μου, μας το έκανες αυτό;», όταν διαβάζω για σεισμούς και επιδημίες που προκαλούν το θάνατο στους συνανθρώπους μου. Ποτέ όμως δεν θα την έλεγα σε μια παρόμοια περίπτωση, όταν λόγω μιας ηλίθιας παράδοσης ένας αθώος άνθρωπος σκοτώνεται.

Δεν μας το έκανε αυτό ο Θεός, μας το έκανε ένας ανόητος άνθρωπος που τώρα θα κλαίει και θα οδύρεται για το χαμό του φίλου του και θα περάσει και από τα δικαστήρια για να πληρώσει για το φόνο που προκάλεσε.

Το πιο τραγικό όμως είναι ότι αυτοί οι κουμπουροφόροι δεν συνετίζονται, μολονότι από καιρού εις καιρόν κάποιος αθώος σωριάζεται νεκρός από φίλια πυρά. Συνεχίζουν βλέπετε την παράδοση, να οπλοφορούν και να πυροβολούν σε κάθε ευκαιρία.

Άλλοι, εξίσου ηλίθιοι, συνεχίζουν να εκτοξεύουν βαρελότα το βράδυ της Ανάστασης – η παράδοση, βλέπετε – και να τραυματίζουν αθώους ανθρώπους. Άλλος ένας έχασε προ ημερών τη ζωή του, καθώς κατασκεύαζε τέτοιους εκρηκτικούς μηχανισμούς, μια τουρίστρια βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, επειδή ένας βάρβαρος πέταξε βαρελότα στο σοκάκι που στεκόταν ανύποπτη, κάποιοι άλλοι έχασαν μερικά δάχτυλα. Έχουμε λοιπόν νεκρούς και τραυματίες και το φετινό Πάσχα. Λόγω της παράδοσης. 

Κοντεύουμε να πιστέψουμε τελικά πως η παράδοση θέλει να πεθαίνουν ή να μένουν ανάπηροι μερικοί από μας κάθε τέτοια μέρα.

Δημοσιεύτηκε στην Ελεύθερη Ζώνη:

http://www.elzoni.gr/html/ent/308/ent.44308.asp

Προϊστορικά τέρατα ξεβρασμένα στη στεριά

Εμείς, όσοι τέλος πάντων δηλώνουμε κανονικοί, ζούμε περίπου όμοια, κάνουμε πάνω κάτω τα ίδια πράγματα, σκεφτόμαστε κατά κανόνα με τον ίδιο τρόπο, έχουμε λίγο πολύ τις ίδιες επιθυμίες, τις ίδιες ή παρόμοιες αξίες, παρόμοιες πίστεις, παρόμοιες προσδοκίες, με λίγα λόγια κινούμαστε στο ίδιο ευρύ πλαίσιο που μας επιτρέπει να συνδυάζουμε γνωστές  τάσεις, κλίσεις, αδυναμίες, ταλέντα, ιδέες, πάθη, ελαττώματα και δεξιότητες με ένα προσωπικό τρόπο, ώστε να έχουμε τη διακριτή ταυτότητά μας.

"Και εγένετο ο Άνθρωπος"

Πώς το λένε τα αρχαία κιτάπια;

 «Και εγένετο φως».

Και εγένετο ζωή

και εγένετο ο Άνθρωπος

και εκοίταξε το φως

και το φως εφοβήθη.

Και σκότος κατεκάλυψε τη Γη

και ο Άνθρωπος είπε:

"Εγώ ειμί ο ων και ο ην και ο εσόμενος".

Και τα θεμέλια του Σύμπαντος εσείσθησαν

και κατέρρευσε η οροφή του Παραδείσου.

Οι αλεπούδες

Όταν χτύπησε η εξώπορτα, μόλις είχα τελειώσει τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη στο πρωτότυπο και σημείωνα κάτι άγνωστες λέξεις στο περιθώριο του βιβλίου. Έκανε ζέστη και ήμουν σε άθλια κατάσταση, όπως είμαι πάντα μέσα στο σπίτι. Αχτένιστη, με ένα μακό ρουχαλάκι πατσαβούρα από τη χρήση και κάτι ελεεινές σαγιονάρες.

Άνοιξα την πόρτα και βρέθηκα μούρη με μούρη με μια συνομήλική μου ωραιότατη δεσποινίδα, άψογα ντυμένη και μακιγιαρισμένη. Με κοίταξε ερευνητικά για λίγο και μετά είπε:

-Μπορώ να μιλήσω με την κυρία του σπιτιού;

Η κυρία του σπιτιού ήμουν εγώ, αλλά προφανώς δεν έδινα αυτή την εντύπωση.