Ο εκπεσών Άγγελος

-Σου απαγορεύω να απαιτείς, του είπε και για πρώτη φορά μέσα στη μακαριότητά του ένιωσε κάτι που δεν έμοιαζε με μακαριότητα.

Ο Άλλος έμεινε σιωπηλός.

Οι  Υπόλοιποι γύρω παρακολουθούσαν  απορημένοι. Αυτή η διαφορετική θέληση του Άλλου είχε προκαλέσει μια ανεπαίσθητη ταλάντωση στην ακύμαντη διάστασή τους, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά , αν και ήταν ανίκανοι να κατανοήσουν τι σημαίνει να συμβαίνει κάτι για πρώτη φορά.

Ο μαθητευόμενος δημιουργός

Όταν ο μαθητευόμενος δημιουργός έφτιαξε τον Κόσμο που ξέρουμε, κάλεσε γεμάτος καμάρι το Δάσκαλό του για να του τον δείξει.

-Κοίτα, Δάσκαλε, τι έφτιαξα! Πώς σου φαίνεται; Σου αρέσει;

Ο Δάσκαλος ξαφνιάστηκε πολύ με την πρωτοβουλία του μαθητή του.

-Τι ακριβώς είναι αυτό; ρώτησε καχύποπτα.

-Είναι ένας Κόσμος! απάντησε ο μαθητευόμενος δημιουργός απολαμβάνοντας την έκπληξη του Δασκάλου του.

-Χμ! έκανε συγκρατημένα ο Δάσκαλος. Ώστε το αποτόλμησες τελικά.

-Για ρίξε μια ματιά και πες μου. Πιστεύω ότι έκανα καλή δουλειά.

"Έξι νύχτες"

Νύχτα Τρίτης

Ξύπνησα αργά το απόγευμα με μια άγρια μελαγχολία. Ήπια καφέ, κάπνισα δυο τσιγάρα. Ύστερα χώθηκα κάτω από τις κουβέρτες  και σκεφτόμουν τον Τάκη. Θα ήθελα να τον έβλεπα, αλλά ο Τάκης είναι δύσκολος, δεν εμφανίζεται, όποτε θέλω εγώ. Κι όλα εδώ μέσα ακίνητα, καμιά ελπίδα. Σκεπάζομαι ως επάνω με την κουβέρτα και βρίζω όλο τον κόσμο. Στις εννιά τηλεφωνεί ο Θανάσης, θέλει να με δει. Νυστάζω, του λέω. Έμεινα όλη τη νύχτα ξάγρυπνη και καταχτυπούσα φλιτζάνια και ποτήρια σαν το φάντασμα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να καταπιώ όλα τα χάπια που υπήρχαν στο σπίτι, ύστερα μετάνιωσα.

Ανθολογία μικρού διηγήματος για τη νύχτα, εκδ. κύμα

Συμμετέχω με το διήγημά μου "Έξι νύχτες".
Η παρουσίαση θα γίνει στο Polis art cafe (στοά Αρσακείου) την Κυριακή, 9 Ιουλίου, στις 9μμ.

Ο πειρασμός του ερημίτη Χάρτμουτ Λιμπέργκερ

Ο Χάρτμουτ Λιμπέργκερ είναι ένας Γερμανός γύρω στα σαράντα πέντε, ιδιόρρυθμος, αντικοινωνικός και με πειραγμένη ψυχή, που τον βρίσκουμε στην αρχή της ιστορίας απομονωμένο σε ένα καλύβι στο βουνό μακριά από τον κόσμο. Ο χώρος μάς είναι οικείος, πρόκειται για ένα ελληνικό νησί.

Οι κάτοικοι του διπλανού χωριού έχουν συνηθίσει την παρουσία του, κανέναν δεν ενοχλεί, σπάνια τον βλέπουν εξάλλου, και έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για έναν άκακο τρελό.

Οι γεωμέτρες ιερείς

Είμαστε οι υπηρέτες των θεών.
Η κάστα μας χάνεται στα βάθη των γενεών και κανείς δεν ξέρει ποιος ήταν ο πρώτος μας πρόγονος, αυτός που πήρε από τους Ουρανούς το δικαίωμα να δικάζει. Τη λεπτομέρεια αυτή δεν την ξέρει ο λαός. Παντού σ’ όλη τη χώρα, σ’ όλες τις πολιτείες μας είναι στημένα τα αγάλματα ενός μυθικού προγόνου που  λατρεύουμε. Είναι ο Δίκαιος Γεωμέτρης, ο συμπότης των θεών, ο σύντροφος στις ευωχίες τους και ο ιερός μεσολαβητής ανάμεσα σε κείνους και σε μας.

Παιδόφιλοι και άλλες σεξουαλικές παιδικές ιστορίες

                                    Χανιά, Ταμπακαριά

Ο κύριος Θανάσης δουλεύει εργάτης στο ταμπάκικο του αδελφού του , του κ. Νίκου,  και πότε-πότε κάνουμε παρέα όλοι μαζί. Έχει και μια κόρη, την Κωνσταντίνα, λίγο μικρότερή μου, και κατεβαίνουμε στον κήπο και παίζουμε. Αλλά τη βαριέμαι λιγάκι, επειδή δεν παίζει καλά.

"Το επίμονο φαινόμενο" (απόσπασμα)

Όταν αποφασίσαμε να φύγουμε από το σπίτι μας, είχαμε εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες. Χιόνιζε ασταμάτητα επί μέρες, επί εβδομάδες, είχαμε χάσει το λογαριασμό. Το χιόνι είχε φτάσει ως τη στέγη και τα πάντα γύρω είχαν νεκρωθεί. Το ηλεκτρικό είχε από μέρες κοπεί. Τα ξύλα για το τζάκι είχαν σωθεί. Πετρέλαιο δεν είχαμε. Πόσο καιρό ακόμα μπορούσαμε να ζήσουμε σ’ ένα σπίτι παγωμένο, χωμένο στο χιόνι με τρόφιμα που κάποια στιγμή θα τέλειωναν ; 

Πατέρας-Κρόνος

(Η ιστορία που ακολουθεί στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα).

Η αστυνομία με βρήκε στον τάφο σου, είχα κόψει τις φλέβες μου και πυροβολούσα στον αέρα.

Μου είπαν μετά πως παραμιλούσα, πως έλεγα ασυναρτησίες και πυροβολούσα.

Με έπιασαν εύκολα, εξάλλου δεν ήξερα τι μου γινόταν, γυρόφερνα στον τάφο σου και ήθελα να πεθάνω.

"Το επίμονο φαινόμενο" στο culturenow.gr

Μια συνέντευξή μου στην κ. Πηνελόπη Πετράκου στο culturenow.gr σχετικά με το τελευταίο μου βιβλίο «Το επίμονο φαινόμενο».

http://www.culturenow.gr/51293/kaith-vasilakoy-toylaxiston-h-dhmokratia-den-afairei-thn-elpida-gia-mia-kalyterh-zwh

Στο διήγημα «Έλεγχος πληθυσμού» ο ήρωάς σας, μόλις αποσύρεται από την εργασία λόγω ηλικίας, αρνείται την ευθανασία που του υποδεικνύει η Πολιτεία και επιλέγει να συνεχίζει να ζει με μηδενικούς πόρους. Το μήνυμα είναι η αντίσταση ή το ρίσκο της;

    

Το δίλημμα που τίθεται στο διήγημα είναι, αν θεωρείται η οικονομική ευρωστία μιας κοινωνίας σημαντικότερη από τη ζωή των μελών της κοινωνίας αυτής.

Στα χρόνια της κρίσης που περνάμε έτυχε να ακούσω κάποιες  περίεργες απόψεις,  όπως ότι οι ηλικιωμένοι είναι βάρος για την οικονομία και εμπόδιο για την εξέλιξη των νέων και ότι καλό θα ήταν να μας άδειαζαν τη γωνιά.

Αλλά πώς θα ήταν μια κοινωνία, όπου οι γέροντες ως περιττοί πλέον θα όφειλαν να αποχωρήσουν οικειοθελώς από τη ζωή; Κάποιες πρωτόγονες ομάδες στο μακρινό παρελθόν – δεν ξέρω μήπως και σήμερα συμβαίνει αυτό κάπου μακριά από τον πολιτισμό – εγκατέλειπαν στην τύχη τους τους ηλικιωμένους γονείς τους που πλέον δεν ήταν χρήσιμοι σε τίποτα. Από τις πηγές μαθαίνουμε ότι κατά την αρχαιότητα στην Κω όσοι ήταν πάνω από εξήντα χρονών αυτοκτονούσαν υποχρεωτικά βάσει του νόμου πίνοντας κώνειο. Ο Στράβων αναφέρει παρόμοια έθιμα στη Σαρδηνία και στην Κασπία. Το ίδιο έκαναν και οι Μασσαγέτες Σκύθες.

Στο Fractal, στο εργαστήρι του συγγραφέα: Καίτη Βασιλάκου «Το επίμονο φαινόμενο».

Ο κόσμος μας έχει μπει σε μια νέα περίοδο αστάθειας που δεν ξέρουμε ακόμα πού θα μας βγάλει. Μολονότι αισιόδοξη ότι ο άνθρωπος δεν θα αφεθεί να αυτοκαταστραφεί, στο βιβλίο μου αυτό παίρνω τη χειρότερη εκδοχή: ότι δηλαδή τα πράγματα εκπίπτουν όλο και περισσότερο, ώσπου φτάνουμε σε μια κατάσταση που δεν έχει επιστροφή. 

«Το επίμονο φαινόμενο». Ένα απόσπασμα από τη νουβέλα «Το Κράτος»

Ακόμα να μιλήσει ο Σταυρόπουλος. Ο Ιατρίδης όλο μού λέει να κάνω υπομονή, είμαστε πολύ κοντά στο τέλος. Με συμβουλεύει να σταματήσω να δείχνω δύσπιστη, να φαίνομαι προβληματισμένη και να δίνω δίκιο στον Σταυρόπουλο. 
Μετά τα γεγονότα με τις προκηρύξεις είχαμε συναντηθεί σε μια απόμερη καφετέρια στα Νέα Λιόσια. Πρώτη μου φορά πήγαινα εκεί πέρα και δυσκολεύτηκα να προσανατολιστώ. Καθυστέρησα μάλιστα είκοσι λεπτά στο ραντεβού μας.

— Με συγχωρείτε για την αργοπορία, είπα καθίζοντας λαχανιασμένη απέναντί του, αλλά κατά λάθος κατέβηκα μια στάση πιο πριν.

— Δεν πειράζει, κυρία Ιωάννου, μην απολογείστε. Θα πάρετε ένα καφέ ;

— Ένα καφεδάκι θα το έπινα ευχαρίστως.

Ο Ιατρίδης έδωσε την παραγγελία στον σερβιτόρο και ξαναγύρισε προς το μέρος μου :

«Το επίμονο φαινόμενο», ένα διήγημα και δύο νουβέλες.

Μόλις κυκλοφόρησε το τελευταίο βιβλίο μου, «Το επίμονο φαινόμενο», από τις εκδόσεις Απόπειρα. Αποτελείται από τρεις ιστορίες πολιτικής και οικολογικής φαντασίας.

Έλεγχος πληθυσμού

Σε έναν κόσμο, όπου η οικονομική κρίση βαθαίνει ολοένα και έχει πλήξει ακόμα και τις πιο εύρωστες οικονομίες του πλανήτη, η νομοθεσία αναγκαστικά αλλάζει για να περισώσει ό,τι είναι δυνατόν να περισωθεί.  Οι εργαζόμενοι δουλεύουν σκληρά για να πάρουν κάποτε τη σύνταξή τους και να ζήσουν κάποια χρόνια με τα ειδικά προνόμια που τους παρέχει το κράτος. Όμως τα προνόμια αυτά έχουν ημερομηνία λήξης. Τι ακολουθεί μετά;

Το επίμονο φαινόμενο

Το κλίμα αλλάζει δραματικά σε όλο τον πλανήτη και έρχεται η στιγμή που δεν είναι πια αναστρέψιμο. Τα χιόνια και οι πλημμύρες καταστρέφουν τα πάντα. Κάποιοι καταφέρνουν να σωθούν καταφεύγοντας σε σπηλιές, όμως η ζωή δεν είναι πια η ίδια.

Το Κράτος

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαλύεται, καθώς αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα που έχει απέναντί της. Μια νέα μορφή δικτατορίας με την ονομασία «Κράτος» εξαπλώνεται στις ευρωπαϊκές χώρες και σε μερικές άλλες εκτός Ευρώπης που εξασφαλίζει κάποια κοινωνικά αγαθά με αντίτιμο την απαγόρευση της ατομικής ελευθερίας. Η Ζωή Ιωάννου, ιδεολογικά ταγμένη στο καθεστώς, αναλαμβάνει να ξεσκεπάσει μια συνωμοσία κατά του Κράτους. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα έρχεται αντιμέτωπη με την πράξη της.

Στα βιβλιοπωλεία.

"Το επίμονο φαινόμενο" (απόσπασμα από τη δεύτερη ιστορία)

(Το κλίμα αλλάζει δραματικά σε όλο τον πλανήτη και έρχεται κάποια στιγμή που πια δεν είναι αναστρέψιμο. Ολόκληρο το βόρειο ημισφαίριο καλύπτεται από χιόνια, ενώ νοτιότερα οι βροχές είναι ασταμάτητες και καταστρέφουν τα πάντα. Κάποιοι καταφέρνουν να σωθούν καταφεύγοντας σε ορεινές σπηλιές, όμως η ζωή δεν είναι πια η ίδια). 

Εκείνη τη στιγμή  μπήκε στη σπηλιά ο Έντι φορτωμένος το σάκο του. Από πίσω ακολουθούσε η Μαίρη με φουσκωμένη την κοιλιά. Ξίνισαν τα μούτρα τους, μόλις μας είδαν.

-Γιατί δεν πάτε στις σπηλιές σας; έκανε ο Έντι εχθρικά.

Σηκωθήκαμε μουδιασμένοι.

«Το Επίμονο Φαινόμενο», τρεις ιστορίες

«Το Επίμονο Φαινόμενο» ετοιμάζεται. 

Αποτελείται από τρεις ιστορίες  που αναφέρονται στο μέλλον, σε ένα μέλλον που θα μπορούσε κάποια στιγμή, αν όλα πάνε στραβά, να γίνει πραγματικότητα. Θα εκδοθεί τον Ιούνιο από τις εκδόσεις "Απόπειρα".

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από την πρώτη ιστορία «Έλεγχος πληθυσμού»:

"Οι τρεις αδελφές"

Χτύπησα την πόρτα διακριτικά, αλλά δεν πήρα απάντηση. Περίμενα λίγο, μετά την ξαναχτύπησα πιο δυνατά. Κανείς δεν απάντησε. Άνοιξα  και μπήκα μέσα.

Το γραφείο ήταν μισοσκότεινο. Στο βάθος είδα τις τρεις γυναίκες που κάθονταν στα γραφεία τους κι έγραφαν απορροφημένες. Ήταν ακριβώς όπως τις φανταζόμουν. Αδύνατες, σχεδόν κοκαλιάρες, ντυμένες με κάτι γκρίζα ρούχα, σαν ράσα, με τα μαλλιά τους δεμένα πίσω σφιχτά. Τα πρόσωπά τους ήταν ρυτιδιασμένα και στυφά.

Δίστασα λίγο, έπειτα προχώρησα και στάθηκα μπροστά τους. Ξερόβηξα ελαφρά:

-Ενοχλώ μήπως;

Εκείνες σήκωσαν το κεφάλι και με περιεργάστηκαν ξαφνιασμένες.

-Τι θέλετε; Ρώτησε μία τους.

"Εύα και Όφις"

Ο πρώτος-πρώτος άνθρωπος ήταν η Εύα.

Τριγύριζε στον Παράδεισο ολομόναχη κι έβλεπε με πονηρό μάτι τα φίδια. Από την πλήξη της έφαγε όλα τα μήλα απ’ τις μηλιές και πρήστηκε η κοιλιά της.

"Εφόσον δεν είμαστε αγριόχοιροι"

  

«Η ζωή είναι ωραία!»

Μετά, αυτός που το είπε πήγε και πέθανε. Μπορεί και με άσχημο τρόπο. Αδύνατο είναι τώρα να τον βρούμε και να τον ρωτήσουμε, αν έχει την ίδια γνώμη. Ας υποθέσουμε όμως ότι τον βρήκαμε και του πήραμε μια μικρή συνέντευξη. 

"Το πουλί και τα βατράχια"

Μια φορά σε κάποιο δάσος  μακρινό, σ’ ένα βάλτο δυσώδη και παχύρρευστο, όπου ζούσαν δεκάδες, μπορεί κι εκατοντάδες, βατράχια, ήρθε ένα πουλί και κάθισε στο κλαδί ενός δέντρου, από αυτά που είχαν φυτρώσει εκεί κοντά.

Άρχισε να κελαηδάει το πουλί με τον τρόπο που ήξερε, άλλον τρόπο δεν ήξερε, έτσι μόνο έβγαινε ο κελαηδισμός από το μικρό του λαρύγγι, και είπε ένα δυο τραγουδάκια καμαρωτό-καμαρωτό.

Τα βατράχια του βάλτου που το άκουσαν πρόβαλαν το κεφάλι από το νερό.

-Τι είναι πάλι τούτο εδώ; Αναρωτήθηκαν μεταξύ τους και κοίταξαν το πουλί καχύποπτα.

"Το πάρτι"

Χτύπησε το κουδούνι.

Άνοιξα και παραλίγο να πάθω αποπληξία.

Μπροστά μου στεκόταν ο εαυτός μου και μου χαμογελούσε καθησυχαστικά.

-Προ παντός ψυχραιμία, είπε, θα σου τα εξηγήσω όλα.

Προχώρησε στο καθιστικό κι εγώ ακολούθησα μηχανικά.

-Λοιπόν, είπε βουλιάζοντας σε μια πολυθρόνα, τίποτα το παράξενο δεν υπάρχει σ’ αυτό που βλέπεις.