Διάλογος με τον Αθάνατο

-Γιατί με αρνείσαι; Γιατί με αποφεύγεις; Αφού στο βάθος της καρδιάς σου ξέρεις την αλήθεια. Γιατί στρέφεις αλλού το πρόσωπό σου;

-Επειδή είναι αδύνατο για μένα να σε προσκυνήσω.

-Κάθε μέρα με προσκυνάς με σκέψεις βρώμικες που ντρέπεσαι να φανερώσεις. Γεμάτη σκοτάδι είναι η ψυχή σου. Κι αυτά που λες δημόσια είναι για μένα φλυαρίες κι απατεωνιές.

Η αθόρυβη ακτινοβολία των ιθαγενών Αμερικανών

 Δεν ξέρω, αν συμβαίνει και σε άλλους, εγώ όμως βρίσκω μια μυστική μαγεία και μια γοητεία στα ονόματα που έχουν οι περισσότερες Πολιτείες των ΗΠΑ.

Υποπτευόμενη ότι αυτά τα τοπωνύμια έλκουν την προέλευσή τους από τις γλώσσες των ιθαγενών Αμερικανών, έψαξα στο διαδίκτυο και πράγματι έτσι ήταν.

"Ψηλά οι ουρανοί είναι γεμάτοι αστέρια"

Πού πάει μερικές φορές

το πνεύμα και φωλιάζει

σε κάτι σώματα καχεκτικά

αρρωστιάρικα

με δύσμορφα χαρακτηριστικά

πάει και κάθεται εκεί

και ως νέο άγιο πνεύμα

στέλνει το φως του λαμπερό

γεμίζει με άστρα

το στερέωμα

αδιάφορο και αλαζονικό

θαμπώνει γύρω του τα πάντα

στέλνει πυροτεχνήματα φωτιάς

φτιάχνει καινούργιος ήλιους

πολλαπλασιάζει τα φεγγάρια

το σώμα ας υποφέρει

ας έχει τα δικά του βάσανα

τα ελεεινά, τρισάθλιά βάσανά του

ποιος νοιάζεται γι’ αυτό

όταν ψηλά οι ουρανοί

είναι γεμάτοι αστέρια...

"Το πάρτι"

Χτύπησε το κουδούνι.

Άνοιξα και παραλίγο να πάθω αποπληξία.

Μπροστά μου στεκόταν ο εαυτός μου και μου χαμογελούσε καθησυχαστικά.

-Προ παντός ψυχραιμία, είπε, θα σου τα εξηγήσω όλα.

Προχώρησε στο καθιστικό κι εγώ ακολούθησα μηχανικά.

-Λοιπόν, είπε βουλιάζοντας σε μια πολυθρόνα, τίποτα το παράξενο δεν υπάρχει σ’ αυτό που βλέπεις.