Οι εαυτοί μου κι εγώ

Θυμάμαι τον εαυτό μου, όταν ήμουν-ήταν δέκα χρονών, και αναρωτιέμαι πόση σχέση έχω εγώ με εκείνο το απλοϊκό, ακατέργαστο, ενστικτώδες πλάσμα.

 Ακόμα και με τον εαυτό μου των είκοσι και των τριάντα χρόνων έχω την ίδια απορία. Και με τον εαυτό μου των σαράντα χρόνων επίσης.

Όλοι αυτοί οι εαυτοί μου εμπεριέχονται βεβαίως εντός μου, όμως εκείνοι οι εαυτοί είναι λιγότεροι από μένα, διότι δεν εμπεριέχουν εμένα στην ηλικία που βρίσκομαι τώρα.

Αρχαία Μασσαλία, η ελληνική πόλη της Δύσης

Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο παράτολμοι και πόσο απελπισμένοι ήταν ίσως εκείνοι οι πρωτοπόροι Έλληνες πρόγονοι που άφηναν πίσω τους για πάντα την αγαπημένη πατρίδα για να πάνε να εγκατασταθούν ως άποικοι σε ξένα, άγνωστα μέρη, ανάμεσα σε βάρβαρες και εχθρικές φυλές, με πόσο μόχθο αλλά και αποφασιστικότητα έριχναν τα θεμέλια της νέας πόλης που επρόκειτο να γίνει η δική τους πατρίδα, με τι όνειρα και προσδοκίες ξεκινούσαν τη ζωή τους από την αρχή.

"Λείπεις εσύ..."

Κάθε φορά που κάτι νέο γίνεται

στον κόσμο μας,

σκέφτομαι, Γιώργο, 

πως δεν θα το δεις εσύ,

έμεινες πίσω,

η ζωή σταμάτησε για σένα

στο δυο χιλιάδες δεκαπέντε.

Το δυο χιλιάδες δεκαέξι

δεν ήτανε γραμμένο να το δεις.

Να’ ξερες από τότε

που έφυγες

πόσα καινούργια πράγματα έγιναν,

πόσες καταστροφές

και πόσο νέο αίμα χύθηκε,

αλλά και πόσο όμορφα

ανέτελλε ο ήλιος μας κάθε πρωί,

πώς ξεκινούσαμε τη μέρα μας

με συναντήσεις και με ασπασμούς

και γέλια.

Γελάμε ακόμα εμείς

και σχεδιάζουμε το μέλλον μας,

ενώ εσύ,

Γιώργο, εσύ

πού είσαι...

Πώς είναι δυνατόν εσύ να λείπεις

από αυτό το πανηγύρι

των τρελών...

Οι εκατόν ογδόντα χτύποι

Η Σούχα στάθηκε από πάνω μου κραδαίνοντας το τσεκούρι.

« Για την αγάπη του Ιησού Χριστού », ψιθύρισα, 

« Σούχα, μην το κάνεις αυτό ! »

Το μικροκαμωμένο, νευρικό κορμί της συσπάστηκε ανεξέλεγκτα.

« Μη μιλάς εσύ γι’ αγάπη », τραύλισε.

Προσπάθησα να τραβηχτώ, αλλά δεν πρόλαβα. Κατέβασε τρεις φορές το τσεκούρι με την ακρίβεια σφαγέα. Γκρεμίστηκα κάτω από το κρεβάτι.