Μεγάλοι άνδρες με μικρές ζωές

Πόσα χρόνια έζησαν άραγε εκείνοι οι μεγάλοι άνδρες που άφησαν το αποτύπωμά τους στην Ιστορία είτε ως ηγεμόνες είτε ως σοφοί είτε ως καλλιτέχνες;

Σε μια ηλικία που εμείς ακόμα πασχίζουμε να φτιάξουμε πράγματα, εκείνοι είχαν ήδη τελειώσει με τις υποχρεώσεις τους απέναντι στον Κόσμο και τη Ζωή  και είχαν αποχωρήσει. Το προσδόκιμο ζωής σήμερα έχει επιμηκυνθεί και αυτό είναι καλό. Στο παρελθόν όμως,  ό,τι είχε να κάνει κανείς, έπρεπε να το κάνει γρήγορα, γιατί μετά τα πενήντα, τα εξήντα ήταν έτοιμος για τον άλλο κόσμο.

Παρ’ όλα αυτά οι αρχαίοι Έλληνες ζούσαν φαίνεται λίγο περισσότερο από τους μεταγενέστερους Ρωμαίους και τους πιο κατοπινούς του Μεσαίωνα. Στα χρόνια της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού πέθαιναν ακόμα πιο νέοι. Αν δεν είναι το DNA των μεσογειακών καλύτερο από αυτό των βόρειων, τότε μάλλον θα φταίνε οι ανθυγιεινές συνθήκες των νεότερων πόλεων της Ευρώπης.

Η δεσποινίς Περγιάμπιν (διήγημα)

Η δεσποινίς Περγιάμπιν χτύπησε διακριτικά το κουδούνι και περίμενε.

Ο διάδρομος ήταν σκοτεινός και έρημος. Κανείς ήχος, τίποτα. Λες και ήταν ακατοίκητο το κτήριο. Σκέφτηκε να κάνει στροφή και να εξαφανιστεί, μετά άλλαξε γνώμη. Ξαναχτύπησε το κουδούνι, αυτή τη φορά πιο επίμονα. Μια παράλογη ιδέα τής καρφώθηκε στο μυαλό, ότι όλοι όσοι έμεναν πίσω από τις πόρτες του διαδρόμου είχαν έρθει στο ματάκι και την παρακολουθούσαν. Ένιωσε εξευτελισμένη χωρίς λόγο. Χτύπησε για τρίτη φορά το κουδούνι. Επί τέλους κάτι άκουσε να σέρνεται πίσω από την πόρτα. Στάθηκε μπροστά στο ματάκι για να δουν αυτοί από μέσα ποια ήταν. Η πόρτα άνοιξε με μια μικρή καθυστέρηση και εμφανίστηκε μια ψηλή σωματώδης γυναίκα γύρω στα σαράντα.

-Η κυρία Φρίξτροσον; Ρώτησε δειλά η δεσποινίς Περγιάμπιν.

-Μάλιστα, εγώ είμαι.

-Μπορώ να σας απασχολήσω για λίγο;

-Τι θέλετε; Ρώτησε η άλλη και την παρατήρησε καχύποπτα.

- Έχω να σας αποκαλύψω ένα τρομερό μυστικό. Αφορά εμένα και το σύζυγό σας.

" Η μητέρα σήμερα δεν είναι θυμωμένη..."

Η μητέρα σήμερα δεν είναι θυμωμένη,

είναι μόνο αφηρημένη,

τραγουδά και πλέκει,

σκέφτεται διάφορα,

μα δεν τα λέει στο παιδί.

Ύστερα έρχεται ο μπαμπάς

και του κρατά μια σοκολάτα.

Βραδιάζει έξω

και μέσα είναι όλα

ήσυχα.

Στον ύπνο του μετά

το παιδί ονειρεύεται

τον αριθμό τρία.

Δεν υπάρχει πιο όμορφος αριθμός

από αυτόν.

Το πείραμα Μίλγκραμ

Το πείραμα υπακοής (Μίλγκραμ)  επαναλαμβάνει ένα ανάλογο πείραμα που είχε γίνει παλιότερα, το 1961,  από τον καθηγητή Στάνλεϊ Μίλγκραμ, νεαρό καθηγητή τότε του Πανεπιστημίου του Γέιλ.

Το πείραμα ξεκίνησε τρεις μήνες μετά την έναρξη της δίκης του ναζιστή Άντολφ Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ. Ο Μίλγκραμ ήθελε να αποδείξει ότι οι θηριωδίες που διέπραξαν τα εκατομμύρια των απλών Γερμανών που είχαν εμπλακεί στο δίχτυ του ναζισμού δεν οφείλονταν στις εγκληματικές διαθέσεις τους ή στην αυστηρή  αγωγή που πήραν, όταν ήταν ακόμα παιδιά, αλλά στο γεγονός ότι ακολουθούσαν απλώς εντολές ανωτέρων, άσχετα αν ένιωθαν να παραβιάζονται οι βαθύτερες ηθικές αρχές τους.