Όχι άλλη αγάπη στο φέις μπουκ

Κάνοντας μια βόλτα στο φέις μπουκ και διαβάζοντας τις διάφορες αναρτήσεις ένας ανίδεος θα σχημάτιζε τη γνώμη ότι όλοι εμείς εδώ πέρα εμφορούμαστε από βαθιά συναισθήματα αγάπης προς τον πλησίον και ότι μάλλον αυτή την αγάπη δεν την βρήκαμε στη ζωή μας και είμαστε κάπως παραπονεμένοι γι’ αυτό.

Επειδή όμως εμείς εδώ πέρα ανίδεοι δεν είμαστε, καταλαβαίνουμε ότι πίσω από αυτές τις επίμονες εκκλήσεις για αγάπη βρίσκονται καθημερινοί άνθρωποι με καθημερινές αρετές και ελαττώματα και ότι όλα αυτά τα περί αγάπης είναι κατά κάποιον τρόπο λόγια του αέρα.

Η πορεία προς την αγάπη

Είναι τώρα δυο χιλιάδες χρόνια που μας κανοναρχούν πως πρέπει να αγαπούμε τον πλησίον μας, αλλά αγάπη για τον πλησίον μας δεν βλέπουμε. Μόνο λόγια ακούμε, πολλά λόγια και πολλή φλυαρία που είναι αποτέλεσμα των καθημερινών διδαχών από γονείς, δασκάλους και παπάδες. Πράξεις αγάπης όμως δεν βλέπουμε.

Δύσκολο πράγμα η αγάπη. Ο άνθρωπος μπορεί να συνέλαβε την έννοια, αλλά δεν μπορεί να την κάνει πράξη.

Αγάπη (διήγημα)

Τι γίνεται, όταν καταστρέφονται όλες οι αγάπες και δεν καταστρέφεται η ρίζα της αγάπης;

Ο Α. που το πέρασε, έχει την απάντηση.

-Πολύ επικίνδυνο πράγμα, μας λέει. Ξέρετε τι μπορεί να πάθετε; Μπορεί να τρελαθείτε, αυτό είναι το πιο συνηθισμένο. Ή  να αυτοκτονήσετε. Κι αυτό είναι συνηθισμένο.

-Τι άλλο μπορεί να πάθουμε;

Ο Α. σκύβει το κεφάλι και δεν μιλά. Μετά κοιτάζει  από το παράθυρο τον κήπο με τις πρασινάδες. Δείχνει σαν να διστάζει, σαν να ντρέπεται να μας το πει. Έπειτα λέει σιγανά:

-Μπορεί να αγαπήσετε το Τίποτα.

Για λίγο μένουμε όλοι σιωπηλοί. Ο Α. εξακολουθεί να κοιτάζει έξω από το παράθυρο κι εμείς διστάζουμε να προχωρήσουμε σε πολύ προσωπικές ερωτήσεις. Ξέρουμε πως είναι ένας άνθρωπος  ευάλωτος.

-Είναι πολύ επικίνδυνο αυτό; ρωτά τέλος κάποιος από μας.

Ο Α. γυρίζει προς το μέρος του, λέει κάπως αφηρημένα:

-Εξαρτάται.

Αγάπη, ποίηση και ανθρωποθυσίες

Όλοι μιλάμε για την αγάπη.

Αν εξαιρέσουμε κάποιους ιδιόρρυθμους ανθρώπους που για τους δικούς τους λόγους την απορρίπτουν,  οι υπόλοιποι τη θεωρούμε ως το  ευγενέστερο συναίσθημα που μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους μεταξύ τους και να εκταθεί και πιο πέρα από αυτούς, σε όλα τα ζωντανά πλάσματα του κόσμου τούτου.

Είναι απίστευτο πόσα μυθιστορήματα, ποιήματα, τραγούδια έχουν γραφτεί ανά τους αιώνες για την αγάπη. Θα έλεγε κανείς πως με τόσα εγκώμια, με τόσους επαίνους, με τόσα τσιτάτα που επαναλαμβάνουμε όλοι μας καθημερινά, είμαστε κυριολεκτικά κατακλυσμένοι από αγάπη για τους γύρω μας και φυσικά ο κόσμος μας είναι ένας παράδεισος αγάπης. Δεν είναι όμως. Μιλάμε πολύ για την αγάπη, επειδή ακριβώς δεν την έχουμε, όπως μιλούν για την ελευθερία οι σκλαβωμένοι, για τη δικαιοσύνη οι αδικημένοι, για την ισότητα οι απορριγμένοι.