Ο αριστερός τοίχος του χολ

Κάθε πρωί που ξυπνά και βλέπει ότι είναι ακόμα ζωντανός, τον κυριεύει μια απερίγραπτη δυστυχία.

Στον ύπνο είναι καλά. Σκοτάδι, ακινησία, κάποια όνειρα παράξενα, αλλά όλα τα όνειρα είναι παράξενα. Κυρίως λησμονιά. Στον ύπνο δεν θυμάται ποιος είναι, δεν θυμάται πώς ζει. Είναι καλά εκεί, περνά καλά.

Ύστερα ξυπνά, ανοίγει τα μάτια, όλα έρχονται πάλι στο νου του, έρχονται σαν καταιγίδα, σαν καταστροφή και σαρώνουν τα πάντα. Σηκώνεται από το κρεβάτι με βαριά διάθεση, είναι και τα φάρμακα που του φέρνουν βαρύ ύπνο και  δυσκολεύεται να ξυπνήσει.

Ελευθερία

Την ελευθερία ως κατάσταση πρώτα την υπέθεσαν, μετά εφηύραν τη λέξη, μετά σκέφτηκαν να τη γράψουν με κεφαλαία. Στη συνέχεια άρχισαν να την αναλύουν, μετά να την εξυμνούν, να τη ζωγραφίζουν, να γράφουν για χάρη της τραγούδια, ποιήματα και μυθιστορήματα. Στο τέλος την έκαναν και άγαλμα. Έτσι στερεοποιημένη πλέον την άφησαν να κρυώσει.

Εν τω μεταξύ πλήθος ελευθεριολόγων είχε αναφανεί και όλοι αυτοί έδιναν ορισμούς και χαρακτηρισμούς εις το εν λόγω θέμα.

Όταν όμως εφευρέθηκε το μικροσκόπιο, όλα κατέρρευσαν. Διότι κάτω από το μεγεθυντικό φακό αποδείχθηκαν οι ελευθεριολόγοι ως οι πλέον ανελεύθερες περιπτώσεις.  Το δε απέραντο κοινό τους αποδείχθηκε ότι ήταν άτομα με βεβαρημένο παρελθόν.

Κατόπιν τούτου, το μόνο που απέμεινε από όλη αυτή την ιστορία ήταν οι ζωγραφιές, τα τραγούδια, τα ποιήματα, τα μυθιστορήματα και το άγαλμα.

Ο ελεύθερος χρόνος μας και η βιομηχανία μαζικής ψυχαγωγίας

Ζούμε για να δουλεύουμε ή δουλεύουμε για να ζούμε;

Η απάντηση θεωρείται αυτονόητη: δουλεύουμε για να ζούμε. Δεν ήταν όμως καθόλου αυτονόητη σε παλιότερες εποχές. Και σε ακόμα πιο παλιές εποχές το συγκεκριμένο δίλημμα ήταν ακατανόητο.

Εμείς οι λίγοι...

Από την ποιητική μου συλλογή "Αγαπημένε μου ψυχίατρε, πες μου...", εκδόσεις Μανδραγόρας, 2012.