"Τι θα σου πω μεθαύριο..."

Τι θα σου πω μεθαύριο που θα σε δω,

δεν ξέρω.

Για την αγάπη μου οπωσδήποτε δεν θα σου πω.

Δεν θα βγει απ’ τα χείλη μου λέξη,

δεν θα ξεχυθεί

αυτό το υπέροχο ποτάμι φωτιάς

και να το δω

να καταρρέει οδεύοντας προς εσένα,

να κατακρημνίζεται

διαλυμένο σε άπειρα κομμάτια,

να διασκορπίζεται

πάνω στο κρύο σου γραφείο,

τέφρα και κίσσηρις

άνευ αξίας.

«Αγαπημένε μου ψυχίατρε, πες μου», εκδόσεις Μανδραγόρας.

 Δημοσιεύτηκε στην http://bibliotheque.gr/?p=16868

"Τα ιερά μου και τα όσιά μου..."

Τα ιερά μου και τα όσιά μου

καλά κρατώ κρυμμένα

στο ακριβό μου το δωμάτιο.

Καμιά φορά

ανοίγω λίγο το παράθυρο.

Παράξενες οσμές ξεχύνονται στο δρόμο

και κοντοστέκονται απορημένοι οι περαστικοί.

Εγώ χαμογελώ λαθραία

πίσω απ’ τις κουρτίνες,

έπειτα κλείνω τα παραθυρόφυλλα.

Μόνο που χθες πέρασε κάποιος,

την ώρα που τα αρώματά μου

χύνονταν στην ατμόσφαιρα ξανά,

και γέλασε.

Του χάρισα ένα στιλέτο

για να αυτοκτονήσει.

Η Αθήνα του 12ου αι. μέσα από τα μάτια του Μιχαήλ Χωνιάτη Ακομινάτου

Ο Μιχαήλ Χωνιάτης ή Ακομινάτος γεννήθηκε περίπου το 1138 στις Χώνες της Φρυγίας. Νεαρός ακόμα πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου μορφώθηκε στην κλασική παιδεία Το 1175 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Αθηνών και το 1182 έγινε μητροπολίτης Αθηνών.

Έρχεται λοιπόν στην Αθήνα ανύποπτος ο νεοχειροτονηθείς Μιχαήλ, αρχαιομαθής και λάτρης του ελληνικού πολιτισμού, με πολλή χαρά και πολύ ενθουσιασμό που θα είναι τώρα ο μητροπολίτης μιας τόσο ένδοξης  πόλης που γέννησε τα γράμματα και τον πολιτισμό και φώτισε την Οικουμένη. Με τέτοιες γλυκές προσδοκίες κατεβαίνει στην Αθήνα ο λόγιος από τη Μικρά Ασία.

"Κατεβαίνω στο υπόγειο"

Κατεβαίνω στο υπόγειο,

ανάβω το φως,

τους βλέπω.

Εκείνοι

με παρακολουθούν αμίλητοι

μέσα απ΄το πλαίσιό τους,

ξεθωριασμένες ζωγραφιές

που όμως κάποτε

με σώμα ξαναμμένο

είχαν διαπεράσει το δικό μου,

με θράσος περισσό

χρησιμοποίησαν τη σάρκα μου

νομίζοντας

πώς ήτανε δική τους.

Αλλά δεν έβλεπαν τα μάτια μου

την ώρα του οργασμού τους,

τα μάτια που τους έλεγαν:

Πάντα απέξω είστε,

πάντα ξένοι,

πάντα περισσευούμενοι.