Ένας δειλός άνθρωπος (και οι γκάφες του)

Είμαι ένα δειλό άτομο. Θα έλεγα ένα δειλό υποκείμενο, αλλά ας μην υποτιμήσω τόσο πολύ τον εαυτό μου.

Για να αποφεύγω τυχόν προστριβές με τους άλλους, προστριβές  που θα με έφερναν σε πολύ δύσκολη θέση, προτιμώ να είμαι αφανής, δηλαδή να υπάρχω σε ένα χώρο τόσο διακριτικά, ώστε σχεδόν να γίνομαι αόρατος.  Παρ’ όλα αυτά κάποιοι με βλέπουν και αυτό μού προκαλεί μεγάλη ταραχή.  Προσπαθώ να φαίνομαι άνετος, όμως όσο προσπαθώ, τόσο χειρότερα κάνω τα πράγματα. Παίρνω μια αφύσικη έκφραση, μια αφύσικη στάση και τελικά αυτοί που με κοιτάζουν αδιάφορα, καρφώνουν πάνω μου το βλέμμα τους και με παρατηρούν προσεχτικά.  Είναι μια δύσκολη στιγμή αυτή. Ευτυχώς περνά σύντομα, γιατί μπορεί να δείχνω αφύσικος, δείχνω όμως συγχρόνως και ασήμαντος.

Κροκοδείλια δάκρυα και ψευτοσυγγνώμες

                                                             1990

Μια μόδα των τελευταίων ετών είναι να ζητάμε οι μεγαλύτεροι συγγνώμη από τη νέα γενιά για τον κόσμο που τους παραδίδουμε.

Υποκριτικότατη βέβαια και ψεύτικη συγγνώμη, γιατί αν κάποιος νεαρός αντιγυρίσει στους γονείς του: « Γιατί κάνατε λοιπόν αυτόν κόσμο τόσο ανυπόφορο;»,  εκείνοι θα του απαντήσουν ότι δεν φταίνε ακριβώς αυτοί, αλλά οι Άλλοι, οι ισχυροί, οι κακοί, οι παράνομοι, οι άπληστοι, οι πολιτικάντηδες, τα τραστ, ο ιμπεριαλισμός, το διεθνές κεφάλαιο και πολλά άλλα και ότι αυτοί, άνθρωποι αδύναμοι και άσημοι, ό,τι μπορούσαν έκαναν, διαμαρτύρονταν, απεργούσαν, ψήφιζαν αναλόγως, τι άλλο να έκαναν δηλαδή;

Ο νεαρός όμως που έχει πολύ κολακευτεί από τις συγγνώμες των μεγάλων και πιστεύει ότι όλα τα δίκια είναι με το μέρος του, θα τους πει με τη νεανική του αφέλεια: «Να κάνατε επανάσταση! Αυτό ακριβώς που θα κάνουμε εμείς η αμόλυντη γενιά». 

Ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών αύξησε τους χρήστες

Υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο «Απαγορεύεται να κλέψεις» και στο «Απαγορεύεται να πάρεις ναρκωτικά». Στην πρώτη περίπτωση η απαγόρευση προστατεύει την περιουσία του πολίτη, στη δεύτερη επεμβαίνει στις προσωπικές επιλογές του.

Θεωρητικά με την απαγόρευση των ναρκωτικών οι πολίτες προστατεύονται από πολλούς και συχνά θανάσιμους κινδύνους. Στην πραγματικότητα όμως μια τέτοια απαγόρευση προστατεύει μόνο όσους  δεν πρόκειται να πάρουν ποτέ ναρκωτικά και αφήνει έκθετους σε μεγάλους κινδύνους όσους έχουν την ατυχία να εθιστούν σ’ αυτά.

Για να το καταλάβουμε καλύτερα αυτό, ας κάνουμε μια αναδρομή στα χρόνια της ποτοαπαγόρευσης στην Αμερική (1920-1933).

Παιδιά που μεγαλώνουν μόνα τους

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου, 2012. Καμένο το κέντρο της Αθήνας για άλλη μια φορά, περπατούν οι περαστικοί κατηφείς, οι υπάλληλοι του δήμου μαζεύουν κομμάτια και θρύψαλα, σπασμένα μάρμαρα, πέτρες και άλλο πολεμικό υλικό. Τα αδέσποτα σκυλιά περιφέρονται εδώ κι εκεί και αναρωτιούνται τι έπαθαν πάλι τα αφεντικά οι άνθρωποι, κάθε τόσο αυτή η ιστορία, αηδία καταντήσαμε πια.  Πίσω από τις βιτρίνες που έμειναν σώες κάποιοι γνώριμοι τύποι στην τηλεόραση ωρύονται κατά το ειωθός.  

Έχει πέσει το σκοτάδι, κάνει ψύχρα.

Στην οδό Σταδίου τρόλεϊ και αυτοκίνητα ανηφορίζουν προς την πλατεία Συντάγματος κι οι επιβάτες κοιτάζουν με περιέργεια από τα παράθυρα τους πολίτες που είναι συγκεντρωμένοι στο πεζοδρόμιο και κρατούν κεριά στα χέρια. Τι είναι πάλι τούτοι, αναρωτιούνται, όμως το φανάρι ανοίγει και τα αυτοκίνητα ξεχύνονται προς τα εμπρός, οι πολίτες με τα κεριά μένουν πίσω. 
Στέκονται αυτοί εκεί, απέναντι από τον κινηματογράφο "Αττικόν" που η πρόσοψή του είναι αποκαΐδια, και διαμαρτύρονται βουβά. Διαμαρτύρονται για την καταστροφή των ιστορικών κτηρίων της πρωτεύουσας, για τους βανδαλισμούς, για την αγριότητα των καιρών, για την κοινωνική βία που έχει διαβρώσει τον τόπο.