10/12/18

"Παλιές φωτογραφίες"





Ωραία είναι όλα αυτά τα παλαιά.
Κυρίως οι φωτογραφίες:
οι πρόγονοι στημένοι ιεραρχικά,
συνήθως βλοσυροί,
κάτι βαριά έπιπλα από πίσω,
δαντέλες.

Σχεδόν φτάνει ως τη μύτη μας
η μυρωδιά του περιβάλλοντος,
κλεισούρα και βαριά αρώματα.

Ωραία είναι και συγκινητικά.
Κάπως μεγαλεπήβολα βεβαίως
και πάντως μάταια εντελώς.

Μάταια εντελώς.

Αλλά εκείνοι δεν το ξέρουν.
Ποζάρουν τόσο σίγουροι.

7/12/18

Παίζουμε πόλεμο;





Όπως μας πληροφορούν τα ίδια τα κανάλια, οι διαταραγμένοι που καίνε την πόλη κάθε λίγο και λιγάκι ξεκινούν τις καταστροφές την ώρα που αρχίζουν οι βραδινές τηλεοπτικές ειδήσεις. Όταν λήξουν, ηρεμούν και οι διαταραγμένοι. Εξάλλου, δεν χρειάζεται κανείς πολύ μυαλό για να καταλάβει ότι όλοι αυτοί οι πειραγμένοι έχουν ανάγκη τη δημοσιότητα και ότι χωρίς αυτήν θα μαραζώσουν.

5/12/18

Εαυτός και σώμα





                    Внетелесное переживание


Όταν γεννιόμαστε, είμαστε μόνο σώμα. Κι όταν πεθαίνουμε, πάλι μόνο σώμα απομένουμε.

Όμως το σώμα μας έχει την εκπληκτική ικανότητα να εμφανίζει ανάμεσα στη γέννηση και τον θάνατό του κάτι που το ονομάζουμε εαυτό.

2/12/18

Δυο ποιήματά μου στο γαλλικό λογοτεχνικό περιοδικό "incertain regard"


Μετάφραση: Babak Sadq Khandjani
Αίθουσα αναμονής.
Ακούω ψιθυρίσματα από δίπλα.
Κάποιος μπορεί να κλαίει, δεν είμαι σίγουρη.
Βλέπω μια γλάστρα με λουλούδια στη γωνία.
Στους τοίχους πίνακες ζωγραφικής.
Μια διαφανής κουρτίνα, απρόσωπη.
Ένας μπλε καναπές.
Τίποτα το αξιοπρόσεχτο.
Εκτός απ’ το κουτί που είναι πάνω στο τραπέζι.
Κουτί με χαρτομάνδηλα.
Για τυχόν δάκρυα.
Για τυχόν αίματα.
Είναι ο προθάλαμος του Πόνου εδώ.
La salle d’attente.
J’entends des murmures à côté.
Quelqu’un pleure, je ne peux pas en être certaine.
Je vois un pot de fleurs dans le coin.
Des tableaux accrochés aux murs.
Un rideau transparent et impersonnel.
Un canapé bleu.
Rien de remarquable.
Sauf la boîte qui se trouve sur la table.
La boîte aux mouchoirs.
Pour une éventuelle larme.
Pour un éventuel sang.
Ici c’est l’antichambre des douleurs.

Ποτέ δεν είχε τόσο θόρυβο το άδειο σπίτι μου.
Σφύζει από ζωή και κίνηση,
φαντάσματα, οράματα, σκιές,
λόγια, κραυγές και κλάματα,
η βρύση τρέχει,
κάποιος κτυπά κάτι με δύναμη,
μια φωνή παρακαλά.
Και αναστεναγμοί,
πολλοί αναστεναγμοί
παντού, σε όλα τα δωμάτια.
Πόσο όμορφο είναι τώρα
το άδειο σπίτι μου.
Il n’y avait jamais tant de bruit dans ma maison.
Elle est pleine de vie et de mouvements,
de spectres, de visions, d’ombre,
de paroles, de cris et de pleurs,
le robinet fuit,
quelqu’un frappe quelque chose avec force,
une voix implore.
Et des gémissements,
beaucoup de gémissements,
partout, dans toutes les chambres.
Comme elle est belle maintenant
ma maison vide.
N.D.L.RLa poésie n‘a pas d’interdit.Elle peut parler du temps présent, des incertitudes de la vie, des structures de santé en péril, des médecins grecsqui donnent des consultations gratuites.
O
u des appartements grecs mis aux enchères aux dépens de leurs occupants.Elle peut parler d’un monde et d’un présent douloureux sans forcer la note, sans faire de grands discours.D’un monde où chacun se retrouve.
Από την ποιητική συλλογή μου "Αγαπημένε μου ψυχίατρε, πες μου...", εκδ. Μανδραγόρας, 2012.