Η δημόσια κουλτούρα της χούντας

Δεν πολιτικολογώ, κοινωνιολογώ.

Συγγενείς αριστερούς δεν είχα ούτε φίλους, ώστε να μπορώ τώρα να καταθέσω μαρτυρίες για τη μεταχείρισή τους επί χούντας. Επίσης ήμουν πολύ νέα, όταν μας επιβλήθηκε το καθεστώς, και η πολιτική δεν ήταν κάτι που με ενδιέφερε τότε άμεσα.

Μοχθηρές μητέρες - πατεράδες θύματα

Μάνα είναι μόνο μία. Αλλά και πατέρας είναι μόνο ένας. Αυτό το δεύτερο συνήθως το ξεχνάμε, επειδή υπάρχουν πατεράδες που εγκαταλείπουν την οικογένεια, έχουν εξωσυζυγικές σχέσεις, δεν δίνουν χρήματα για να ζήσουν η γυναίκα και τα παιδιά τους, είναι βίαιοι, είναι αδιάφοροι.

Όχι πως όλες οι μανάδες είναι πρότυπα στοργής και αφοσίωσης, έχουμε κι εδώ περιπτώσεις αστοργίας, σκληρότητας, αδιαφορίας προς την οικογένεια και τα παιδιά, αλλά τα ποσοστά είναι συγκριτικά πολύ χαμηλότερα.

"Οι κατευθυντήριες"

                                    Odd Nerdrum

                                                    

Μέρος πρώτο:

Ορίστηκαν  εδώ

οι κατευθυντήριες.

Μέρος δεύτερο:

Το πρόγραμμα αρχίζει

να υλοποιείται.

Μέρος τρίτο:

Βγαίνουν απ’ τα σκοτάδια

σχήματα παράξενα,

επικρατεί μια σύγχυση,

καθώς ανακατεύονται

με οράματα,

με ευγενείς σκοπούς,

και άλλα συναφή.

Μέρος τέταρτο:

Αποδοχή.

Οι δύο κόσμοι

συνυπάρχουν,

τραβάει προς τα πάνω ο ένας,

ο άλλος προς τα κάτω.

Επικρατεί

μια εύθραυστη ισορροπία.

Μέρος πέμπτο:

Ελαττώνεται το φως,

τίποτα ανησυχητικό ωστόσο ακόμα.

Μέρος έκτο:

Η ισορροπία ανατρέπεται,

σταδιακά αποσύρεται το φως.

Μέρος έβδομο:

Πώς γίνεται να ζω,

εφόσον σπαταλήθηκε

όλο το οξυγόνο,

πότε έγινα σκιά

που περιφέρεται

σε ένα κόσμο αλλότριο;

Μα είναι οι κατευθυντήριες,

είναι οι καταραμένες

αυτές κατευθυντήριες

που προσδιόρισαν

το μέλλον μου,

αυτό
που τώρα είναι το παρόν μου.

Ένας βαθύς γκρεμός

που με καλεί

να πέσω.

Μια στιγμή πριν απ' τον θάνατο

Το γεγονός ότι όλοι εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί και δεν έχουμε αναχωρήσει για το υπερπέραν πριν την ώρα μας  οφείλεται στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, με το οποίο μας εφοδίασε η φύση, όταν ακόμα βρισκόμασταν στην κοιλιά της μητέρας μας.

Καθώς ζούμε σε ένα άκρως επικίνδυνο για την ασφάλειά μας κόσμο, το ένστικτο αυτό μάς έχει σώσει ήδη πολλές φορές από θανάσιμο κίνδυνο και θα το κάνει ακόμα κι άλλες πολλές φορές, άσχετα αν εμείς μπορεί να μη θυμόμαστε όλες τις περιπτώσεις.