Από
τα σπουδαιότερα αγαθά που μας εξασφαλίζει το δημοκρατικό πολίτευμα είναι η ελευθερία
της έκφρασης, της αντίρρησης και της διαφωνίας και μέσα σ’ αυτά εντάσσεται και η
δυνατότητα της ανεμπόδιστης καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ειδικά
για την τέχνη, ξέρουμε πως αν αυτή υποστεί περιορισμούς οποιασδήποτε μορφής,
ασφυκτιά και μαραίνεται. Δεν έχουμε παρά να δούμε τι λογής (επίσημη) τέχνη
παρήχθη στα ολοκληρωτικά καθεστώτα για να καταλάβουμε αμέσως πόσο θανατηφόρα
είναι η λογοκρισία για την καλλιτεχνική παραγωγή.
Η
τέχνη υπηρετεί αξίες, κυρίως αυτή της ομορφιάς αλλά και πολλές άλλες. Κάθε
κοινωνία έχει τις αξίες της και, όταν οι καλλιτέχνες τις αναδεικνύουν στα έργα
τους με επιτυχία, αυτό προκαλεί ευφορία και βαθιά ικανοποίηση στο κοινό.
Παραδείγματος
χάριν η σημερινή κοινωνία έχει ιδιαίτερες ευαισθησίες απέναντι σε κάποια
προβλήματα, κοινωνικά και υπαρξιακά, όπως ο ρατσισμός, η φτώχεια, η κακοποίηση,
η εγκληματικότητα, η μοναξιά, η έλλειψη αγάπης
ή επικοινωνίας. Όταν η τέχνη καταπιαστεί με τέτοια θέματα και δώσει έργο
ποιότητας, το κοινό στην πλειονότητά του
θα αντιδράσει θετικά και σ’ αυτή την
περίπτωση έχουμε αγαστή σύμπνοια κοινού και καλλιτέχνη.
