Εξαναγκαστικοί γάμοι στη σύγχρονη Ευρώπη

Όσο η ζωή παρέμενε ασάλευτη στους αιώνες και οι άνθρωποι μετακινούνταν με άλογα, τη νύχτα φωτίζονταν με κεριά, καλλιεργούσαν τη γη με τα βόδια, ύφαιναν τα ρούχα τους στον αργαλειό, έφερναν το νερό από τη βρύση, έπλεναν τα ρούχα τους στο ποτάμι και μάθαιναν με καθυστέρηση μηνών τι γινόταν στη διπλανή χώρα, αν το μάθαιναν κι αυτό δηλαδή, οι παραδόσεις και οι θρησκευτικές αντιλήψεις παρέμεναν κι αυτές ασάλευτες εξυπηρετώντας  κάποιες κοινωνικές ανάγκες.

Μετά, ξαφνικά, πήρε μπροστά ένας μηχανισμός, άγνωστος μέχρι τότε, και η ζωή άρχισε να αλλάζει. Δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε πόσες μορφές πήρε αυτή η αλλαγή μέχρι να φτάσει στις μέρες μας. Η ουσία είναι ότι από τον τελάλη φτάσαμε στο ιντερνέτ, από το κερί στον ηλεκτρισμό, από το βόδι στο τρακτέρ κι από το άλογο στο αεροπλάνο.

Κι ενώ αυτά τα καταπληκτικά πράγματα άλλαξαν άρδην την καθημερινότητά μας και μαζί μ’ αυτήν και τον τρόπο σκέψης μας, οι παραδόσεις και οι θρησκευτικές αντιλήψεις μας λίγο επηρεάστηκαν. Πρόκειται για τα όσια και ιερά μας και αυτά δεν είναι εύκολο να τα αλλάξουμε. Ούτε και θέλουμε άλλωστε. Παρ’ όλα αυτά επήλθαν κι εδώ αρκετές αλλαγές. Τη Μεγάλη Εβδομάδα λόγου χάριν και το Πάσχα φαίνεται να τηρούμε τα παλαιά έθιμα, αλλά, αν μας έβλεπε κάποιος πρόγονος πώς τα τηρούμε, θα μας χαρακτήριζε άθεους. Παραδοσιακά εξακολουθούν οι περισσότεροι να παντρεύονται στην εκκλησία, αλλά σήμερα μπορεί η νύφη να είναι έγκυος πέντε, έξη, εφτά μηνών με τροφαντή κοιλιά κάτω από το νυφικό της ή μπορεί οι παράνυμφοι να είναι τα παιδάκια της που τα έκανε με τον κύριο που στέκεται δίπλα της.

Ένας αλλοδαπός στην Αθήνα του Αριστοφάνη

Στην κωμωδία του «Θεσμοφοριάζουσαι» ο Αριστοφάνης εμφανίζει έναν ενδιαφέροντα χαρακτήρα, έναν αλλοδαπό που μιλά τα ελληνικά με πολύ αστείο τρόπο και που είναι τελείως άσχετος με την ελληνική κουλτούρα.

Το κράτος της Αθήνας διέθετε εκείνη την εποχή 300 Σκύθες τοξότες που εκτελούσαν χρέη αστυνόμου επιβάλλοντας κυρίως την τάξη στις συνελεύσεις των πολιτών και φυλάσσοντας τους κρατούμενους. Οι Σκύθες αυτοί ήταν δημόσιοι δούλοι.

Στην κωμωδία λοιπόν αυτή του Αριστοφάνη ένας Σκύθης τοξότης διατάσσεται να δέσει έναν παραβάτη, κάποιον που μεταμφιεσμένος σε γυναίκα ανακατεύτηκε με τις Θεσμοφοριάζουσες και που συμβαίνει να είναι ο πεθερός του Ευριπίδη Μνησίλοχος. Ο Ευριπίδης έρχεται μασκαρεμένος σε Περσέα και προσπαθεί να ελευθερώσει τον πεθερό του, αλλά δεν τα καταφέρνει. Κάνει μια δεύτερη απόπειρα, αυτή τη φορά φέρνοντας μαζί του μια νεαρή χορεύτρια ντυμένη προκλητικά. Ο Σκύθης παρασύρεται από τα νάζια και τα τσακίσματα της χορεύτριας, ξεχνά τον κρατούμενο Μνησίλοχο και ο Ευριπίδης βρίσκει την ευκαιρία να τον λύσει και να φύγουν μαζί. 

"Το Ελληνικό Φανταστικό Διήγημα", επιμέλεια Μάκη Πανώριου.

Μόλις κυκλοφόρησε ο έκτος τόμος της Ανθολογίας "Το Ελληνικό Φανταστικό Διήγημα" με επιμέλεια του Μάκη Πανώριου, εκδ. Αίολος. Η Ανθολογία φιλοξενεί το διήγημά μου "Με την οπτική της Αντέλ" που βρίσκεται στη συλλογή διηγημάτων μου "Ο πειρασμός του ερημίτη Χάρτμουτ Λιμπέργκερ", εκδ. Ιωλκός.

"Με λένε Αντέλ. Είμαι νέα, λευκή και αστραφτερή και χαίρομαι τη ζωή με όλους τους τρόπους. Έχω φοβερές αντοχές και οι κακουχίες δεν με εξαντλούν, το αντίθετο μάλιστα: με εξιτάρουν. Γι αυτό ζω έντονα και χαίρομαι κάθε στιγμή της ζωής μου. Όταν γεράσω, ξέρω πώς θα είμαι: θα είμαι για πέταμα. Και μετά θα βρεθώ στο νεκροταφείο κι εκεί θα σαπίσω όπως όλοι μας. Αλλά είναι μακριά ακόμα αυτή η εποχή κι έτσι δεν το πολυσκέφτομαι..."

Οι βασίλισσες των σκουπιδιών (διήγημα)

                                      Renoir   "Le Bal au Le Moulin de la Galette".

Η Κατερίνα και η Βασιλική είναι μόνες. Όταν σμίγουν, η μοναξιά τους δεν ακυρώνεται, γίνεται δυο φορές μοναξιά.

Κουβεντιάζουν βέβαια και λένε πολλά. Λένε τα νέα τους, τα νέα της οικογένειάς τους, των συγγενών τους, των γνωστών τους, τα νέα του κόσμου γενικώς. Κατά την όρεξή τους πότε το γυρίζουν στα γερμανικά, πότε στα γαλλικά. Καμιά φορά και στα ιταλικά. Δεν το κάνουν από επίδειξη, το κάνουν από συνέπεια. Θέλουν να εξασκούν τις ξένες γλώσσες που έμαθαν.

Παράλληλα δεν έχουν καμιά αμφιβολία  ότι σ’ αυτό το χύδην κόσμο που βρέθηκαν, δεν είναι δυο τυχαίες περιπτώσεις. Μπορεί μάλιστα να είναι αυτό η αιτία της μοναξιάς τους. Που οι άλλοι δηλαδή δεν αναγνωρίζουν την αξία τους, που βλέπουν μόνο δυο, πώς να το πούμε, ασήμαντα κορίτσια, άχρωμα, δεν βλέπουν δυο βασίλισσες, όπως πραγματικά είναι. Διότι η Κατερίνα και η Βασιλική είναι βασίλισσες μπροστά σ’ αυτά τα γυναικάκια  τα αστοιχείωτα και τα αυθάδικα που ξεφωνίζουν και ξερνούν ανοησίες.

Τέλος πάντων.