Ω, ψυχή μου!
Το γιασεμί στην πόρτα σου, γιασεμί μου, ήρθα να το κλαδέψω, ω, καλή μου! Και νόμισε η μάνα σου, γιασεμί μου , πως ήρθα να σε κλέψω, ω, ψυχή μου! Το γιασεμί στην πόρτα σου, γιασεμί μου, π' ανθεί το καλοκαίρι, ω, καλή μου!
Μουσχοβολάει και χαίρονται, γιασεμί μου,
παιδκιοί και νιοι και γέροι , ω, ψυχή μου !
Τραγουδά ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.
https://www.youtube.com/watch?v=d1x9i3xFf0w
Γιατί θέλω να μείνει κάτι από μένα σε τούτη
τη Γη, σε μιαν ακρούλα της, να μη φύγω, να μην εξαφανιστώ για πάντα. Για να υπάρχω ως απομεινάρι ενός
ανθρώπου που κάποτε έζησε σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο και γνώρισε τα πάθη του και
τις χαρές του.
Για να θυμίζω στη Γη που με γέννησε ότι
μπορεί να πέθανα, όμως ακόμα υπάρχω, ότι βρίσκομαι σε μια κατάσταση αθανασίας,
έστω άψυχης.
Για να είμαι ένα μικρό, ελάχιστο βάρος στη
συνείδησή της.
Άνυδρη γη,
περνούν οι μέρες
δίχως μιας δροσιάς
σταγόνα,
δεν πειράζει,
ήρεμα περνούν οι μέρες
κοιτάζοντας τον ουρανό,
θα βρέξει κάποτε,
είμαι σίγουρη γι’ αυτό.
Τις νύχτες ήσυχη
κοιμάμαι.
Και ένα πρωινό
ανοίγουν ξαφνικά οι
ουρανοί
και πέφτει ορμητική η
βροχή
και με υγραίνει
ολόκληρη,
γίνεται μαλακό, γλυκό
το σώμα μου,
γεμίζει από χλόη πυκνή,
κι από πολύχρωμα
λουλούδια
κι ένα πουλί στα
φύλλα μιας ροδιάς
κρυμμένο κελαηδεί.
Γίνεται το κορμί μου γη
της Εδέμ.
Ήρθε ξανά ο Νυμφίος
με τη μορφή
της θεϊκής βροχής.
Ήρθε ξανά ο Νυμφίος.
Με τη Βαρβάρα κάνω παρέα στα
διαλείμματα, αλλά προσέχουμε να μη μας βλέπει ο δάσκαλος. Κι όταν καμιά φορά
μας βλέπει μαζί, μας κοιτάζει άγρια, αλλά δεν λέει τίποτα. Κι εμείς γελάμε
κρυφά και τον κοροϊδεύουμε που είναι πονηρός. Αλλά τον φοβόμαστε κιόλας.
Μια μέρα έπιασε τον Άρη να
αντιγράφει τις ασκήσεις από το τετράδιο της Ελένης και έγινε πυρ και μανία. Την
Ελένη, επειδή ήταν κορίτσι, δεν την έδειρε, μόνο της έβαλε τις φωνές. Αλλά τον
Άρη τον έσπασε στο ξύλο. Τον σήκωσε στον πίνακα, πήρε τη βέργα και τον έδερνε,
τον έδερνε, τον έδερνε και μετά που σταμάτησε, ο Άρης είχε ζαλιστεί και δεν
έβλεπε μπροστά του, πήγαινε και κουτούλαγε στον πίνακα και δεν έβρισκε την
πόρτα να βγει έξω. Εμείς στην τάξη παρακολουθούσαμε πετρωμένοι, κιχ δεν
ακουγόταν, μόνο οι φωνές του Άρη ακούγονταν.
Άλλα παιδιά τα δέρνει ακόμα πιο
πολύ και μετά τα βλέπουμε στα διαλείμματα να κάθονται κατάχαμα με ματωμένα
πόδια και να τρέμουν και να μη μπορούν να μιλήσουν.
Και μια φορά ο Πέτρος κάτι έκανε
και ο δάσκαλος θύμωσε και τον άρπαξε και τον τραβούσε να τον βγάλει έξω από το
θρανίο. Ο Πέτρος φώναζε «Μια στιγμή, κύριε, έχει μπερδευτεί το πόδι μου στο
θρανίο!», αλλά αυτός νόμιζε ότι του έλεγε ψέματα και τον τράβηξε με το ζόρι έξω
από το θρανίο και το πόδι του Πέτρου που είχε σκαλώσει, βγήκε από τη θέση του
και μετά τον πήγαν στον γιατρό οι γονείς του.
Σημείωση: Πολλά, πολλά
χρόνια αργότερα συναντήθηκα με μια δασκάλα που εκείνα τα χρόνια δίδασκε στο
ίδιο σχολείο. «Δεν ήταν στα καλά του αυτός ο άνθρωπος», μου είπε. Η αλήθεια
είναι ότι κανείς άλλος δάσκαλος δεν μας έδειρε ποτέ.
***
Στη φωτογραφία: Οδός Δημοκρατίας, 1960.
(Συνεχίζεται)
