Παρατηρητής

 

Όταν η ζωή σου έχει πάρει τον κατήφορο, γλυκά, απαλά, διακριτικά και τα χρώματά της από ζωηρά και εκθαμβωτικά γίνονται σιγά σιγά θαμπά, χλομά, ξεθωριασμένα και παράλληλα συμβαίνει να μην είσαι η κλασική χαζοχαρούμενη φιγούρα που αναφωνεί: «Θετικές σκέψεις! Μόνο θετικές σκέψεις!» κι από την άλλη δεν είσαι πάλι ο μίζερος εκείνος τύπος που τα βάφει όλα μαύρα και μοιρολογεί νυχθημερόν…

 

Κάτι πρέπει να κάνεις, σκέφτεσαι, όταν όλα γύρω δείχνουν αρνητικά, κάποια μάλιστα εχθρικά, άλλα αναποδιασμένα και τίποτα καλό δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα και η λογική λέει να μην περιμένεις πια και πολλά πράγματα, για την ακρίβεια λέει να μην περιμένεις τίποτα καλό, αλλά να περιμένεις κι άλλα δυσάρεστα, διότι έτσι πάει ο κόσμος, έτσι πάει η ζωή…

 

Και διότι δεν μπορεί να γυρίσει απάνω κάτω ο χρόνος και να πάψουν να πονούν οι κλειδώσεις σου, τα χέρια σου, τα πόδια σου, δεν γίνεται να περπατάς σαν μπαλαρίνα και να έρθει ο καλός σου πάνω στο άσπρο του άλογο κι εσύ να είσαι λυγερή μακρομαλλούσα, να πίνεις και να χορεύεις στις ακρογιαλιές. Αυτά πάνε τώρα, τέλειωσαν. Αποδώ και πέρα θα γκρεμίζεσαι λίγη λίγη…

 

Κάτι πρέπει να κάνεις, σκέφτεσαι.

Και καταλήγεις σε δύο τινά:

Να έχεις ψυχραιμία και ουδέτερη διάθεση.

 

Ψυχραιμία, διότι ο πανικός για το χειρότερο δεν απομακρύνει ούτε πόντο το χειρότερο ούτε και το φέρνει πιο κοντά. Αν πονούν οι κλειδώσεις σου, τότε πονούν οι κλειδώσεις σου. Δέξου την παρακμή σου με αξιοπρέπεια. Αν η ζωή σού φέρνει αναποδιές, εσύ θα τις ξεπερνάς χωρίς ταραχή και γκρίνια. Θα έρθουν κι άλλες κι άλλες. Δεν γίνεται να είσαι συνεχώς σε αναστάτωση και σύγχυση. Ψυχραιμία λοιπόν.

 

Και ουδέτερη διάθεση.

Που σημαίνει ότι δεν θα κοροϊδεύεις τον εαυτό σου με θετικές σκέψεις που δεν πιστεύεις, που ξέρεις ότι δεν έχουν καμιά ισχύ στην πραγματικότητα, πως είναι λόγια του αέρα. Ο εαυτός σου δεν πρόκειται να τις πιστέψει και απλώς θα συμπεριφέρεσαι κάπως σαν κλόουν. Ούτε όμως θα πέσεις στη μαύρη μαυρίλα και θα κοπανιέσαι με αρνητικές σκέψεις, μολονότι το μέλλον σου έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει. Ό,τι σε πειράζει, θα το κοιτάς αδιάφορα.

 

Γίνε παρατηρητής. Είναι κι αυτός ένας ρόλος. Ο τελευταίος σου.

Τεχνητή Νοημοσύνη

 

Φοβόμαστε την Τεχνητή Νοημοσύνη;

Τι ακριβώς φοβόμαστε; Ότι θα γίνει κάτι σαν τον «Εξολοθρευτή» που θα αφανίσει το ανθρώπινο είδος;

 

Ερώτημα 1: Αν αποδειχθεί ανώτερη από την ανθρώπινη νοημοσύνη, αυτό δεν είναι καλό; Δεν είναι καλό για τον κόσμο και για τη ζωή; Βέβαια θα χάσουμε την πρωτοκαθεδρία. Αυτό μάλλον μας ενοχλεί. Όχι να πάμε στην άκρη εμείς και να κυβερνούν τα μηχανήματα! Εμείς, η κορυφή της Δημιουργίας!

 

Ερώτημα 2: Γιατί είμαστε σίγουροι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα είναι εχθρική προς τον άνθρωπο; Εφόσον είναι δημιούργημά μας, μπορούμε να τη φτιάξουμε φιλική προς τον άνθρωπο.

 

Ερώτημα 3: Ναι, αλλά αν η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει τη δυνατότητα να αυτοβελτιώνεται, δεν θα καταλάβει κάποια στιγμή ότι ο άνθρωπος είναι πολύ προβληματικό ον, καταστρέφει, δολοφονεί, ληστεύει, εκμεταλλεύεται τα πάντα, εξαπατά, προκαλεί πόνο στα άλλα έμβια όντα και στους συνανθρώπους του, αφήνει πληθυσμούς μέσα στην πείνα και την εξαθλίωση και ξεκινά πολέμους προκαλώντας καταστροφές και ατελείωτο θάνατο; Και τι θα κάνει τότε; Θα μας αφήσει έτσι ασύδοτους να παραδέρνουμε και να καταστρέφουμε τον πλανήτη και τη ζωή;

 

Ερώτημα 4: Έχει κάποιο συμφέρον η Τεχνητή Νοημοσύνη να γίνει ο Αφέντης της Γης;

 

Ερώτημα 5: Κατά πόσο η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι κάτι έξω από τη Φύση, εφόσον αναγκαστικά θα λειτουργεί με τους πάγιους φυσικούς νόμους;

 

Ερώτημα 6: Μπορούμε να θεωρήσουμε την Τεχνητή Νοημοσύνη ως ένα είδος μετάλλαξης, ως μια μετεξέλιξη του δικού μας είδους;

 

Αυτά και άλλα ερωτήματα θα συζητήσουμε την Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου, με την ευκαιρία του τελευταίου μου βιβλίου “Homo Aeternus”.

 

Δεν είναι παρουσίαση!

Είναι συζήτηση και όλοι οι παρόντες μπορούν να συμμετάσχουν.

 

Πού θα γίνει και τι ώρα, προσεχώς.

 

Μίμνερμος, απ. 1 West

 

              

                         Νικ. Γύζη: Γέροντας με κόκκινο φέσι

Και τι είναι η ζωή και ποια η χάρη της

χωρίς την Αφροδίτη τη χρυσή;

Κάλλιο μου είναι να πεθάνω,

όταν αυτά πια αδιάφορα θα μου είναι,

οι κρύφιοι έρωτες, τα δώρα τα γλυκά και το κρεβάτι,

άνθη της νιότης που εξαφανίζονται

κι από τους άντρες και από τις γυναίκες.

Γιατί σαν φτάσουν τα οδυνηρά γεράματα,

τον άντρα εξευτελίζουν και τον ασχημαίνουν

και κακές σκέψεις συνεχώς τον νου του βασανίζουν,

χαρά δεν νιώθει βλέποντας το φως του ήλιου,

τα αγόρια τον εχθρεύονται και οι γυναίκες τον περιφρονούν.

Τόσο σκληρά έκανε ο θεός τα γηρατειά.

 

 

τίς δὲ βίος, τί δὲ τερπνὸν ἄτερ χρυσῆς Ἀφροδίτης;

τεθναίην, ὅτε μοι μηκέτι ταῦτα μέλοι,

κρυπταδίη φιλότης καὶ μείλιχα δῶρα καὶ εὐνή,

οἷ᾽ ἥβης ἄνθεα γίνεται ἁρπαλέα

ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξίν· ἐπεὶ δ᾽ ὀδυνηρὸν ἐπέλθηι

γῆρας, ὅ τ᾽ αἰσχρὸν ὁμῶς καὶ κακὸν ἄνδρα τιθεῖ,

αἰεί μιν φρένας ἀμφὶ κακαὶ τείρουσι μέριμναι,

οὐδ᾽ αὐγὰς προσορῶν τέρπεται ἠελίου,

ἀλλ᾽ ἐχθρὸς μὲν παισίν, ἀτίμαστος δὲ γυναιξίν·

οὕτως ἀργαλέον γῆρας ἔθηκε θεός.

Μεταφορά στα νέα ελληνικά: Καίτη Βασιλάκου

 

 

Χωματερή

 

Απέραντος χώρος και άχρηστος,

βουβός, νεκρός,

μια περιττή κολοσσιαία παρουσία,

ένα Μηδέν.

 

Τι θέλουμε εμείς εδώ;

Εμείς οι Άγγελοι

γιατί εδώ πέρα πεταχτήκαμε,

σε τούτη τη χωματερή;