Κινδυνεύεις

 

Είσαι πολύ κοντά μου,

κινδυνεύεις.

Θα πάρω την εικόνα σου,

θα την εξευτελίσω

κι εσύ ιδέα δεν θα έχεις.

(Στη φωτογραφία: Edward Hopper "Nighthawks").

Hans Daiber: "Σχετικά με τον Λάζαρο"

 

 

 

 

 

Ο Λάζαρος όντως βρώμαγε, όπως το είχε πει η αδελφή του. Εδώ που τα λέμε ήταν ήδη η τέταρτη μέρα του θανάτου του.

 

Ο Λάζαρος σε κάθε κίνηση είχε την αίσθηση ότι θα έσκαγε. Βγήκε ωστόσο έξω, όταν τον κάλεσαν. Προφανώς δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Τον συγκρατούσαν οι επίδεσμοι. Η Μάρθα κοίταξε με φρίκη την άκρη της μύτης του που έμοιαζε με πηχτή. Αυτός έκανε μόνο μικρά βηματάκια, γιατί ήταν πολύ σφιχτά δεμένος. Ακόμα και τα χέρια του ήταν κολλημένα μέσα στον νεκρικό επίδεσμο.

 

Ο Λάζαρος είδε με τα σβησμένα του μάτια τον Προσκαλούντα. Το μούτρο του σαν από ζύμη ήταν χωρίς ενέργεια, κάτω από το ροζιασμένο του δέρμα δονήθηκε ένας αναβρασμός. Τα μάγουλα κρέμονταν σαν μικρές σακούλες. Ανάμεσά τους ανοίχτηκε μια τρύπα.

 

"Σκοτεινοί Έρωτες", Γιόα-Κέβιν. Κυκλοφόρησε.

 

Δυο νουβέλες.

Σκοτεινοί έρωτες ή ασυνήθιστοι έρωτες ή επικίνδυνοι έρωτες ή ασελγείς έρωτες ή έρωτες του πάθους. 

"Γιόα". Ζει στον υπόκοσμο και προσκολλάται μανιακά στην ερωμένη του, χωρίς να μπορεί να καταλάβει την αιτία. Εμείς μπορούμε όμως να τη μαντέψουμε.

"Κέβιν". Ένας ήσυχος, καλός άνθρωπος που αντιστέκεται στην αμαρτία, αλλά τελικά αμαρτάνει. Μπορούμε να τον συγχωρήσουμε άραγε;

Εκδόσεις Τύρφη.

Το βιβλίο μπορείτε να το ζητήσετε σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία και στις ηλεκτρονικές σελίδες. Αν ο βιβλιοπώλης σας δεν το έχει, μπορεί να το παραγγείλει.

Εκπρόσωποι των εκδόσεων Τύρφη για τη χονδρική αλλά και τη λιανική πώληση βιβλίων είναι:

α) Για τη Β. Ελλάδα / Ανθούλα Πουλουκτσή - Λασσανη 3 - Θεσσαλονίκη - τηλ. 2310 237463

β) Για τη Ν. Ελλάδα / Γιάννης Νικολόπουλος - Ζαλόγγου 9 - Αθήνα - τηλ. 2103800520

Η τύχη της Ευλαμπίας της ιερόδουλης

 

 

 

 

 

Κάποτε στα Σφακιά, λίγο πριν τον Β΄ΠΠ, υπηρετούσε ένας Ειρηνοδίκης φερμένος από άλλα μέρη, όχι Κρητικός.

 

Εργένης ήταν ο άνθρωπος, του έλειπε η γυναίκα, τι να έκανε; Να κατέβαινε στα Χανιά να γυροφέρνει στους οίκους ανοχής ένας κύριος της καλής κοινωνίας; Αυτό δεν μπορούσε να γίνει με τίποτε.

 

Πήρε λοιπόν κι αυτός μια μέρα την άδειά του, ανέβηκε στην Αθήνα, ξέδωσε με διάφορες πρόχειρες ελευθερίων ηθών και χαλάρωσε κάπως, αλλά σκεφτόταν τα Σφακιά που τον περίμεναν και τον έπιανε η κατάθλιψη. Πώς θα την έβγαζε εκεί πέρα, σε κείνο τον άγριο τόπο με τα αυστηρά έθιμα που δεν σηκώνουν ούτε μια πονηρή ματιά να ρίξεις σε γυναίκα;

 

Το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε από κει, πήρε τελικά την απόφασή του. Βρήκε μια γυναίκα που δούλευε σε μπορντέλο, όμορφη ήταν, πρόθυμη, χατίρι δεν του χαλούσε και το κουβέντιασαν το θέμα.

 

«Εγώ Ειρηνοδίκης είμαι, ανύπαντρος είμαι και η θέση μου είναι στα Σφακιά. Άμα θέλεις, σε παίρνω και κατεβαίνουμε μαζί, θα πούμε στον κόσμο ότι είσαι η γυναίκα μου και θα περνάμε ζάχαρη. Να αφήσεις κι εσύ αυτή τη χαμοζωή στα μπορντέλα και να δείχνεις κυρία. Θα φοράς ωραία ρούχα, θα κάνεις παρέα με τις άλλες γυναίκες εκεί, θα σε σέβονται όλοι και θα σε εκτιμούν. Και μην ανησυχείς, εγώ λεφτά έχω, θα σου δίνω τον μισθό σου κάθε μήνα».