"Σκοτεινοί Έρωτες", Γιόα - Κέβιν

 

Ερωτικά ποιήματα μπορεί να γράφω πότε πότε, όμως στα πεζά μου δεν είχα ως τώρα καταδεχτεί να ασχοληθώ με τον έρωτα ως κύριο θέμα. Μόνο παράπλευρα μπορούσε κανείς να διαβάσει για κάποια ερωτική σχέση, όταν ήταν απαραίτητο στην πλοκή της ιστορίας.

 

Οι «Σκοτεινοί Έρωτες», Γιόα – Κέβιν, είναι δυο καθαρά ερωτικές νουβέλες, τόσο ερωτικές που δεν μπορούν να κοιτάξουν λίγο πιο πέρα, δεν μπορούν να ασχοληθούν με τίποτε άλλο εκτός από τον έρωτα.

 

Μήπως κάνω ροζ λογοτεχνία; ρώτησα ένα φίλο που εμπιστεύομαι την κρίση του. Μοιάζει, αλλά δεν είναι, μου απάντησε με ειλικρίνεια.

 

Μοιάζει, γιατί εδώ έχουμε πολλά φιλιά, πολλές αγκαλιές, πολλές ερωτικές συνευρέσεις, πολλή εμμονή με το αντικείμενο του πόθου. Μόνο που αυτό το αντικείμενο του πόθου είναι «σκοτεινό» (κατά Μπουνιουέλ).

 

Πηγάζει από τα βαθύτερα στρώματα του υποσυνειδήτου και δεν τιθασεύεται με τίποτα. Καμιά κοινωνική σύμβαση δεν είναι ικανή να το αναχαιτίσει. Ο ερωτικός πόθος κυρίαρχος και αμοιβαίος τυραννά τους χαρακτήρες και στις δυο νουβέλες είτε φτάνει στην εκπλήρωσή του είτε όχι.

 

Η ηδονή, η αναμονή της και η ευτυχία της ολοκλήρωσής της αφήνουν το ερωτικό ζευγάρι πάντα ανικανοποίητο. Πάντα κάτι λείπει και αυτό που λείπει δεν βρίσκεται στον κόσμο τούτο, κάτω από το φως του ήλιου. Γι’ αυτό αυτοί οι σκοτεινοί έρωτες περιέχουν μια μορφή αιωνιότητας. Δεν μπορούν να πάψουν να υπάρχουν.

 

Γιόα (απόσπασμα)

 

Για μια ώρα κάναμε έρωτα, χωρίς να μιλάμε. Αυτός παραμιλούσε πότε πότε, «με καίει, με καίει, με καίει…», έλεγε ανάμεσα σε άλλα ασυνάρτητα λόγια. Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το παραλήρημά του, με παρέσυρε, ένιωσα ίλιγγο. «Κοίταζέ με», μου έλεγε, «μόνο εμένα κοίταζε, κοίτα τα μάτια μου».

 

Κέβιν (απόσπασμα)

 

«Διώξε την, Κέβιν. Δεν το βλέπεις; Κανείς δεν μπορεί να μπει ανάμεσά μας».

«Ποια να διώξει, εμένα; Γιατί να με διώξει, τι έκανα», μουρμούρισε η Σάρον και ξάπλωσε στον καναπέ. Έκλεισε τα μάτια και βυθίστηκε στο μεθύσι της.

Ο Κέβιν σήκωσε την καρέκλα από κάτω και κάθισε. «Σ’ αγαπώ πολύ, Κέητ», μονολόγησε. «Δεν μπορώ να σ’ αγαπήσω λιγότερο. Αυτό είναι το λάθος μου».

 

Εκδόσεις Τύρφη

 

 

 

Να γίνουμε κομήτες

 

 

 

Τρίμματα, συντρίμματα,

θραύσματα παλαιών ονείρων σκόρπια,

αιωρούμενα στο διάστημα

σαν υπολείμματα αρχαίου μεταλλικού δορυφόρου,

ο έναστρος ουρανός σταθερός και αναλλοίωτος

μέσα στην ιλιγγιώδη του ταχύτητα,

οι περιφορές κανονικές,

το απροσδόκητο με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.

 

Χιλιάδες χρόνια τώρα

βλέπουμε ψηλά τα ίδια πράγματα,

κομήτες, εκλείψεις, διάττοντες, δύσεις, ανατολές,

το ίδιο μονότονο σκηνικό χιλιάδες χρόνια τώρα.

Αλλά όλα αλλάζουν, όλα αλλοιώνονται

και  τα μάτια μας δεν θέλουν να το δουν.

 

Τώρα επομένως θα φιλοσοφήσουμε

πάνω στη μοναξιά και τη νομοτέλεια,

τα ερεθίσματα από τη Γη μάς κούρασαν,

δεν τα θέλουμε πια,

είδαμε ότι η δυστυχία δεν τελειώνει

παρά τις διαμαρτυρίες μας

και αποστρέψαμε από αυτήν το πρόσωπό μας,

είδαμε ότι η επανάληψη

είναι το σταθερό γνώρισμα των πάντων

και νιώσαμε παγιδευμένοι

μέσα σε αόρατους αρραγείς κύκλους.

 

Τι να ελπίσουμε τώρα έξω από το απροσδόκητο;

 

Εδώ λοιπόν, στην απεραντοσύνη.

Τα αχανή όρια του Σύμπαντος μάς πιέζουν,

ασφυκτιούμε μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος κόσμου,

ξύνουμε με το νύχι τα τοιχώματά του

και θέλουμε να δούμε τι υπάρχει από πίσω,

νοήμονες τυφλοπόντικες,

ξύνουμε και γρυλλίζουμε,

αλλά τι να δούμε πίσω απ’ τα τοιχώματα,

αυτό που υπάρχει είναι τέτοιο

που για μας δεν μπορεί να υπάρχει.

 

Γι’ αυτό, δεν μας μένει άλλο απ’ το να γίνουμε κομήτες,

να απλώσουμε προς τα πίσω τη μακριά, παγωμένη ουρά μας

και να απογειωθούμε,

ωραίοι προγραμμένοι αλήτες,

να κυκλοφέρνουμε μέσα σε μια νεκρή σιωπή

και κάποτε, ανάμεσα σε δυο ταξίδια μας,

να διαλυθούμε σε μια πύρινη βροχή.

 

Θα περιφέρονται έπειτα τα υπολείμματά μας,

τρίμματα, συντρίμματα,

θραύσματα παλαιών ελπίδων και ανησυχιών,

στραβά κομμάτια αιωρούμενα στο διάστημα

που σαν ψιλές, τσιριχτές φωνές

θα αστράφτουν στο φως του ήλιου,

μικρά, ακανόνιστα κομμάτια με κοφτερές γωνίες

που θα θυμίζουν στους επιγόνους

τους ατελέσφορους αγώνες μας.

Θα σου αντισταθώ

 

 

 

Θα αντισταθώ,

άγγελέ μου,

θα σου αντισταθώ,

σήμερα δεν θα σου πω

ούτε μια λέξη,

κι ας γυροφέρνουν

στο μυαλό μου εμμονικά

λόγια και συναισθήματα,

κώδικες μεταμφιεσμένοι επαφής.

Φοβάμαι ότι

μόλις θα σ’ αγγίξουν,

θα χάσουν όλη τους τη δύναμη.

 

Θα σου αντισταθώ λοιπόν

κι ενώ εσύ

σιωπηλός με περιμένεις,

εγώ θα πάρω αντίθετη κατεύθυνση,

θα πέφτουν κάθε τόσο πίσω μου

κομμάτια από τις σκέψεις μου,

κομμάτια αγάπης,

μικρά ματωμένα φιλιά

που μένοντας μονάχα

δίχως τον παραλήπτη τους

θα ξεψυχήσουν γρήγορα.

 

Θα σου αντισταθώ,

μικρέ μου άγγελε,

και μες σε τέτοια

παιδικά παιχνίδια

θα αφήσουμε το χρόνο

να φυλλορροήσει,

θα φτάσουμε στο τέλος,

πριν γευτούμε την αρχή.

Ω, πόσο ωραία είναι έτσι

 

Ω, πόσο ωραία είναι έτσι,

εσύ μακρινός

κι εγώ κοιτάζοντας την εικόνα σου.

Κανένας κίνδυνος

να αγαπηθούμε,

αγάπη μου.