Ήρθε
πάλι ένα φως
αδύνατο
ύστερα
από σκοτάδια ημερών,
ανοίγω
λίγο το παράθυρο,
παίρνω
αναπνοές,
ξανά
με κατακλύζουν τα νοήματα:
σχέσεις,
διασυνδέσεις
και
συμπεράσματα αβίαστα προκύπτοντα,
έχει
κάποια διάρθρωση εκ νέου
ο κόσμος,
έναν
υποτυπώδη σκελετό.
Και
το σκοτάδι στον ορίζοντα μου γνέφει:
«Είμαι
πάντα εδώ
με
άλλες διασυνδέσεις,
με
άλλους τελικούς σκοπούς,
με
άλλα συμπεράσματα
πιο
δύσκολα.
Και
θα ξανάρθεις,
ω,
ναι,
θα
ξαναμπείς
στον
ωραίο μου κόσμο
και
θα αναβαπτιστείς».



