"Σε κόσμους άλλους περιφέρονται"

Έρχονται οι μέρες των παθών,

σταυρώνονται οι θεοί

κι οι δαίμονες χορεύουν,

λίγο πιο κάτω

στεφανωμένη

με πολύχρωμα λουλούδια

κάθεται η Ανάσταση

και περιμένει τη σειρά της.

Μα οι ψυχές

δεν παίρνουν μέρος στο παιχνίδι αυτό

των αναπαραστάσεων,

σε κόσμους άλλους περιφέρονται,

μας ξέχασαν τελείως, 

δεν μας αναγνωρίζουν καν.

"Οι τρεις αδελφές"

Χτύπησα την πόρτα διακριτικά, αλλά δεν πήρα απάντηση. Περίμενα λίγο, μετά την ξαναχτύπησα πιο δυνατά. Κανείς δεν απάντησε. Άνοιξα  και μπήκα μέσα.

Το γραφείο ήταν μισοσκότεινο. Στο βάθος είδα τις τρεις γυναίκες που κάθονταν στα γραφεία τους κι έγραφαν απορροφημένες. Ήταν ακριβώς όπως τις φανταζόμουν. Αδύνατες, σχεδόν κοκαλιάρες, ντυμένες με κάτι γκρίζα ρούχα, σαν ράσα, με τα μαλλιά τους δεμένα πίσω σφιχτά. Τα πρόσωπά τους ήταν ρυτιδιασμένα και στυφά.

Δίστασα λίγο, έπειτα προχώρησα και στάθηκα μπροστά τους. Ξερόβηξα ελαφρά:

-Ενοχλώ μήπως;

Εκείνες σήκωσαν το κεφάλι και με περιεργάστηκαν ξαφνιασμένες.

-Τι θέλετε; Ρώτησε μία τους.

Τεχνοφασισμός και πράσσειν άλογα

Αγαπώ την τεχνολογία.

Αγαπώ τις μηχανές που κάνουν τη ζωή μου εύκολη, που μου επιτρέπουν να έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο, που μου δίνουν πρόσβαση στη γνώση και την τέχνη, που ανιχνεύουν τυχόν βλάβες στον οργανισμό μου, που με θεραπεύουν ή με ανακουφίζουν από την αρρώστια και που διορθώνουν τις αναπηρίες των συνανθρώπων μου, που με ειδοποιούν έγκαιρα για τους κινδύνους από καιρικά φαινόμενα ή από σεισμούς, ηφαίστεια και φωτιές, που αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά αυτούς τους κινδύνους, που σώζουν ναυαγούς, που εντοπίζουν  ανθρώπους που έχουν χαθεί, που δίνουν τη χαρά ενός παιδιού σε γονείς που δυσκολεύονται να αποχτήσουν.

"Άρρωστο παιδί"

Εντάξει, θα μου πεις,

αλλά δεν γίνεται αλλιώς,

οι νόμοι είναι νόμοι

και πώς εσύ να εξαιρεθείς,

γιατί να θέλεις

μεταχείριση ιδιαίτερη,

ίσος με ένα ζωύφιο είσαι,

γιατί αρνείσαι

να το αποδεχτείς.

Αλλά δεν είναι αυτό,

είναι που η φύση

έχωσε στο νου μου

παράξενες ιδέες

και μ’ έκανε

να φέρομαι αλλόκοτα,

ένα ζωύφιο είναι

φυσιολογικό,

εγώ δεν είμαι.

Εξ ου και απαιτώ

η φύση να μου φέρεται

με περισσότερη αγάπη

και φροντίδα.

Είμαι ένα άρρωστο παιδί της,

αποκλίνον.