Τα πικρά γεράματα των ωραίων και διάσημων

Πώς να αισθάνονται άραγε οι ωραίοι και διάσημοι, όταν ο χρόνος αρχίζει να τους αγγίζει, διακριτικά στην αρχή, μετά με όλο και μεγαλύτερο θράσος και στο τέλος με βαναυσότητα;

Αν εμείς που είμαστε άνθρωποι καθημερινοί ενοχλούμαστε από το άγγιγμα του χρόνου και κοιτάζουμε το είδωλό μας στον καθρέφτη με μελαγχολικές σκέψεις, τότε εκείνοι οι ωραίοι που εκατομμύρια κόσμος σε όλο τον πλανήτη τούς θαύμασε, τους λάτρεψε, τους ερωτεύτηκε, πώς πρέπει να νιώθουν;

Πολλοί από αυτούς αποσύρθηκαν από τη δημοσιότητα και κρύφτηκαν, όταν η λαμπερή τους ομορφιά μαράθηκε. Άλλοι κατέφυγαν στις γνωστές μεθόδους εξαπάτησης με λίφτινγκ και άλλα τεχνάσματα που όμως δεν μπορούν να κρατήσουν για πάντα. Κάποιοι, πιο φυσιολογικοί αυτοί κατά τη γνώμη μου, δέχτηκαν τη φθορά του χρόνου με ψυχραιμία και συνέχισαν να κάνουν δημόσιες εμφανίσεις και να γυρίζουν μάλιστα και ταινίες.

Η αλήθεια είναι ότι αν τα γεράματα είναι πικρό ποτήρι για όλους μας, για τους ωραίους και διάσημους είναι φαρμάκι. Τους ζηλεύουμε για την εύνοια της τύχης που τους ανέβασε στην κορυφή, αλλά δεν θα θέλαμε να είμαστε στη θέση τους, όταν χάνουν τη νιότη τους. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους τα γεράματα πρέπει να είναι μια πολύ σκληρή δοκιμασία.

Σήμερα θα μιλήσουν οι φωτογραφίες.

(Το άρθρο γράφτηκε το 2012. Σήμερα, 2020, έχουν φύγει από τη ζωή τέσσερις από όσους αναφέρω εδώ)

Μάρκο...

Μάρκο,

«ετούτο μόνο το παρόν είναι που ζούμε

και τούτο αποβάλλουμε,

πριν από μας, μετά από μας

απλώνεται ο χρόνος αχανής

και μια στιγμή μονάχα είναι η ζωή μας.

Κοντά είναι η ώρα που όλα θα τα λησμονήσουμε,

κοντά κι η ώρα που θα μας λησμονήσουν όλοι».

Μάρκο,

καμιά φορά τα βράδια στο κρεβάτι

μες στο σκοτάδι και τη σιωπή

ένα αεράκι νιώθω να περνά

πάνω απ’ το πρόσωπό μου

και λέω πως ήρθες πάλι

να μου ψιθυρίσεις

λόγια γλυκά και μελαγχολικά,

λόγια που έγραφες τις νύχτες

μοναχός μες στη σκηνή σου

με την ψυχή σου αθεράπευτα θλιμμένη

εκεί στα παγωμένα σου στρατόπεδα

του Ρήνου και του Δούναβη.

Μάρκο,

«είμαι καπνός και απέρχομαι».

Η φόνισσα βοσκοπούλα και ο Γεώργιος Δροσίνης

Φυλλομετρώντας προ ημερών παλιές εφημερίδες στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη έπεσα πάνω σε μια τραγική δολοφονία που είχε διαπραχθεί το Φεβρουάριο του 1883 στο χωριό Οχτωνιά της Εύβοιας.

Η εφημερίδα «Ακρόπολις» στα φύλλα από 20.11.1883 ως 2.12.1883 αναπαρήγαγε αυτό το γεγονός μετά την καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου και ο ποιητής Γεώργιος Δροσίνης που αρθρογραφούσε στην εφημερίδα εξέφρασε τη δική του άποψη για το φόνο και τους δράστες.

Θα προσπαθήσουμε να αναπλάσουμε τα γεγονότα της εποχής παρεμβάλλοντας αποσπάσματα από την αρθρογραφία του Δροσίνη  και  διατηρώντας συγχρόνως την ορθογραφία της εφημερίδας.

Μια νεαρή βοσκοπούλα του χωριού, η Μυγδαλιά, ερωτεύτηκε ένα νεαρό βοσκόπουλο, τον Αναστάση.

Να υποδέχομαι τη νύχτα

Μ’ αρέσουν οι έρημοι πλανήτες,

τα ακατοίκητα νησιά,

θάλασσες που μες την τρικυμία τους

δέρνονται μοναχές,

βουνά βαριά και σιωπηλά

με μυστικά βαθιά κρυμμένα,

έρημοι αχανείς και ακίνητες

κάτω από ήλιους μακρινούς,

πέτρινα σπίτια

με κλειστά παραθυρόφυλλα

κι απέξω να φυσά

ένας αέρας μανιασμένος,

βροχές ατέλειωτες

και ουρανοί συννεφιασμένοι,

ποτάμια που κυλούν

αφρίζοντας,

ξεχασμένα δέντρα,

χιόνι που πέφτει μαλακά

στη γη,

στο τζάκι ξύλα να τριζοβολούν

κι εγώ

ολομόναχη στον κόσμο

να ακουμπώ στο τζάμι,

να βλέπω

πώς η μέρα ξεψυχά χωρίς παράπονο,

πόσο όμορφα κατεβαίνουν τα σκοτάδια,

να υποδέχομαι τη νύχτα

ανάβοντας ένα παλιό λυχνάρι.