Η μίμηση της ζωής στη λογοτεχνία

Δεν ξέρω πολλούς χαρούμενους ανθρώπους που να είναι καλλιτέχνες. Εννοώ μεγάλους καλλιτέχνες. Γενικά δεν ξέρω πολλούς χαρούμενους ανθρώπους που να σημάδεψαν την ανθρώπινη Ιστορία στην τέχνη, την πολιτική, τις επιστήμες. Οι χαρούμενοι άνθρωποι δεν έχουν κανένα λόγο να ξεβολευτούν από τη χαρούμενη ζωή τους και να ταλαιπωρηθούν ψάχνοντας για λύσεις και απαντήσεις στα αινίγματα του ανερμήνευτου κόσμου μας.

Θα ήθελα όμως εδώ να επικεντρωθώ ειδικότερα στους συγγραφείς, σ’ αυτούς τους ανθρώπους που αφήνουν τη ζωή να τρέχει έξω από την πόρτα τους, ενώ οι ίδιοι βυθίζονται στους εσωτερικούς τους κόσμους και μόνοι και σιωπηλοί αναπαράγουν μια μορφή ζωής που μιμείται την πραγματική, αλλά δεν είναι.

Στο Γιώργο Α.

Γλιστρώ σε παραισθήσεις,
γλιστρώ σε οράματα.
Ερμηνεύω λάθος τα πράγματα.
Φτιάχνω μέσα στην ανελέητη έρημο
μια μικρή σκιά
και χώνομαι από κάτω.

Ελληνικό καλοκαίρι; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

Το καλοκαίρι ήταν κάποτε όμορφη εποχή. Σήμερα δεν είναι πια. Τουλάχιστον δεν είναι για μένα.

Ο κόσμος βέβαια εξακολουθεί να το λατρεύει. Με το που μπαίνει η άνοιξη, οι άνθρωποι αλλάζουν διάθεση, γίνονται πιο κινητικοί, πιο χαρούμενοι και πιο αισιόδοξοι – τουλάχιστον έτσι υποστηρίζουν. Κανείς δεν σχολιάζει με θλίψη το χειμώνα που τέλειωσε. Κανείς δεν τον αναζητά, κανείς δεν έχει ένα καλό λόγο να πει γι αυτή την εποχή. Και όσοι λίγοι τον αγαπούμε και μελαγχολούμε, όποτε τελειώνει, αποφεύγουμε να το πούμε, για να μη μας περάσουν για τίποτα περίεργους και μυστήριους. Γιατί ο πολύς κόσμος αγαπά το καλοκαίρι, όταν ο ήλιος στον ουρανό καίει, οι ακτές γεμίζουν κολυμβητές και τα καράβια φορτωμένα γελαστούς αδειούχους πάνε κι έρχονται στα νησιά. Τότε η κινητικότητα, η χαρά και η αισιοδοξία βρίσκονται στο απόγειό τους.

Η γεωγραφική κατανομή της δημοκρατίας

Όπως είδα στην ιστοσελίδα Nobelprize.org όλα τα κράτη στον κόσμο ισχυρίζονται ότι είναι δημοκρατίες με εξαίρεση τέσσερα: το Βατικανό, η Σαουδική Αραβία, η Μιανμάρ και το Μπρουνέι. Αν μη τι άλλο αυτά τα κράτη είναι τουλάχιστον ειλικρινή απέναντι στους λαούς τους και την παγκόσμια κοινότητα.

Η αλήθεια πάντως είναι διαφορετική. Πάνω από εκατό κράτη έχουν απολυταρχικό καθεστώς ή ένα είδος υβριδικού καθεστώτος με πολύ περιορισμένα δημοκρατικά δικαιώματα.