Πενήντα φράσεις για να βάλεις το παιδί σου στην κόλαση

Διάβασα τυχαία εδώ http://ingossip.gr/paraxena/544463-

μερικές καλές συμβουλές για τους γονείς που θέλουν να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση των παιδιών τους και να αναπτύξουν μαζί τους μια τρυφερή και αγαπητική σχέση.

Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές η μαμά ή ο μπαμπάς είναι κουρασμένοι, εκνευρισμένοι, αφηρημένοι και λένε στο παιδί άσκεφτες κουβέντες που δεν τις εννοούν. Μετά βέβαια αναγνωρίζουν το λάθος τους και συνήθως επανορθώνουν. Το παιδί έχει ένστικτο. Καταλαβαίνει πότε οι γονείς του πετάνε μια άστοχη φράση που δεν την εννοούν, εφόσον βέβαια η συνολική συμπεριφορά τους απέναντί του είναι σε γενικές γραμμές σωστή. Δεν πρόκειται το παιδί να γίνει, όταν μεγαλώσει, κανένας κατά συρροήν δολοφόνος, αν η μαμά του τού είπε ένα μεσημέρι, κουρασμένη καθώς ήταν από τη δουλειά: «φάε το φαγητό σου και μη με ζαλίζεις, έχω τα νεύρα μου σήμερα». Το παιδί που μεγαλώνει σε ένα αγαπητικό και υποστηρικτικό περιβάλλον, δεν θα δώσει σημασία, αν καμιά φορά οι γονείς πουν και καμιά κουβέντα παραπάνω.

Ασυνήθιστοι έρωτες

Ο έρωτας, ο ερωτικός πόθος και όλα όσα τον ακολουθούν δεν είναι στην ουσία παρά ένα τέχνασμα – παγίδα θα το έλεγα εγώ – της φύσης για να κάνει τη δουλειά της, δηλαδή για να αναπαραχθούμε και να μη χαθεί το είδος μας πριν την ώρα του.

Είναι βέβαια μια παγίδα μεθυστική, πολύ δυνατή, δύσκολα μπορούμε να αντισταθούμε και να μην πέσουμε μέσα. Κι αν αντισταθούμε, τότε αρχίζουν οι μελαγχολίες και οι καταθλίψεις, αλλά μαζί με αυτά αρχίζει και η ποίηση, το τραγούδι, η τέχνη γενικότερα.

Έχει τόσο πολύ φορτωθεί πολιτισμικά αυτή η φυσική ορμή μας, ώστε οι περισσότεροι από μας ξεχνάμε ποιος είναι ο πραγματικός προορισμός της. Κι αυτό, επειδή ο άνθρωπος έμαθε από πολύ νωρίς πώς να παρακάμπτει τη γονιμοποίηση και να απολαμβάνει τον έρωτα για τον έρωτα, χωρίς να εμπλέκεται κάθε φορά με τα αποτελέσματά του, δηλαδή τη γέννηση νέων ανθρώπων. Τόσο πολύ τα έχει διαχωρίσει αυτά τα δύο στο μυαλό του, ώστε θεωρεί την τεκνοποίηση σαν μια άλλου είδους λειτουργία, ανεξάρτητη από τον έρωτα.

Γ' Ενδοοικογενειακή βία και εγκληματικότητα

Η οικογένεια είναι ο ιδεατός χώρος, μέσα στον οποίο τα μέλη δένονται μεταξύ τους με ισχυρούς και ισόβιους δεσμούς αγάπης,  ο χώρος που παρέχει ασφάλεια, προστασία, υποστήριξη, παρηγοριά και περίθαλψη. Είναι επίσης ο χώρος που  μπορεί κανείς να είναι ο εαυτός του, να απλωθεί χαλαρά,  να εκφραστεί ελεύθερα,  χωρίς να κινδυνεύει να παρεξηγηθεί, να εξομολογηθεί τα βάσανά του και οι δικοί του να του συμπαρασταθούν ανιδιοτελώς  και, αν καμιά φορά θυμώσει  και μιλήσει άσχημα, ξέρει πως αυτό σύντομα θα ξεχαστεί και θα σκεπαστεί από την αμετακίνητη αγάπη που επικρατεί  μέσα στο σπιτικό του.