Αι δύο αδελφαί

Στις χολιγουντιανές ταινίες μέχρι περίπου τη δεκαετία του 80 ένας προσεχτικός θεατής μπορούσε να διακρίνει ποια ήταν πάνω κάτω η ιδέα που είχε ο μέσος αμερικανός πολίτης για την Ευρώπη.

Παραγωγή κουλτούρας και υποκουλτούρας

Όλοι λίγο πολύ έχουμε τη δυσάρεστη εμπειρία των πολιτιστικών υποπροϊόντων που μας σερβίρονται στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο, στο θέατρο, στα βιβλία, στη μουσική, γενικά σε όλους τους χώρους,  όπου η τέχνη δίνει το παρών της. Ο συνήθης χαρακτηρισμός αυτής της υποκουλτούρας είναι «σκουπίδια» . Τα «σκουπίδια» για ένα διάστημα θα απασχολήσουν το κοινό, θα συζητηθούν, θα αποκομίσουν τα σχετικά οφέλη  και μετά θα ξεχαστούν για να αντικατασταθούν από νέα σκουπίδια.

Τέλος στις ταυρομαχίες;

Ήταν καιρός.
Ή μάλλον καθυστέρησαν αρκετά.
Εν πάση περιπτώσει έγινε το πρώτο βήμα.

Το αποφάσισαν από πολιτική σκοπιμότητα, σχολιάζουν οι αναλυτές και αυτό είναι το πιθανότερο. Εξάλλου για οικονομικούς λόγους συνεχίζεται μέχρι σήμερα αυτό το βάρβαρο έθιμο.

Η πολιτική και η οικονομία, αδελφούλες πολύ κακόψυχες, από πάντα ήταν τροχοπέδη της ευαισθησίας μας.

Και ποιοι πήγαιναν να διασκεδάσουν παρακολουθώντας να πεθαίνει αργά και βασανιστικά ένα ζώο; Ποιοι πήγαιναν να καμαρώσουν το τσογλάνι που αποχτά δόξα και χρήμα κάνοντας φιγούρες γύρω από τον τρελαμένο ταύρο;

Οι τουρίστες κυρίως, μας λένε.
Τι σόι τουρίστες άραγε;

Αγριάνθρωποι που ξέμειναν ως απολιθώματα άλλων εποχών ανάμεσά μας. Ή εντελώς ηλίθιοι, εντελώς ανεγκέφαλοι. Ή βλαμμένοι, ανώμαλοι που ποιος ξέρει τι φαντασιώσεις κουβαλούν μέσα στο πειραγμένο τους κρανίο.

Αλλά είναι και οι ντόπιοι.
Αυτοί υπερασπίζονται το έθιμο, την κουλτούρα τους, τη ντροπή της Ευρώπης δηλαδή.

Είναι και το κράτος.
Που σιωπά, που έχει άλλα πιο επείγοντα θέματα να λύσει.

Είναι και η κοινωνία.
Που δεν ξεσηκώνεται, που ανέχεται το άγριο θέαμα, αλλά κατά τα άλλα προστατεύει, υποθέτω, τα αδέσποτα.

Είμαστε κι εμείς.
Που κλείνουμε τα μάτια.
Έχουμε εξάλλου εμείς τα δικά μας βάσανα.