Άστεγοι: ξένοι στην ίδια πόλη

 Το θέαμα ανθρώπων εξαθλιωμένων, τυλιγμένων με κουβέρτες που κοιμούνται κουλουριασμένοι σε παγκάκια και σε πεζοδρόμια δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί θλιβερές σκέψεις. Αν και πάντα υπήρχαν άστεγοι, μόνο τώρα που πλήθυναν, έγιναν αντικείμενο της συμπάθειάς μας.

Σχεδόν οι μισοί από αυτούς οφείλουν την ατυχία τους στην οικονομική κρίση που έπληξε τη χώρα μας: απόλυση από την εργασία, χρέη και δυσβάστακτα έξοδα τούς οδήγησαν στον δρόμο.  Κάποιοι  έχουν μεν εργασία αλλά με πολύ μικρές απολαβές που δεν επαρκούν να καλύψουν τα τρέχοντα έξοδα ενός σπιτιού. Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και ο αναλφαβητισμός παίζουν κι αυτά το ρόλο τους.

Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι που κάποιοι άνθρωποι καταλήγουν άστεγοι:

Στον πάτο της κοινωνίας

«Βρέθηκα στο δρόμο στα δεκατέσσερα χρόνια μου, όταν χώρισαν οι γονείς μου και ο πατέρας μου με πέταξε έξω από το σπίτι. Τα επόμενα είκοσι χρόνια τα πέρασα στους δρόμους. Όλο αυτό το διάστημα είδα πολλές απρόκλητες επιθέσεις σε άστεγους. Μια φορά είδα δυο άνδρες να πετάνε τσιμεντόλιθους και μπουκάλια σε μια ομάδα άστεγων που το μόνο τους έγκλημα ήταν ότι προσπαθούσαν να κοιμηθούν». (Μαρτυρία ενός πρώην άστεγου στις Ηνωμένες Πολιτείες).

Ένας άστεγος είναι μια παραφωνία στην οργανωμένη δυτική κοινωνία μας. Ο καλός πολίτης εργάζεται, κερδίζει χρήματα, έχει σπίτι και οικογένεια. Πληρώνει τους φόρους του και έχει καθαρό ποινικό μητρώο. Κυκλοφορεί έξω φρεσκοπλυμένος, φρεσκοξυρισμένος, καλοχτενισμένος, αρωματισμένος, φορά ωραία ρούχα, είναι κοινωνικός και έχει καλούς τρόπους. Αν δεν πληροί τις ως άνω προϋποθέσεις, τότε είναι κακός πολίτης. Ο άστεγος είναι επομένως κακός πολίτης, ένα παράσιτο που ρυπαίνει με την παρουσία του, με τη βρωμιά και τα κουρέλια του τα μαρμάρινα πεζοδρόμια της πόλης, τα πάρκα και τις πλατείες της.