Αλκαίος 30D, 148P

 

 

Την ανταρσία των ανέμων δεν την καταλαβαίνω.

Κυλά το ένα κύμα από δω, το άλλο από κει

κι εμείς στη μέση με το μελανό καράβι μας

ερχόμαστε και πάμε

παλεύοντας σκληρά με μια τεράστια καταιγίδα

κι έφτασε το νερό ως πάνω απ’ το κατάρτι,

γεμάτο είναι τρύπες μεγάλες το πανί

και καταξεσκισμένο

και τα σκοινιά χαλάρωσαν…

 

 

 

ἀσυννέτημμι τὼν ἀνέμων στάσιν·

τὸ μὲν γὰρ ἔνθεν κῦμα κυλίνδεται͵

τὸ δ΄ ἔνθεν͵ ἄμμες δ΄ ὂν τὸ μέσσον

νᾶϊ φορήμμεθα σὺν μελαίναι

χείμωνι μόχθεντες μεγάλωι μάλα·

πὲρ μὲν γὰρ ἄντλος ἰστοπέδαν ἔχει͵

λαῖφος δὲ πὰν ζάδηλον ἤδη͵

καὶ λάκιδες μέγαλαι κὰτ αὖτο·

χόλαισι δ΄ ἄγκυρραι...

(Μεταφορά στα νέα ελληνικά: Καίτη Βασιλάκου)

Σκέψεις

 

Κάθε άνθρωπος έχει μέσα στο κεφάλι του μια απεικόνιση του εξωτερικού κόσμου, στον οποίο όλοι μαζί ζούμε και κινούμαστε. Καμιά όμως απεικόνιση του κόσμου στο κεφάλι του ενός δεν ίδια με τις απεικονίσεις στα κεφάλια των άλλων.

 

Υπάρχουν έτσι τόσοι κόσμοι εκεί έξω όσες είναι οι απεικονίσεις του ενός και μοναδικού κόσμου μέσα στο κεφάλι του καθενός μας. Δισεκατομμύρια δηλαδή. 

Ας είμαστε κολλητοί φίλοι με άλλους ανθρώπους, ας ζούμε μέσα στην οικογένεια με στενούς, σφιχτούς δεσμούς, ας αγαπιόμαστε με κάποιους για χρόνια, για όλη μας τη ζωή, ας ξυπνάμε κι ας κοιμόμαστε μαζί για δεκαετίες. Άλλο είδωλο του κόσμου έχω εγώ και άλλο ο σύντροφος της ζωής μου.

 

Και η προσωπική μας ζωή είναι μοναδική όπως το dna μας. Όπως έχει ζήσει κάποιος τη ζωή, δεν την έχει ζήσει άλλος κανείς. 

Κάθε άνθρωπος είναι ένα μυθιστόρημα.

Ποτέ ο θάνατος

 

 

Είμαι ένα πλάσμα αρχέγονο,

κλεισμένο σε χαλύβδινο καλούπι,

βοώ και σείω τα σύμπαντα

και ατελείωτα ονειρεύομαι

πότε θα ελευθερωθώ,

να φτιάξω νέους ουρανούς,

καινούργια άστρα,

και τέσσερα φεγγάρια

που θα ταξιδεύουν

πάνω από τις μεγάλες θάλασσες,

τον άνεμο να βάλω να φυσά

και τη βροχή να πέφτει ήσυχα

σε χώμα μαλακό,

νύχτες γλυκές να φτιάξω

μέσα στη σιωπή

και αμέτρητα στα σπίτια

κεράκια αναμμένα.

 

Να έρθουν έπειτα οι ψυχές,

να μαζευτούμε όλοι,

να αγκαλιαστούμε κλαίγοντας,

να υποσχεθούμε

ότι ποτέ ο θάνατος,

ποτέ δεν πρόκειται

να μας χωρίσει πια.

 

Αρχίλοχος, απ. 191

 

 

…τέτοιος πόθος του έρωτα τύλιξε την καρδιά μου

που αχλύ μεγάλη έχυσε στα μάτια μου

κι έκλεψε απ’ τα στήθη μου την  ήπια φρόνησή μου.

… τοῖος γὰρ φιλότητος ἔρως ὑπὸ καρδίην ἐλυσθείς

πολλὴν κατ᾽ ἀχλὺν ὀμμάτων ἔχευεν,

κλέψας ἐκ στηθέων ἁπαλὰς φρένας.

Μεταφορά στα νέα ελληνικά: Καίτη Βασιλάκου