Καλώς ήρθες, δαίμονα

 

 

Είκοσι μέρες άυπνη.

Είπες, θα πεθάνεις.

Ενημέρωσες τους συγγενείς σου, να ξέρουν τουλάχιστον ότι θα σε κληρονομήσουν.

 

Ξημερώματα έτρεχες στα Ιατρικά Κέντρα, σε στέλνανε πίσω στο σπίτι σου. Ναι, πράγματι, κανείς δεν πεθαίνει από το σύνδρομο ανήσυχων άκρων, πεθαίνει όμως από την αϋπνία, όταν το σύνδρομο δεν σ’ αφήνει να κοιμηθείς επί είκοσι μέρες. Αυτό οι καλοί μας οι γιατροί δεν μπορούσαν να το σκεφτούν. Αδιαφορία πλήρης.

 

Και είναι ντάλα καλοκαίρι, όλοι έχουν τον νου τους στις διακοπές, εύκολα δεν βρίσκεις γιατρούς τέτοιες μέρες. Και πλησιάζει ο τρομερός Αύγουστος, όπου όλα, τα πάντα κλείνουν και οι άρρωστοι προσεύχονται.

 

Γιατροί στο σπίτι, είναι κι αυτό μια λύση, σκέφτεσαι. Ήρθαν δύο, δεν ήξεραν την τύφλα τους, έφυγαν κι εσύ έμεινες με το σύνδρομο και με την αϋπνία σου να σε αποσυνθέτουν λίγη λίγη.

 

Τις νύχτες ξαπλώνεις και τινάζεις πόδια χέρια, σηκώνεσαι, καπνίζεις, η πόλη βουβή, νεκρή κι έχεις πάψει πια να νυστάζεις. Δεν νυστάζεις ποτέ πια.  Ξαπλώνεις και δεν νυστάζεις. Ξημερώνει η νέα μέρα και δεν νυστάζεις. Περιφέρεσαι σαν ζόμπι, δεν νυστάζεις. Περνούν οι μέρες, δεν νυστάζεις.

 

Θα σταματήσει η καρδιά σου κάποια στιγμή, το ξέρεις. Ή θα πάθεις εγκεφαλικό. Και στις δύο περιπτώσεις θα σε βρουν με τα μάτια ανοιχτά. Θα είσαι ήδη ένα σαπισμένο κουφάρι, όταν κάποτε αντιληφθούν την απουσία σου.

Περνούν οι μέρες, δεν νυστάζεις.

 

Τα υπνωτικά, τα ηρεμιστικά, όλα αυτά τα σχετικά χαπάκια, δεν κάνουν απολύτως τίποτε. Το σύνδρομο είναι πιο δυνατό από αυτά. Σε κρατά ξύπνια, σε χορεύει κανονικά. Έτσι και συμβεί κάποια στιγμή να κλείσεις τα βλέφαρα, έρχεται και γαργαλά τα πόδια σου, γαργαλά τα χέρια σου, περνά ηλεκτρικό ρεύμα στα μέλη σου, τινάζεσαι, σηκώνεσαι, ο ύπνος φεύγει, η νύχτα φεύγει, ξημερώνει η επόμενη μέρα.

 

Είκοσι μέρες χωρίς ύπνο.

Καιρός να αποχωρήσεις από αυτό τον κόσμο με τα μάτια ανοιχτά.

 

Ένας γιατρός σού δίνει σημασία επιτέλους. Σου δίνει κάτι άγρια χάπια που τα καταπίνεις απελπισμένη. Το σύνδρομο λουφάζει κι εσύ κοιμάσαι. Περνά ένας μήνας, πας να ξαναγίνεις άνθρωπος κανονικός.

 

Λάθος!

Το σύνδρομο κρυμμένο στη γωνιά του περιμένει. Εξοικειώνεται με τα νέα, τα άγρια χάπια. Μετά τα εξουδετερώνει. Και είναι πάλι εδώ.

 

Καλώς ήρθες, δαίμονα.

Μας περιμένουν αξέχαστες νύχτες ξανά.

 

 

Εσύ, ο θεός

 

Έσκυψες ταπεινά,

εσύ ο θεός,

σιωπηλός,

με κίνηση αργή και τελετουργική,

με ιεροπρέπεια βασιλική

έβγαλες τα σανδάλια μου

-άραγε τι σκεφτόσουν

έτσι σκυμμένος

μπροστά στη δούλη σου;

 

Έξω η πόλη έλιωνε

κάτω από έναν ήλιο ανελέητο

κι εσύ μέσα εδώ στον ήσυχο ναό σου

έκανες τη σεμνή σου τελετή,

μύστης και ιερέας

κρυφών μαγγανειών,

έλυσες τα σανδάλια μου

εσύ, ο θεός των ουρανών,

εσύ, ο ήσυχος θεός

που κάνει ωραία θαύματα.

 

Έκαιγαν έξω τα τσιμέντα,

κάτω στους δρόμους

με θόρυβο κυλούσαν 

τα άρματα της φωτιάς

και μέσα εδώ σε ιερή σιγή

τα μαγικά σου χέρια

έβγαζαν τα σανδάλια μου.

 

 

"Ο βασιλιάς Δαρείος λέει:"

 

 Ο Πέρσης βασιλιάς Δαρείος ο Πρώτος, ο Μέγας, βασίλεψε από το 522 ως το 486 πΧ και υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Πέρσες ηγεμόνες. Στον τάφο του που βρίσκεται στο Naqsh-e Rustam, κοντά στην αρχαία Περσέπολη, στο Ιράν υπάρχει μια επιγραφή που λέει:

 

 

«Μεγάλος είναι ο θεός Ωρομάσδης που δημιούργησε αυτή τη γη, που δημιούργησε τον μακρινό ουρανό, που δημιούργησε την ευτυχία για τον άνθρωπο, που έκανε τον Δαρείο βασιλιά, ένα βασιλιά των πολλών, έναν άρχοντα των πολλών.

 

 Είμαι ο Δαρείος, ο μέγας βασιλέας, ο βασιλέας των βασιλέων, βασιλέας χωρών που περιέχουν όλα τα είδη των ανθρώπων, βασιλέας σ’ αυτή τη μεγάλη γη σε όλα τα πλάτη και τα μήκη, γιος του Υστάσπη, ένας Αχαιμενίδης, ένας Πέρσης, γιος Πέρση, ένας Άριος με άρια καταγωγή.

 

Ο βασιλιάς Δαρείος λέει: με την εύνοια του Ωρομάσδη αυτές είναι οι χώρες που κατέκτησα έξω από την Περσία. Υπήρξα ο ηγεμόνας τους. Μου απέδωσαν φόρο υποτέλειας. Έπραξαν ό,τι ειπώθηκε από μένα. Τήρησαν σταθερά τον νόμο μου.

 

Μηδία, Ελάμ, Παρθία, Αρεία, Βακτριανή, Σογδιανή, Χωρασμία, Δραγγιανή, Αραχωσία, Σατταγυδία (Παροπαμισάδες), Γανδαρίτις, Ινδία, οι Σκύθες που πίνουν το (ιερό ποτό) χάομα, οι Σκύθες με τους μυτερούς σκούφους, η Βαβυλωνία, η Ασσυρία, η Αραβία, η Αίγυπτος, η Αρμενία, η Καππαδοκία, η Λυδία, οι Έλληνες (της Μικράς Ασίας), οι παραθαλάσσιοι Σκύθες (των ακτών του Ευξείνου Πόντου), η Θράκη, οι Έλληνες που φορούν καλύμματα κεφαλής παρόμοια με ασπίδες (Μακεδόνες), οι Λίβυοι, οι Νούβιοι, οι άνθρωποι της Μάκα (= πιθανόν η παραθαλάσσια ζώνη στα νότια της Καρμανίας-Γεδρωσίας) και οι Κάρες.

 

Ο βασιλιάς Δαρείος λέει: ο Ωρομάσδης, όταν είδε αυτή τη γη σε αναστάτωση, τότε μου τη χάρισε, με έκανε βασιλιά. Είμαι βασιλιάς. Με τη χάρη του Ωρομάσδη την έβαλα στη θέση της. Ό,τι τους είπα, αυτό έκαναν, όπως ήταν η επιθυμία μου.

 

Αν τώρα σκεφτείτε ότι «πόσες είναι οι χώρες που ο βασιλιάς Δαρείος είχε  στην εξουσία του;», δείτε τα γλυπτά εκείνων που φέρουν τον θρόνο, τότε θα ξέρετε, τότε θα σας γίνει γνωστό: το δόρυ ενός Πέρση έχει προχωρήσει μακριά. Τότε θα σας γίνει γνωστό: ένας Πέρσης έχει δώσει μάχη πραγματικά μακριά από την Περσία.

 

Ο Δαρείος ο βασιλιάς λέει: αυτό που έγινε, όλο αυτό το έκανα με τη θέληση του Ωρομάσδη. Ο Ωρομάσδης μού έδωσε βοήθεια, μέχρι που έκανα το έργο. Είθε ο Ωρομάσδης να με προστατεύει από το κακό και τον βασιλικό μου οίκο και αυτή τη χώρα: αυτό προσεύχομαι στον Ωρομάσδη, είθε αυτό να μου δώσει ο Ωρομάσδης.

 

Άνθρωπε, αυτή η εντολή που είναι του Ωρομάσδη, ας μη σου φανεί αποκρουστική. Μην εγκαταλείψεις το δίκαιο μονοπάτι. Μη σηκώσεις ανταρσία».

 

 

 

Η επιγραφή δεν έχει τη γνωστή αλαζονεία των ηγεμόνων των αρχαίων ανατολικών λαών, έχει όμως υπερηφάνεια για το μέγιστο αξίωμα που κατέκτησε ο Δαρείος. Επίσης ο Μέγας Βασιλέας δηλώνει περήφανα την καταγωγή του:

 

«Είμαι ο Δαρείος, ο μέγας βασιλέας, ο βασιλέας των βασιλέων... γιος του Υστάσπη, ένας Αχαιμενίδης, ένας Πέρσης, γιος Πέρση, ένας Άριος με άρια καταγωγή.»

 

(Παρακάτω θα δούμε, γιατί το τονίζει αυτό).

 

Έχει βαθιά πίστη στον θεό:

 

«Μεγάλος είναι ο θεός Ωρομάσδης που δημιούργησε αυτή τη γη, που δημιούργησε τον μακρινό ουρανό, που δημιούργησε την ευτυχία για τον άνθρωπο, που έκανε τον Δαρείο βασιλιά, ένα βασιλιά των πολλών, έναν άρχοντα των πολλών.»

 

(Ο Δαρείος πιστεύει στον Ζωροαστρισμό, μια θρησκεία με ευρεία εξάπλωση στην Περσία).

 

Δεν φαίνεται να κομπάζει, αλλά να χαίρεται που έγινε ηγεμόνας τόσων πολλών και διάφορων λαών, οι οποίοι τήρησαν τους νόμους του και σεβάστηκαν τη θέλησή του:

 

«Υπήρξα ο ηγεμόνας τους. Μου απέδωσαν φόρο υποτέλειας. Έπραξαν ό,τι ειπώθηκε από μένα. Τήρησαν σταθερά τον νόμο μου.»

 

Περηφάνεια νιώθει και για τον λαό του, τους Πέρσες:

 

«Το δόρυ ενός Πέρση έχει προχωρήσει μακριά… ένας Πέρσης έχει δώσει μάχη πραγματικά μακριά από την Περσία».

 

Δεν παραλείπει να τονίσει ότι όλες του οι κατακτήσεις έγιναν, επειδή αυτή ήταν η θέληση του θεού και εύχεται να είναι πάντα υπό την προστασία του αυτός και η οικογένειά του και η χώρα του.

 

Τέλος ζητά από τους υπηκόους του να σεβαστούν τη θέληση του θεού και να μην κάνουν κάποια ανταρσία – θα δούμε πιο κάτω, γιατί το λέει.

 

Ενδιαφέρουσα είναι η παράθεση των λαών που έχει κατακτήσει: είκοσι εννιά διαφορετικοί λαοί. Δεν είναι και λίγοι. Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι και οι Yauna, οι Ίωνες της Μικράς Ασίας και οι Έλληνες της Μακεδονίας που και αυτοί συνεκδοχικά ονομάζονται Yauna (μια ακόμα απόδειξη της ελληνικότητας των αρχαίων Μακεδόνων).

 

Ο Δαρείος ο Μέγας υπήρξε διοικητική ιδιοφυία και άφησε σπουδαίο οικοδομικό έργο. Τον θρόνο τον απέκτησε με τη δολοφονία των νόμιμων κληρονόμων, πράγμα που προκάλεσε εκτεταμένες εξεγέρσεις σε όλη την περσική επικράτεια. Τις κατέπνιξε όλες και έτσι εξηγείται, γιατί ζητά από τον λαό του να μη σηκώσει άλλη ανταρσία.

 

Επίσης έπρεπε να αποδείξει ότι είναι κι αυτός βασιλικής καταγωγής, αν και μακρινός συγγενής του θρόνου. Για τον λόγο αυτό τονίζει ότι είναι Αχαιμενίδης, Άριος, Πέρσης, γιος Πέρση.

 

Η κατακτητική του διάθεση τον ώθησε δυτικότερα της Μικράς Ασίας, δηλαδή στον τόπο μας. Μας είναι γνωστοί οι Περσικοί Πόλεμοι που εγκαινίασε ο ίδιος και συνέχισε ο γιος του Ξέρξης και οι οποίοι όλοι απέτυχαν.

 

Ειδικά για τον Δαρείο, τον Μέγα Βασιλέα, εμείς οι Yauna μάθαμε στο σχολείο ότι το 490 πΧ έστειλε τον Πέρση πολεμιστή πραγματικά μακριά από την πατρίδα του, τον έφερε μέχρι τον Μαραθώνα υπό τις διαταγές του Δάτι και του Αρταφέρνη. Και εκεί άφησε τα κοκαλάκια του ο Πέρσης πολεμιστής, ο δε Δαρείος, ο Μέγας Βασιλέας, ηττήθηκε πανηγυρικά.

 

Πηγές:

1)https://www.facebook.com/I.M.O.History89 

International Man of History 

 

2)https://www.britannica.com/biography/Darius-I

 

3)https://www.academia.edu/3500676/%CE%9F%CE%B9_Yaun%C3%A2_takabar%C3%A2_%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B1_%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%B1_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%BF%CE%B9_%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9_%CE%9C%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82

 

Το κλεφτρόνι

 

 

 

Μου έστειλε αίτημα φιλίας, δεν τον βρήκα ενδιαφέροντα και δεν απάντησα. Μου έστειλε τότε ένα παραπονεμένο μήνυμα: «Μου αρέσουν πολύ όσα γράφετε. Μα γιατί δεν με κάνετε φίλο σας;» Άντε, συγκινήθηκα και έκανα αποδοχή.

Πέρασαν μερικές μέρες και διαβάζω στον τοίχο του το εξής:

«Ξέρεις,  υπάρχει ένα είδος πουλιών που δεν έχουν πόδια κι έτσι δεν μπορούν να σταθούν πουθενά Αλήθεια σου λέω Είδα ένα κάποτε. Είχε πεθάνει κι είχε πέσει στη γη. Είχε γαλάζιο χρώμα και σώμα μικρούλικο σαν το μικρό σου δαχτυλάκι. Αυτή είναι η αλήθεια. Είχε ένα τοσοδούλικο σωματάκι και τόσο ελαφρύ στην παλάμη του χεριού μου που δε ζύγιζε πιότερο από ένα πούπουλο κι είχε τα φτερά διάφανα στο χρώμα του ουρανού.

Αυτά τα μικρά πουλιά ζουν όλη τους τη ζωή πάνω στα φτερά τους και άκου πώς κοιμούνται τη νύχτα: Ανοίγουν διάπλατα τα φτερά τους και κοιμούνται πάνω στον άνεμο, όπως τα άλλα πουλιά διπλώνουν τα φτερά τους και κοιμούνται πάνω σε κάποιο δέντρο.

Κοιμούνται πάνω στον άνεμο και ποτέ δεν ακουμπάνε  τη γη παρά μια φορά. Μοναχά σαν πεθαίνουν!»

 

Ψάχνω να βρω κάποια παραπομπή, κάποια πληροφορία σχετική, τίποτα. Ο φίλος το είχε πασάρει ως δικό του. Από κάτω θερμότατα σχόλια: «Τι ωραίο!» «Τι συγκινητικό!» «Μου επιτρέπετε να το κοινοποιήσω στην ομάδα μου;» «Βεβαίως!», απαντά ο λογοκλόπος. 

Κάποια ξινισμένη σχολιάζει: «Ευχαριστώ που δημοσιεύσατε το ποίημά μου» και παραθέτει μια παραλλαγή του ως άνω κειμένου - άλλη λογοκλόπος αυτή.

 

Μα καλά, κανείς τους δεν ήξερε αυτό το διάσημο και υπέροχο τραγούδι της Μάριαν Φέιθφουλ; Είναι όλοι τους τόσο νέοι ή είναι τόσο άσχετοι;

 

Από τα νεύρα μου δεν κάθισα να μεταφράσω τους στίχους του John D. Loudermilk  για να τους κάνω πιο στρογγυλούς. Πήρα έτοιμη μια άγαρμπη μετάφραση από το Google και σχολίασα στο κλεφτρόνι τα εξής:

 

«Υπάρχει ένα πουλάκι που κάποιος στέλνει

Κάτω στη γη για να ζήσει στον άνεμο.

Γεννημένο στον άνεμο και κοιμάται στον άνεμο

Αυτό το πουλάκι που στέλνει κάποιος.

Είναι ελαφρύ και εύθραυστο και φτερωτό γαλάζιο του ουρανού,

Τόσο λεπτό και χαριτωμένο ο ήλιος λάμπει μέσα.

Αυτό το μικρό πουλί που ζει στον άνεμο,

Αυτό το πουλάκι που στέλνει κάποιος.

Πετάει τόσο ψηλά στον ουρανό

Μακριά από το ανθρώπινο μάτι.

Και η μόνη φορά που αγγίζει το έδαφος

Είναι όταν αυτό το μικρό πουλί

Είναι όταν αυτό το μικρό πουλί

Είναι όταν αυτό το μικρό πουλί πεθαίνει.

 (Οι στίχοι από το Google)

https://www.youtube.com/watch?v=BzlWBSJmguI

Διάσημο τραγούδι με τη Μάριαν Φέιθφουλ.»

 

Και πώς αντέδρασε το κλεφτρόνι;

Πρώτον, μου έβαλε θρασύτατα μια καρδούλα και μετά σχολίασε από κάτω δήθεν απορημένος:

 

«Υπάρχει και σε τραγούδι?..Ομολογώ δεν το ήξερα. Σας ευχαριστώ για την παράθεση. Πιο πολύ το θεατρικό 'Ο Ορφέας στον Άδη " του Τενεσί Ουίλιαμς είχα στο νου μου...»

 

Άλλ’ αντ’ άλλων δηλαδή.

 

Τον μπλόκαρα τον φίλο.