Όποτε γυρίζω στο
παρελθόν και φέρνω στο νου μου εικόνες του εαυτού μου, νιώθω ότι έχω μεν κάποια
σχέση με εκείνο το παιδί, εκείνη την κοπέλα, εκείνη τη γυναίκα που έκανε τη ζωή
μου, αλλά συγχρόνως νιώθω ότι εκείνο το άτομο δεν είμαι εγώ, δεν είναι αυτό που
είμαι τώρα. Τώρα αναγνωρίζω και αποδέχομαι τον τωρινό εαυτό μου.
Να μια σκέψη που
κανείς σήμερα στον κόσμο δεν κάνει. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι και αύριο και
μεθαύριο και για εκατομμύρια ακόμα χρόνια ο ήλιος θα προβάλλει από την ανατολή,
θα διασχίζει τον ουρανό και θα βουλιάζει στη δύση.
Οι πολύ μακρινοί μας
πρόγονοι όμως δεν ήταν τόσο ήσυχοι. Όταν έβλεπαν τον θεό του Φωτός να χάνεται
πίσω από τα βουνά, πίσω από τις θάλασσες, πίσω από τα δάση για να πάει ποιος
ξέρει πού, στα ανάκτορά του ή σε έναν άλλο κόσμο για να τον φωτίσει, είχαν
πάντα μια ανησυχία: θα ξανάρθει αύριο; Θα μας φωτίσει πάλι με το θεϊκό του Φως;
Θα απλωθεί στη γη η ημέρα με όλα τα καλά της;
Αυγουστιάτικο
φεγγάρι,
πες
μου,
πού
είναι αυτός,
με
ποιον,
με
ποιαν,
πες
μου,
πότε ανεβαίνουν οι χυμοί στο αίμα του,
να
ετοιμαστώ κι εγώ,
να
διασταυρωθούμε
στη
σκοτεινή εκείνη χώρα των ενστίκτων
και
πάνω στο πανάρχαιο έδαφος των ηδονών
να
έχουμε
ένα
ταυτόχρονο σπασμό.
Από την ποιητική συλλογή μου "Αγαπημένε μου ψυχίατρε, πες μου...", εκδόσεις Μανδραγόρας.
«Εσένα σε προστατεύει ο Θεός. Έχεις για φυλαχτό το όνομά σου».
Το τελευταίο μυθιστόρημα
της Καίτης Βασιλάκου, οι Αποκλίνοντες, εκδ. Απόπειρα, εκτυλίσσεται στην Αντιόχεια του 4ου
μ. Χ. αιώνα. Κεντρικός ήρωας είναι ο Σωσίθεος, ο οποίος αφηγείται σε πρώτο
πρόσωπο τις μεταφυσικές του αναζητήσεις. Περιστοιχισμένος από διάφορες
θρησκείες και πολυάριθμες αιρέσεις και σέκτες της εποχής, ο πρωταγωνιστής
δοκιμάζει και απορρίπτει ιδέες, εντάσσεται και εγκαταλείπει δόγματα, στη μάταιή του προσπάθεια να ανακαλύψει τον Θεό. Σμιλεμένος αρχικά με τις δοξασίες των
Βαλεντινιανών Γνωστικών, στο τέλος του βιβλίου ο Σωσίθεος, μετά την επικράτηση
της Ορθοδοξίας, σκέφτεται να γίνει Χριστιανός «όπως κάνουν όλοι οι φρόνιμοι».
