Ευχαριστώ τον ποιητή Σωτήρη Παστάκα που παρουσίασε τη νουβέλα μου «Η προγονική εντολή» στην ωριαία εκπομπή του «Συσσίτιο» στη Δημοτική Ραδιοφωνία Λάρισας.

https://www.mixcloud.com/syssitio/%CF%83%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AF%CF%84%CE%B9%CE%BF-219-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%AE-081019-%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%85/?fbclid=IwAR3cYKFNGJ8NT72cADwGHQ_ZjF8dhquDVk-HhgYXN1MfH1Vs7Udp944ZSYA

Η φιλόλογος και ποιήτρια Νέλλα Συναδινού σχολιάζει τη νουβέλα μου «Η προγονική εντολή»

Συνήθως ό,τι σύγχρονο παίρνω στα χέρια μου ως μυθιστόρημα, ακροβατεί στην κόψη της φιλοσοφίας ή της ποίησης ή του προσχήματος για την ανάπτυξη θεωριών. Στην «Προγονική Εντολή» ανακαλύπτω καθαρή αφηγηματικότητα μυθιστορηματικής υφής.

Σκιαγραφούνται μορφές που συνυφαίνουν τον μύθο πάνω σε ένα μυθοπλαστικό εύρημα, αυτό της οικογενειακής γονιδιακής κατάρας. Η «γονιδιακή κατάρα» είναι τεχνική που μετέρχεται η συγγραφέας, για να πλέξει ολόγυρά της τον μύθο.

Εκφραστικά, διακρίνεται το έργο από τη γλωσσική λιτότητα που διαπνέει το σύνολο του συγγραφικού έργου της Καίτης Βασιλάκου.

Έχοντας μελετήσει τα έργα της συνολικά και έχοντάς τα αναλύσει διεξοδικά σε παρουσιάσεις, βρίσκω θεματική διαφοροποίηση, όχι όμως υφολογική. Δε συναντώ εδώ τον ανελέητο, συχνά υποδόριο, φιλοσοφικό στοχασμό, που αίρει τον εφησυχασμό του αναγνώστη. Συναντώ όμως τη νατουραλιστική της ματιά, που σαρκαστικά κλείνει ματάκι στις αρνητικές όψεις αυτού του κόσμου και τις φωτίζει απροκάλυπτα.

Δηκτικά, σαρκαστικά, νατουραλιστικά ιδωμένα, τα θέματα που επιλέγει η συγγραφέας να αγγίξει, φωτίζονται ενώπιον του αναγνώστη. Η γραφίδα της αδράχνει τον αναγνώστη. Δεν του χαρίζει ροζ συννεφάκια. Η νουβέλα κρατεί την εκκρεμότητα και τη διακύμανση.

Νέλλα Συναδινού

(με όμορφες ευχές όμορφης διαδρομής...)

"Απομακρύνεται αδιόρατα ο κόσμος..."

Απομακρύνεται αδιόρατα

ο κόσμος από μένα,

τα οράματά του έχουν πια αποχρωματιστεί,

δεν έχουν τώρα χάρη οι μελωδίες του

κι ο έρωτας έγινε μια αδύναμη ορμή

που εξαντλείται από το πρώτο κιόλας βήμα.

Τις νύχτες κάθομαι ακίνητη

μετρώντας τις αναπνοές μου

- μια μέρα ακόμα πιο κοντά στο θάνατο

έχει ολοκληρωθεί.

Αλλά με ξεγελούν πανούργα και ύπουλα

κάποτε εκείνες οι ματιές,

με απορρυθμίζουν,

ξύνουν αρχαία στρώματα ψυχής

που έχουν πια πετρώσει.

Ποιοι ζουν χωρίς σκοπό;

Μια και οι άνθρωποι, όσο κι αν προσπαθούμε, δεν μπορούμε να βρούμε νόημα στη ζωή - ή άλλοι μεν βρίσκουν το ένα νόημα και άλλοι το άλλο - πολλοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ναι μεν η ζωή γενικά δεν έχει νόημα, αλλά ο καθένας από μας μπορεί να βάλει ένα σκοπό στη ζωή του και να ζήσει για να τον πραγματώσει.

Αυτό φυσικά δεν αλλάζει την κατάσταση: ξέρουμε ότι η ζωή δεν έχει νόημα, παρηγοριόμαστε όμως δίνοντας ένα σχετικό νόημα στη δική μας προσωπική ζωή, δηλαδή θέτοντας σκοπούς.