Ξέρω.
Είμαι ακατάλληλη.
Είμαι ακατάληπτη.
Είμαι ακατανόητη.
Μια παρενέργεια είμαι.
Μια παρεξήγηση.
Μια παρερμηνεία.
Άχρηστη.
Αχρείαστη.
Αδιάφορη.
Και αδιάντροπη.
Και διεστραμμένη;
Ίσως.
Διαταραγμένη, σίγουρα.
Διαφορετική.
Ανάξια για σένα.
Ανεπαρκής.
Αποδιοπομπαία.
Και είμαι συγχρόνως άστεγη.
Και άοπλη.
Είμαι όμως και κάτι ακόμα
που δεν θα σου αρέσει σίγουρα:
Πάγος σκληρός,
αν χρειαστεί.
Την Ιορδανία την μπερδεύω στη μνήμη μου
με τη Συρία (επί Άσαντ, σήμερα δεν θα τη μπέρδευα με τίποτα).
Στην Ιορδανία υπάρχουν τα ερείπια της
πόλης Γέρασα, όπου πήγαιναν να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους οι Ρωμαίοι
βετεράνοι. Χάρηκα που την επισκέφτηκα, γιατί είχα διαβάσει στην Ιστορία γι’
αυτήν.
Και η Πέτρα ήταν εντυπωσιακή.
Η χώρα ήταν (και ελπίζω να είναι ακόμα)
μια νοικοκυρεμένη μουσουλμανική χώρα, αυτό που λέμε φτωχή αλλά αξιοπρεπής.
Είδα γυναίκες με μαντήλα και γυναίκες
χωρίς μαντήλα.
Αυτό που θυμάμαι, γιατί μου έκανε
εντύπωση, ήταν οι δυο κυρίες που κάθονταν σε ένα καφέ που καθόμασταν κι εμείς.
Ασυνόδευτες, χωρίς μαντήλα και να
κουβεντιάζουν άνετα ρουφώντας τον ναργιλέ τους. Πολύ τις χάρηκα.
Τα ταξίδια μου τελειώνουν εδώ.
Πήγα και στην Κύπρο μας, αλλά για μένα
αυτό δεν ήταν ταξίδι στο εξωτερικό, ήταν ταξίδι στην Ελλάδα.
«Το Σύστημα»
είναι ένα μυθιστόρημα φαντασίας που παρουσιάζει μια κοινωνία ανεστραμμένη, όπου
γυναίκες και άνδρες είναι μεν ίσοι, αλλά οι άνδρες βρίσκονται ένα βήμα πίσω,
όπως ακριβώς σήμερα τα δύο φύλα είναι ίσα, αλλά η γυναίκα βρίσκεται ένα βήμα
πίσω.
Για να λειτουργήσει όμως το Σύστημα, χρειάζονται μεγάλες αλλαγές. Η αρχή γίνεται, όταν η εγκληματικότητα έχει ξεπεράσει τα όρια και η Πολιτεία δοκιμαστικά αφαιρεί από μια περιορισμένη κατηγορία εγκληματιών την υπερβολική τεστοστερόνη που, σύμφωνα με την άποψη που έχει επικρατήσει, τους ωθεί στη βία και τον φόνο. Τα αποτελέσματα αποδεικνύονται θετικά.
Το μέτρο εξαπλώνεται σταδιακά και σε
άλλες κατηγορίες παρανόμων και στη συνέχεια αρχίζει να εφαρμόζεται και στους
νόμιμους πολίτες με την συγκατάθεσή τους. Οι γυναίκες εξαιρούνται ωστόσο, γιατί
έχουν χαμηλή τεστοστερόνη.
Στις δεκαετίες που ακολουθούν η
κοινωνία μεταμορφώνεται, η παρανομία είναι πια ελάχιστη και όλα δείχνουν να
βαίνουν καλώς. Οι γυναίκες αναλαμβάνουν καίριες θέσεις και είναι ένα βήμα πιο
μπροστά από τους άνδρες, κάτι που δεν ενοχλεί κανέναν.
Αλλά το Σύστημα κάπου χωλαίνει και
κανείς δεν δίνει σημασία σ’ αυτό.
Κάποια στιγμή όμως θα ξεσπάσει η
τραγωδία.
(Εκδόσεις "Απόπειρα")
Καρφωμένα στο λαιμό μου
τα δόντια του
και ρουφά αργά το αίμα μου.
Δεν φταίω εγώ,
μου λέει,
εσύ με παρακάλεσες.
Δεν φταίει αυτός.
Όχι.
