Απόσπασμα από την νουβέλα μου "Κέβιν" (Σκοτεινοί έρωτες, εκδ. Τύρφη)

 

Αν ήταν εκεί ο Κέβιν, ακόμα καλύτερα. Δεν μ’ ένοιαζε καθόλου. Τα πράγματα έπρεπε να ξεκαθαρίσουν. Στην τσάντα μου είχα ένα μαχαίρι. Δεν ξέρω, γιατί το είχα πάρει μαζί μου. Το ήθελα μαζί μου. Δεν ήξερα γιατί.

 

Χτύπησα το κουδούνι και περίμενα. Ένιωθα ήρεμη, παράξενα ήρεμη.

 

Μου άνοιξε την πόρτα μια ψηλή, αδύνατη γυναίκα, ξανθιά, με κουρασμένο πρόσωπο.

 

-Είμαι η Κέητ, είπα.

 

Δεν έδειξε καμιά έκπληξη. Μου έκανε βουβή τόπο να περάσω. Μπήκα στο καθιστικό.

 

Και εκεί βρήκα τον Κέβιν. Τον βρήκα να κάθεται αμέριμνος και να παίζει με τα παιδιά της. Ο Κέβιν έπαιζε με τα παιδιά της, ο Κέβιν, ο δικός μου Κέβιν, έπαιζε με τα παιδιά μιας ξένης. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.

 

Αυτός με είδε και μαρμάρωσε.

 

Η Τζούλια έστειλε τα παιδιά στο δωμάτιό τους και ύστερα στάθηκε παράμερα. Έδειχνε αμήχανη κι έπαιζε με τα κουμπιά της ρόμπας της.

 

Ο Κέβιν σηκώθηκε και με πλησίασε.

 

-Λοιπόν; Γνώρισες τη Τζούλια;

 

Η φωνή του ακουγόταν ήρεμη, εγώ όμως ένιωσα την ταραχή του.

 

-Ναι, τη γνώρισα, απάντησα το ίδιο ήρεμα. Γνώρισα τη Τζούλια.

 

-Κάθισε, Κέητ, είπε η Τζούλια.

 

Έβαλα το χέρι στην τσάντα μου και χάιδεψα το μαχαίρι. Θα μπορούσα να σκοτωθώ μπροστά τους, να κόψω τον λαιμό μου από τη μιαν άκρη ως την άλλη. Ή να μαχαιρώσω τον Κέβιν. Ή να σφάξω τη Τζούλια.

 

Αντί γι’ αυτό γύρισα προς το μέρος της και είπα:

 

-Ο Κέβιν είναι ερωτευμένος μαζί μου. Δεν νιώθει τίποτα για σένα. Σε χρησιμοποιεί. Αν του ζητήσω να χωρίσετε, θα το κάνει την ίδια στιγμή.

 

Η Τζούλια γούρλωσε τα μάτια. Ο Κέβιν χλόμιασε. Τα μικρά ήρθαν στην πόρτα και μας χάζευαν.

 

-Έτσι δεν είναι, Κέβιν;

-Τι λέει αυτή, Κέβιν; έκανε η Τζούλια.

-Έτσι δεν είναι, Κέβιν;

-Πάμε να φύγουμε, μου είπε αυτός.

-Όχι, πριν της πεις ότι χωρίζετε. Οριστικά.

 

Η Τζούλια έκανε ένα βήμα προς το μέρος του:

 

-Όχι, Κέβιν, όχι, αγάπη μου!

 

Αγάπη της; Είπε αγάπη της τον Κέβιν; Αυτό το τίποτα είπε αγάπη της την αγάπη μου; Μόλυνε με το βρομόστομά της την ιερή μου αγάπη;

 

Εκείνη τη στιγμή θόλωσα. Έβγαλα από την τσάντα το μαχαίρι και όρμησα εναντίον της.

 

 

Χατζιδάκια μ', Θοδωράκια μ'

 

 

Χατζιδακική ήμουν από δώδεκα χρονών.

Το αυτάκι μου τότε για πρώτη φορά συνέλαβε μια άλλη μουσική από εκείνη που άκουγα στο ραδιόφωνο από πολύ μικρότερη ηλικία, όπου θριάμβευε το λεγόμενο ελαφρό τραγούδι.

 

Όταν αμέσως μετά τον Χατζιδάκι εμφανίστηκε και ο Θεοδωράκης με τα δικά του τραγούδια, τα αγάπησα κι αυτά, όμως την πρώτη θέση στην καρδιά μου την είχε πάντα ο Χατζιδάκις. Επί πολλές δεκαετίες.

 

Και ξαφνικά, πριν λίγες μέρες ανακάλυψα έκπληκτη ότι τα τραγούδια του Θεοδωράκη ήταν ένα βήμα, ίσως και δύο,  πιο πάνω από αυτά του Χατζιδάκι.

 

Δεν εννοώ τους παιάνες του, τα στρατευμένα ενθουσιώδη τραγούδια του Μίκη – που και αυτά μου άρεσαν – εννοώ εκείνα τα άλλα, τα ήσυχα, τα μελωδικά, τα λίγο μελαγχολικά που τα άκουγα κι αυτά επί δεκαετίες και τα τραγουδούσα.

 

Πώς έγινε αυτή η αλλαγή μέσα μου;

Βοήθησε πολύ το You Tube, καθώς το σκαλίζω εδώ και καιρό και βρίσκω τραγούδια που μου αρέσουν. Και όλο και πιο πολύ άκουγα Θεοδωράκη, όχι τους παιάνες του, αλλά εκείνα τα άλλα που αναφέρω παραπάνω. Και αν μάλιστα τραγουδούσε ο ίδιος ο Θεοδωράκης καθόμουν εκστατική και τον άκουγα. Τι φωνή είχε αυτός ο άνθρωπος! Λες και τραγουδούσε ο θεός.

 

Παρατήρησα επίσης ότι τώρα άκουγα λίγα τραγούδια του Χατζιδάκι. Είναι όλα τους πολύ ωραία τραγούδια, καμιά αντίρρηση, αλλά κάτι νομίζω ότι τους λείπει: η εσωτερική συγκίνηση. Με κανένα τραγούδι του Μάνου δεν βούρκωσαν τα μάτια μου, ενώ τα αφτιά μου τα απολάμβαναν με πολλή ευχαρίστηση.

 

Αντίθετα, με τα τραγούδια του Θεοδωράκη – όχι όλα εννοείται – έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Τα έβαζα και τα ξανάβαζα και τα δάκρυα δεν στέρευαν.

 

Αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι ο Θεοδωράκης μού άρεσε περισσότερο από τον Χατζιδάκι. Κι έγινα τώρα, στην προχωρημένη ηλικία μου, Θεοδωρακική.

 

Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει γράψει υπέροχα τραγούδια, δεν το συζητώ αυτό. Είναι αυτός που είχε το θάρρος και την τόλμη να ανοίξει νέους δρόμους στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, και αυτό συνέβη, όταν ο Θεοδωράκης βρισκόταν εκτός Ελλάδος. Δεν ξέρουμε, αν ήταν κι αυτός εδώ, ποιος θα έκανε πρώτος την τομή.

 

Συνέπλευσαν και οι δύο στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, είχαν φιλία και όχι ανταγωνισμό μεταξύ τους -σε αντίθεση με το κοινό που είχε χωριστεί στα δυο – μας έδωσαν υπέροχες μουσικές, τους αγαπούμε και τους δυο.

 

Εμένα θα μου επιτρέψετε να αγαπώ λίγο περισσότερο τον Θεοδωράκη για εκείνα τα χαμηλότονα, συγκινητικά τραγούδια του που τα τραγούδησαν λιγότεροι και τα γνωρίζουν ακόμα πιο λίγοι.

 

Οι παιάνες του τραγουδήθηκαν πολύ, αλλά δεν ήταν αυτοί που με έκαναν τώρα, σ’ αυτή την ηλικία, Θεοδωρακική.

 

Και μια αναγκαία συμπλήρωση:

----------------------------------------

Τον Ξαρχάκο και τα μάτια μας. Είναι ο τρίτος μεγάλος μιας σπουδαίας τριανδρίας που άλλαξε τα μουσικά πράγματα του τόπου μας. Τοποθετώ και τους τρεις, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκο,  στο ίδιο ύψος.

 

Ο Σαββόπουλος ανήκει σε άλλη κατηγορία. Υπήρξε σπουδαίος, αλλά κανείς δεν κατάφερε να τον ακολουθήσει. Ο Σαββόπουλος είναι μοναδικός στο είδος του.

Δεν με πείθεις

 

Δεν με πείθεις,

όχι,

το μίσος χωρίς πόνο

είναι δηλητήριο,

η λύσσα χωρίς δάκρυα

και η οργή χωρίς αγάπη

είναι κακή αρρώστια.

Αλήτη,

δεν με πείθεις,

όταν πετροβολάς.

Είναι μάταιο

 

Είναι μάταιο.

Το πολεμάς από παντού

κι από παντού αυτό

ορμά να σε καλύψει,

 

το πολεμάς σπάζοντας τα ρολόγια

κι εκείνο έρχεται

με κάθε αμετάκλητη αυγή,

 

το πολεμάς με τις ιδέες

κι εκείνο μπαίνει στα όνειρά σου

κι όταν ξυπνάς,

θέλεις να κλάψεις,

αλλά δεν μπορείς,

 

στο αίμα σου έχει μπει

και σ’ έχει διαβρώσει,

φτάνει στα βάθη του εαυτού σου

και σε πείθει

πως είναι αυτό το μόνο,

το μοναδικό,

τίποτε άλλο να σε σώσει

δεν μπορεί.

 

Είναι μάταιο.

Τα έχω βάλει

με κάτι δυνατότερό μου

που η γλώσσα

το έχει ονομάσει

ευτυχία.