Με τα αόρατα

 

Με τα αόρατα τραφήκαμε εμείς,

αυτά μας χάιδευαν τις νύχτες τα μαλλιά,

όταν οι δρόμοι αντηχούσαν

από τα τραγούδια σας,

αυτά μας παρηγόρησαν,

όταν εσείς

μας είχατε ξεχάσει.

Με αγνόησες σήμερα

 

Με αγνόησες σήμερα.

 

Μια τρύπα αιωρείται

 

στο δωμάτιο.

Με έμαθες να μην ερωτεύομαι

 

Με έμαθες να μην ερωτεύομαι,

αλλά να αγαπώ.

Και αντάλλαξα την ηδονή

με τη δουλεία.

Το μπλε διαμάντι

 

 

Αυτή την πολύτιμη πέτρα

που βλέπεις από μακριά

να λάμπει στο φως,

να λάμπει στο σκοτάδι,

αυτό το μπλε μονάκριβο διαμάντι

να το κοιτάς

και να προσεύχεσαι,

να το κοιτάς

και να ευχαριστείς

εκείνον που σ' το έστειλε

- γιατί μπορούσε και

να μη σου το είχε στείλει

και τότε η ζωή σου

δεν θα ήταν όπως τώρα.

 

Αυτό το μπλε διαμάντι

που κάθεται σιωπηλό

και μόνο λάμπει,

μόνο λάμπει

άλλαξε τη ζωή σου,

σ’ έκανε να χαμογελάς

κάποιες στιγμές

και τα σκοτάδια σου

δεν είναι πια τόσο βαριά,

τα αντέχεις.

 

Αυτό το μπλε διαμάντι

φώτισε τη ζωή σου

κι ας στέκεται μακριά σου

κι ας μην μπορείς εσύ

να το ακουμπήσεις.

 

Κάποιος -άγνωστο ποιος - 

το έφερε

και το ακούμπησε πιο πέρα

για να το βλέπεις

και να χαμογελάς.

 

Χαμογελάς.

Τι άλλο θέλεις στη ζωή σου;