Καίτη Βασιλάκου

5/6/26

Ό,τι σπουδαίο έζησα

Ό,τι σπουδαίο έζησα

είναι σε κείνες τις παλιές ημέρες

που τώρα

σαν πατικωμένα φύλλα

σαπίζουν

στου μυαλού μου τον ιστό.

Να δουλεύεις ή να μη δουλεύεις;

Έχω έναν νεαρό φίλο που δεν του αρέσει η δουλειά που κάνει – και έχει μια καλή δουλειά - και την αναφέρει ειρωνικά ως «δουλεία». Εγώ του απαντώ ότι βγάζει έτσι το ψωμί του και ότι όλοι λίγο πολύ αυτό κάνουμε: δουλεύουμε και βγάζουμε το ψωμί μας. Άλλες φορές του λέω ότι ένας άνεργος θα ήθελε πάρα πολύ να είναι στη θέση του.

Στο τέλος, μια και συνέχιζε να παραπονείται για την «δουλεία» του, τον ρώτησα:

-Δηλαδή ποια δουλειά θα σου άρεσε να κάνεις;

Σκέφτηκε λίγο και μετά μου απάντησε αυτό που περίμενα:

-Δεν ξέρω.

Γενικά παρατηρώ ότι οι νεότεροι δυσανασχετούν που είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν, θέλουν να περνούν καλά και να μη χάνουν τον χρόνο τους δουλεύοντας. Χαμένος χρόνος είναι η δουλειά. Σου αφαιρεί καθημερινά ώρες από την διασκέδασή σου, την καλοπέρασή σου, τα χόμπι σου, τις παρέες σου, τις βόλτες σου.

Λοιπόν, σταμάτα να δουλεύεις. Πρέπει συγχρόνως όμως να σταματήσεις και να τρως. Διότι, πώς να το κάνουμε, αν δεν έχεις χρήματα, δεν θα έχεις ούτε και φαγητό. Κι αν όλοι σταματήσουμε να δουλεύουμε, θα ψοφήσουμε όλοι της πείνας.

Ή μήπως εννοούν όσοι διαμαρτύρονται κατά της εργασίας ότι κάποιοι άλλοι κατώτεροι θα δουλεύουν για να τρώμε εμείς; Συμβαίνει βέβαια κι αυτό αλλά σε ελάχιστους συγκριτικά με τα 8,5 δις ανθρώπων που ζουν σήμερα στον πλανήτη.

Υπάρχουν επίσης και κάποιοι που εργάζονται με χαρά, γιατί τους ενδιαφέρει το αντικείμενο της δουλειάς τους. Είναι όμως κι αυτοί λίγοι σε σχέση με τους υπόλοιπους εμάς.

Τα σημερινά καλόπαιδα λοιπόν δεν θέλουν να δουλεύουν. Αν το έλεγαν αυτό και οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι, τότε θα τρώγαμε ο ένας τον άλλον.

Να δουλεύεις, αγοράκι μου, κοριτσάκι μου, και να κάνεις τον σταυρό σου που έχεις δουλειά και δεν θα ψοφήσεις της πείνας. Να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα του εργαζόμενου, αλλά να δουλεύεις.

Αλλιώς ψωμί δεν έχει. Ούτε μοντελάκια και φιρμάτα ρουχαλάκια. Ούτε διακοπές. Ούτε νυχτερινές διασκεδάσεις με τις παρέες σου.

Και σκέψου: στις φτωχές χώρες δουλεύουν πράγματι για ένα κομμάτι ψωμί.

Και σκέψου ακόμα: οι γονείς σου που σε κανακεύουν δεν θα ζουν για πάντα για να σε τρέφουν.

Και επίσης αναρωτήσου: μήπως είμαι απλώς ένα κακομαθημένο παιδάριο;