Με τις σωστές αναλογίες

 

Είμαι νηφάλια

και ψύχραιμη.

Και κάπως δυστυχής.

Με τις σωστές αναλογίες

και τα τρία.

 

Ξέχασα: είναι

κι εκείνη η αγάπη

που δεν ξέρω

σε ποιο ράφι

να τη βάλω.

 

Κάπως ευτυχής,

κάπως δυστυχής.

 

Πάντα με τις σωστές αναλογίες.

 

Πόσων χρονών είπατε ότι είστε;

 

 

 

-Πόσων χρονών είστε;

-Σε δυο χρόνια θα είμαι ογδόντα χρονών.

-Ω, τη μακρά ζωή!

-Μπα, ούτε που το κατάλαβα 

ότι έχω ζήσει τόσες δεκαετίες.

-Και πώς νιώθετε;

-Ανάλογα την περίπτωση. 

Τις περισσότερες φορές 

πάντως δεν έχω συναίσθηση 

της ηλικίας μου και κάνω ανοησίες.

-Που σας εκθέτουν;

-Ας με εκθέτουν. Τι με νοιάζει; 

Μην αποκτήσω κακό όνομα;

-Και τώρα πώς αισθάνεστε;

-Μια χαρά. Αύριο έχω ραντεβού 

με κάποιον που μ’ αρέσει.

-Σοβαρολογείτε; Στην ηλικία σας;

-Εντάξει, είναι λίγο τραβηγμένο, 

αλλά τι πειράζει;

-Κι αυτός;

-Τι κι αυτός;

-Είναι κανένας ογδοντάρης 

που ψάχνει για συγκινήσεις;

-Όχι, είναι εξηντάρης. Πρώτη φορά 

θα βγω με εξηντάρη, 

κάπως μεγάλος μού πέφτει. 

Δεν ξέρω πώς φέρονται 

οι εξηντάρηδες και τι θέλουν. 

Είχα βγει κάποτε πριν χρόνια 

με έναν πενήντα τεσσάρων ετών. 

Από κει και πάνω δεν ξέρω τι γίνεται.

-Θα μάθετε αύριο. Αλλά κι αυτός 

δεν μπόρεσε να βρει καμιά 

της ηλικίας του, 

καμιά μικρότερη τέλος πάντων; 

Μήπως είναι βιτσιόζος;

-Για κοιτάξτε με καλά! 

Φαίνεται η ηλικία μου;

-Η αλήθεια είναι ότι όχι.

-Δείχνω σεβάσμια γερόντισσα;

-Μπα, κάθε άλλο! Αλλά, αν κάνετε σεξ…

-Δεν κάνουν σεξ οι εξηντάρηδες, είναι μεγάλοι.

-Δηλαδή θα παίξετε τις κούκλες;

-Κάτι τέτοιο.

-Κι αυτό καλό είναι.

-Ναι, ξαναγυρίζουμε στην εφηβεία μας.

-Καλή επιτυχία εύχομαι 

στο παιχνίδι με τις κούκλες.

-Ευχαριστώ.

Μάταια περιμένω

 

Μάταια περιμένω

την τελευταία σου ματιά.

Θα κοιμηθώ απόψε ορφανή.

Άνθρωπος και τίγρη

 

 

 

Διάβασα από περιέργεια και με απέραντη υπομονή τα πολλά σχόλια κάποιας ανάρτησης που εκφραζόταν εχθρικά προς την τίγρη που σκότωσε τον νεαρό που μπήκε στον περιφραγμένο χώρο της στον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου.

 

Χάρηκα, καθώς τα περισσότερα σχόλια ήταν λογικά. Δηλαδή οι αναγνώστες υποστήριζαν ότι το άγριο ζώο αντέδρασε υπακούοντας στα ένστικτά του, ήταν θηρευτής και δεν ήταν γατούλα, ήταν αιχμαλωτισμένο και όχι ελεύθερο στη φύση και ο Άνθρωπος το χρησιμοποιούσε ως θέαμα με στόχο να βγάλει χρήματα. Επομένως δεν υπήρχε κανένας λόγος να θανατωθεί, επειδή κάποιος πέρασε τα κάγκελα και μπήκε στον χώρο του.

 

Με θλίψη διάβασα και τα (λιγότερα ευτυχώς) σχόλια εκείνων που έβριζαν το ζώο (γ@μίδι το χαρακτήρισε κάποιος) και υποστήριζαν επίμονα ότι ο νεαρός ήταν ΑΜΕΑ, άρα ανεύθυνος για ό,τι έκανε.

 

Κατέφυγα στο Γκουγκλ και την ΑΙ. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι επρόκειτο για άτομο ΑΜΕΑ. Κάτι βέβαια είχε ο νεαρός, γιατί οι παρόντες εκεί παρατήρησαν ότι, πριν εισχωρήσει στον απαγορευμένο για τους ανθρώπους χώρο του ζώου, χόρευε και έκανε παράξενες κινήσεις.

 

Αν ήταν ΑΜΕΑ, πού ήταν οι συνοδοί του;

Δεν υπήρχαν συνοδοί. Ήταν μόνος του.

 

Και για ποιο λόγο έπρεπε μετά να θανατωθεί το ζώο; Επειδή έδρασε σύμφωνα με τα ένστικτά του; Θα ήταν εντελώς παράλογο. Δεν τον κατασπάραξε, απλώς, σύμφωνα με τη φύση του, τον δάγκωσε θανάσιμα στον λαιμό εξουδετερώνοντας έναν, όπως νόμιζε, εχθρό.

 

Αυτοί που μισούσαν τα ζώα έγραφαν βέβαια τα δικά τους, τα γνωστά, τα ξέρουμε, δεν θα τα επαναλάβω εδώ. Χάρηκα ωστόσο, γιατί κάτω από μια εχθρική προς τα ζώα ανάρτηση, οι περισσότεροι, πολύ περισσότεροι, διαφώνησαν και υπερασπίστηκαν το αιχμαλωτισμένο ζώο που αντέδρασε, όπως το πρόσταζε η φύση του και όχι όπως θα ήθελε κάποιος που δεν είχε σώας τα φρένας.