11/11/26

Δεν ήθελα να γίνω μητέρα

 

Το να είσαι γυναίκα και να μη θέλεις να γίνεις μητέρα, το βρίσκω λίγο ασυνήθιστο αλλά φυσιολογικό. Δεν είναι όλες οι γυναίκες γεννημένες για να γίνουν μητέρες και το βλέπουμε αυτό, όταν κάθε τόσο η αστυνομία ανακαλύπτει παιδιά εγκαταλειμμένα ή κακοποιημένα από τη μητέρα τους.

 

Ωστόσο είναι κάπως άκομψο να το δηλώνεις δημόσια, αν υπήρξες σύζυγος κάποιου εκλιπόντος γνωστού και πολύ αγαπητού στον κόσμο δημοσιογράφου και μητέρα του παιδιού του.

 

Έχω υπόψη μου περίπτωση γυναίκας που μεγάλωσε με τη βεβαιότητα ότι η μητέρα της δεν ήθελε να κάνει παιδί. Πώς το ήξερε; Της το έλεγε τακτικά η ίδια η μητέρα της. Τόσο τακτικά που η γυναίκα αυτή το έβρισκε πλέον φυσικό.

 

Αλλά δεν είναι φυσικό να λέει επανειλημμένα μια μητέρα στο παιδί της «δεν ήθελα να σε γεννήσω».

 

Αυτή η γυναίκα σήμερα νιώθει ότι είναι περιττή στον κόσμο και βάρος στους άλλους ανθρώπους.


Τουλάχιστον μια "συγγνώμη" μιας τέτοιας μητέρας προς το παιδί της θα απάλυνε κάπως την κατάσταση.





10/11/26

Να με θυμάσαι

 

Να με θυμάσαι,


να με σκέφτεσαι,


γιατί να ξέρεις


πως εγώ το νιώθω,


πως κάτι μέσα μου με ειδοποιεί


ότι έχει γίνει η σύνδεση.


 

Και όταν με ξεχνάς,


να ξέρεις πάλι


πως το νιώθω:


 

Είμαι αδιάφορη.


Δεν είσαι μέσα μου.


Έχει διακοπεί η σύνδεση.



 

9/11/26

Πώς το έφεραν τα χρόνια

 

Την άλλη φορά


που θα συναντηθούμε


θα σου πω για κάποιον


που πάρα πολύ μ’ αγάπησε


και πόσο λίγο


τον αγάπησα εγώ.


 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια


και τον αγάπησα στο τέλος,


όταν πια αυτός δεν ένιωθε


τίποτα για μένα.


 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια


και με εκδικήθηκε


και με εκμεταλλεύτηκε άσχημα.


 

Και πώς το έφεραν ύστερα τα χρόνια


και πέθανε από κακή αρρώστια.


 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια


κι εγώ τον βλέπω ακόμα


στα όνειρά μου,


νέο και όμορφο,


φίλο παλιό


να μου μιλά.


 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια


κι ακόμα αυτός


στριφογυρίζει μες στη μνήμη μου


σαν να μην πέθανε ποτέ


και κάποια μέρα


σκέφτομαι πως


ίσως να τον βρω 


στους δρόμους που βολτάρω.


 

Και τότε θα ζητήσουμε συχώρεση


ο ένας απ’ τον άλλον


για τα βαριά μας λάθη.



 

7/11/26

Αργεί

 

Ανέβηκε ξανά ο πυρετός


και τραμπαλίζεται με τη μελαγχολία.


Πιο πίσω στέκεται η αδιαφορία


και περιμένει τη σειρά της.



Αργεί όμως,


αργεί.