Ένα παιδί θυμάται

                Πλανόδιοι έμποροι υφασμάτων. Αφθονούσαν τότε.

Δεκαετία του ’50.

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο νου είναι το κλουβί. Έτσι το λέγαμε εμείς το φανάρι. Σ’ αυτό φυλάγαμε τα τρόφιμα και τα προστατεύαμε από τις μύγες και τα άλλα ζούδια.

Αργότερα η μητέρα μου εφηύρε ένα περίεργο ψυγείο πάγου, ένα ξύλινο κιβώτιο, όπου έβαζε ένα κομμάτι πάγου που αγόραζε από τον περιφερόμενο παγοπώλη, το τύλιγε με κάτι λινάτσες και δίπλα τοποθετούσε τα φαγητά. Ο πάγος έλιωνε σιγά-σιγά και τα νερά χύνονταν από κάτω σε ένα ταψί. Το πρωτόγονο αυτό εφεύρημα το είχαμε στο υπόγειο του σπιτιού. Μετά αγοράσαμε ένα κανονικό ψυγείο πάγου.

Ποιες χώρες αποδέχονται την ομοφυλοφιλία

Η ομοφυλοφιλία κανονικά δεν έπρεπε να μας απασχολεί καθόλου.

Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία που το σεξ έχει απενοχοποιηθεί και απελευθερωθεί κατά μεγάλο μέρος από τους απαγορευτικούς κανόνες μιας ξεπερασμένης σεξουαλικής ηθικής, που έχουμε εξοικειωθεί με τολμηρές ερωτικές σκηνές στον κινηματογράφο και την τηλεόραση και ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση σε ακόμα τολμηρότερες μέσω διαδικτύου, που τα διάφορα sex shops είναι νόμιμα φορολογούμενα  καταστήματα, όπου κανείς μπορεί να βρει τα πιο περίεργα εξαρτήματα για το ιδιότροπο σεξ που φαντασιώνεται, το να ξινίζει κάποιος τα μούτρα του, επειδή ο άλλος είναι ομοφυλόφιλος, αποτελεί κατ’ εμέ μεγάλο παράδοξο.

Τεχνοφασισμός και πράσσειν άλογα

Αγαπώ την τεχνολογία.

Αγαπώ τις μηχανές που κάνουν τη ζωή μου εύκολη, που μου επιτρέπουν να έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο, που μου δίνουν πρόσβαση στη γνώση και την τέχνη, που ανιχνεύουν τυχόν βλάβες στον οργανισμό μου, που με θεραπεύουν ή με ανακουφίζουν από την αρρώστια και που διορθώνουν τις αναπηρίες των συνανθρώπων μου, που με ειδοποιούν έγκαιρα για τους κινδύνους από καιρικά φαινόμενα ή από σεισμούς, ηφαίστεια και φωτιές, που αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά αυτούς τους κινδύνους, που σώζουν ναυαγούς, που εντοπίζουν  ανθρώπους που έχουν χαθεί, που δίνουν τη χαρά ενός παιδιού σε γονείς που δυσκολεύονται να αποχτήσουν.

Φιλάνθρωποι γνωστοί και διάσημοι; Εις το εξώτερον πυρ!

Κάνει μια πράξη φιλανθρωπίας ο γνωστός και διάσημος και κατακρίνεται, επειδή τον φωτογράφησαν και πέρασαν τη φωτογραφία του στα μίντια. Επίδειξη κάνει, λένε οι απλοί πολίτες και τον στηλιτεύουν.

Δεν κάνει πράξη φιλανθρωπίας, παραμένει αόρατος και σιωπηλός, και πάλι κατακρίνεται. Πού είναι ο τάδε τώρα που υπάρχει μεγάλη ανάγκη; Ρωτούν αγανακτισμένοι οι απλοί πολίτες και ξανά τον στηλιτεύουν.

Το πρόβλημά του είναι ότι είναι γνωστός και διάσημος. Το κοινό από κάτω τον παρακολουθεί άγρυπνα, σχολιάζει κάθε του κίνηση, κάθε του λέξη. Συνήθως δεν τον αγαπά. Συνήθως τον φθονεί.

Αθήνα, Αύγουστος 1898: πειρατές, Ροκαμβόλ, βλεννόρροια και πρόσφυγες

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ληστοπειρατεία

Και άλλο κρούσμα εν Άνδρω

Ηγγέλθη χθες εξ Άνδρου ότι πειρατικόν πλοίον προσήγγισεν εις απόκεντρόν τινα ακτήν του Γαυρίου. Εκ του πλοίου απεβιβάσθησαν ένοπλοι πειραταί, οίτινες διήρπασαν ποίμνιον εξ 90 βοών. Οι ποιμένες αντέστησαν κατά της διαρπαγής και εκ τούτου επήλθε συμπλοκή μεταξύ αυτών και των πειρατών. Κατά την συμπλοκήν ταύτην επληγώθη ο ποιμήν Μπαξεβάνης επικινδύνως. Το πειρατικόν πλοίον ηνήχθη εις το πέλαγος και εξηφανίσθη, καθά δε ελέχθη, εκυβερνάτο υπό του γνωστού ανά το Αιγαίον πειρατού Αλυφραγκή.

Αμερικανοί μνηστήρες στο Face Book

                                               Λη Μάρβιν

Πριν ένα χρόνο περίπου έλαβα ένα αίτημα φιλίας στο Face Book από ένα ώριμο εμφανίσιμο κύριο που δήλωνε αξιωματικός του αμερικανικού στρατού. Στις λίγες φωτογραφίες που είχε αναρτήσει στη σελίδα του φορώντας τη στολή του έδειχνε σοβαρός και δραστήριος τύπος. Άλλες αναρτήσεις δεν είχε.

Στη λίστα των φίλων του είδα ότι είχαμε μία κοινή φίλη. Οι υπόλοιποι φίλοι του ήταν όλοι θηλυκού γένους πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Κατά ένα περίεργο τρόπο, οι φίλες του αμερικανού στρατιωτικού ήταν όλες μιας κατηγορίας: ώριμες κυρίες (μην πω σιτεμένες) και εμφανισιακά όχι και τόσο ελκυστικές. Επίσης ήταν όλες, αν θυμάμαι καλά, Ελληνίδες. Περίεργος τω όντι ο αμερικανός κύριος αξιωματικός και περίεργα και τα γούστα του. 

Όχι, δεν είμαστε αυτοκτονικός λαός

  

Τι κοινό έχει η Ελλάδα με τις εξής 42 καθυστερημένες χώρες του πλανήτη:

Τσαντ, Μάλι, Γουινέα, Γουινέα Μπισάου, Κατάρ, Πράσινο Ακρωτήριο, Μεξικό, Ινδονησία, Τατζικιστάν, Δομινικανή Δημοκρατία, Λιβερία

και

Μποτσουάνα, Υεμένη, Νίγηρας, Αραβικά Εμιράτα, Περού, Γεωργία, Λευκορωσία, Ν. Αφρική, Μαλαισία, Αρμενία, Γκάνα, Φιλιππίνες, Αϊτή, Βενεζουέλα, Μαυριτανία, Ναμίμπια, Τυνησία, Μπαχάμες, Μπαρμπάντος, Ιορδανία, Αλγερία, Αίγυπτος, Λιβύη, Αζερμπαϊτζάν, Ιράκ, Τζαμάικα, Ομάν, Λίβανος, Κουβέιτ, Συρία, Σαουδική Αραβία;

Προδίδουν οι φίλοι;

Γιατί οι φίλοι μάς προδίδουν; Όχι όλοι φυσικά, αλλά κάποιοι. Και όχι όλους φυσικά, αλλά κάποιους από μας.

Προδίδουν οι φίλοι;

Όχι, δεν προδίδουν. Οι φίλοι είναι ο εαυτός τους, εμείς όμως θέλουμε να γίνουν ο εαυτός μας. 

Μετανάστες και πολυπολιτισμικότητα

(Το άρθρο το έγραψα πριν τρία χρόνια, αλλά δεν το δημοσίευσα. Σήμερα το βρίσκω πιο επίκαιρο από τότε).

 Δύο βασικά είναι οι τάσεις που χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες σε όλες τις εποχές: η τάση που βιάζεται να προχωρήσει μπροστά και η τάση που θέλει να μείνουν τα πράγματα όπως είναι.

Οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας και τις δύο αυτές τάσεις αλλά όχι σε ισορροπία. Το παρελθόν δεν μας αφήνει αδιάφορους, αλλά προσβλέπουμε με ενδιαφέρον και στο μέλλον. Για άλλους ωστόσο το παρελθόν είναι κάτι που πρέπει να μείνει στη θέση του, δηλαδή πίσω, και να μην εμπλέκεται πολύ στην καθημερινότητά μας. Για άλλους πάλι το μέλλον, επειδή εμπεριέχει το άγνωστο, καλό είναι να μην το επιδιώκουμε με μεγάλη επιμονή.

Απλές συμβουλές προς ελληνίδα μητέρα

Πάντα είχα την απορία, γιατί τα παιδάκια μας στην Ελλάδα είναι τόσο άταχτα, θορυβώδη, γκρινιάρικα, απαιτητικά και γενικώς κακότροπα σε αντίθεση με τα παιδιά των άλλων Ευρωπαίων που τα βλέπουμε να είναι ήσυχα, καλόβολα, ευγενικά και προ παντός αθόρυβα. Σχεδόν είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι εδώ ασφαλώς πρόκειται για γονίδια, ότι δηλαδή η ράτσα μας μεταξύ των άλλων αρετών και ελαττωμάτων που διαθέτει έχει και το γονίδιο της φασαρίας και της κακοτροπιάς.

Οι «επώνυμοι» και ο πολτός

Φαίνεται ότι σε όλες τις κοινωνίες, τις σύγχρονες και τις παλαιότερες,  υπάρχει ένας κάθετος διαχωρισμός που διαπερνά τα διάφορα κοινωνικά στρώματα και διακρίνει τα άτομα σε δύο κατηγορίες: Σ’ αυτά που τα ονομάζουμε «επώνυμα» και στις ανώνυμες μάζες.

Μολονότι μια τέτοια διάκριση μάς είναι γνωστή, μάλλον δεν έχουμε συνείδηση της δυναμικής της και των επιπτώσεών της σε ολόκληρη την κοινωνία.

Ιδέες τεσσάρων κατηγοριών

Τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων διακρίνω στην κοινωνία ανάλογα με τις αντιλήψεις, τις ιδέες και τις αξίες τους.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που έχουν πολύ προχωρημένες ιδέες, τέτοιες  που η εποχή τους δεν μπορεί να τις αποδεχτεί, αλλά που θα γίνουν σίγουρα αποδεκτές στο μέλλον. Λίγοι άνθρωποι ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και ζουν μια ζωή μάλλον δύσκολη, γιατί δεν αισθάνονται και πολύ άνετα με την εποχή τους και συνήθως ούτε και οι άλλοι αισθάνονται άνετα μαζί τους.

Εμείς οι άνω των εξήντα

   

«Μέχρι την ημέρα του δημοψηφίσματος κάνουμε τα εξής...» γράφει ένα κοριτσάκι στο φβ – και σίγουρα είναι κοριτσάκι, γιατί μεταξύ των άλλων συμβουλών που δίνει με χιουμοριστικό πράγματι τρόπο, λέει: «κλείνουμε στο σπίτι παππούδες και γιαγιάδες άνω των εξήντα ετών».

Οι διαταραγμένοι οπαδοί των ακραίων ιδεολογιών

Κάποτε, πριν χρόνια, σε ένα διάλειμμα στο σχολείο, υποστήριξα σε μια συζήτηση την άποψη ότι οι μορφωμένοι άνθρωποι  είναι κατά κανόνα πιο εξευγενισμένοι και πιο ευαισθητοποιημένοι σε σχέση με εκείνους που δεν είχαν την τύχη να μορφωθούν. Μια συνάδελφος τότε πετάχτηκε και μου είπε: «Και οι Ναζιστές μορφωμένοι άνθρωποι ήταν».  Είχε δίκιο κι εγώ βρέθηκα σε δύσκολη θέση.  Ευτυχώς μού έκοψε και απάντησα: «Μορφωμένοι αλλά ανώμαλοι».

Από τότε άρχισα να σκέφτομαι αυτή την ιδιάζουσα περίπτωση ανθρώπων που, μορφωμένοι ή όχι, γοητεύονται από απολυταρχικά, ολοκληρωτικά συστήματα και γίνονται πιστοί οπαδοί τους.

Ναι στη νόμιμη άμβλωση.

Σε ένα κόσμο όπου η ανθρώπινη ζωή ( και η ζωή γενικώς) δοκιμάζεται με παντοίους τρόπους, θα περίμενε κανείς ότι θα αντιμετωπίζαμε με περισσότερη λογική και ψυχραιμία το θέμα της άμβλωσης.

Αν και στην Ελλάδα σχετικά λίγοι (αλλά όχι αμελητέοι ) είναι οι φανατικοί κατά των αμβλώσεων, σε άλλες χώρες το ποσοστό τους είναι μεγαλύτερο ή εν πάση περιπτώσει κάνουν μεγαλύτερο θόρυβο, ώστε να μας αναγκάσουν να τους προσέξουμε.

«Σκότωσε τη γυναίκα του και αυτοκτόνησε»

Η ιστορία επαναλαμβάνεται αδιάκοπα λες και έχουμε εδώ ένα και μοναδικό πατρόν. Οι διαφορές σε κάθε περίπτωση  είναι ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως το επάγγελμα του δράστη, η κοινωνική του θέση, ο τόπος και ο χρόνος που συνέβη η τραγωδία. Η ουσία παραμένει η ίδια πάντα: σκότωσε τη γυναίκα του και αυτοκτόνησε.

Έβαλα από περιέργεια αυτή τη φράση στο γκουγκλ και μέτρησα αμέσως-αμέσως δέκα τέσσερις παρόμοιες πρόσφατες ιστορίες:

Άστεγοι: ξένοι στην ίδια πόλη

 Το θέαμα ανθρώπων εξαθλιωμένων, τυλιγμένων με κουβέρτες που κοιμούνται κουλουριασμένοι σε παγκάκια και σε πεζοδρόμια δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί θλιβερές σκέψεις. Αν και πάντα υπήρχαν άστεγοι, μόνο τώρα που πλήθυναν, έγιναν αντικείμενο της συμπάθειάς μας.

Σχεδόν οι μισοί από αυτούς οφείλουν την ατυχία τους στην οικονομική κρίση που έπληξε τη χώρα μας: απόλυση από την εργασία, χρέη και δυσβάστακτα έξοδα τούς οδήγησαν στον δρόμο.  Κάποιοι  έχουν μεν εργασία αλλά με πολύ μικρές απολαβές που δεν επαρκούν να καλύψουν τα τρέχοντα έξοδα ενός σπιτιού. Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και ο αναλφαβητισμός παίζουν κι αυτά το ρόλο τους.

Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι που κάποιοι άνθρωποι καταλήγουν άστεγοι:

Σχολικός εκφοβισμός

«-Έχετε πολλά μαυράκια, Αλβανάκια, Ρωσάκια στο σχολείο;

-Όχι, μπαμπά, μόνο παιδάκια έχουμε».

Θα το έχετε δει το σχετικό εικονίδιο, κυκλοφορεί πολύ στο φβ. Και το μήνυμά του είναι σαφές: τα παιδιά δεν κάνουν διακρίσεις. Τα παιδιά δεν είναι ρατσιστές, όπως είναι οι μεγάλοι. Τα παιδιά είναι αθώα. Τα παιδιά είναι αμόλυντα από τις κακόβουλες ιδέες των μεγάλων. Τα παιδιά μάς δίνουν το παράδειγμα.

Καλά.

Εγώ πάντως μπήκα στον πειρασμό να συνεχίσω τον φανταστικό αυτό διάλογο μεταξύ του παιδιού και του μπαμπά του:

Φταίνε οι λαοί για τα λάθη των προγόνων τους;

Κάποτε, πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια, οι Πέρσες ήρθαν στην Ελλάδα με σκοπό να την υποδουλώσουν, αλλά δεν τα κατάφεραν. Θα έπρεπε άραγε να μισούμε τους σημερινούς απογόνους τους για τις ιμπεριαλιστικές διαθέσεις των προγόνων τους;

Τα ίδια έκαναν λίγους αιώνες αργότερα και οι Ρωμαίοι. Αυτοί μάλιστα τα κατάφεραν και μας έκαναν τελικά ρωμαϊκή επαρχία. Να μισούμε τώρα τους απογόνους τους Ιταλούς;

Λιτότητα και λιτός βίος

Όχι, δεν θέλω να γυρίσω στη δεκαετία του 1960. Ούτε και στη δεκαετία του 2000 θέλω να γυρίσω.

Δεν θέλω να μοιάσω στους γονείς μου που πήγαιναν στη λαϊκή, λίγο πριν κλείσει, για να βρουν φτηνά και μισοσαπισμένα λαχανικά. Ούτε στους γείτονές μου της Αγίας Παρασκευής ( το 2000 εκεί έμενα) που είχαν τρία αυτοκίνητα και έκαναν τα ψώνια τους στο Παρίσι και το Λονδίνο.