Τεχνοφασισμός και πράσσειν άλογα

Αγαπώ την τεχνολογία.

Αγαπώ τις μηχανές που κάνουν τη ζωή μου εύκολη, που μου επιτρέπουν να έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο, που μου δίνουν πρόσβαση στη γνώση και την τέχνη, που ανιχνεύουν τυχόν βλάβες στον οργανισμό μου, που με θεραπεύουν ή με ανακουφίζουν από την αρρώστια και που διορθώνουν τις αναπηρίες των συνανθρώπων μου, που με ειδοποιούν έγκαιρα για τους κινδύνους από καιρικά φαινόμενα ή από σεισμούς, ηφαίστεια και φωτιές, που αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά αυτούς τους κινδύνους, που σώζουν ναυαγούς, που εντοπίζουν  ανθρώπους που έχουν χαθεί, που δίνουν τη χαρά ενός παιδιού σε γονείς που δυσκολεύονται να αποχτήσουν.

Μη φροντιστηριακή ανάπτυξη του θέματος έκθεσης που δόθηκε στους υποψήφιους στις πανελλαδικές εξετάσεις.

Εδώ το θέμα:

http://www.iefimerida.gr/sites/default/files/panelladikes-thema.pdf

Η βαθύτερη υπαρξιακή μοναξιά που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος είναι αυτή που έρχεται από το Σύμπαν και τη σιωπή του.

Όσο περισσότερο  εισχωρεί το μάτι του στα βάθη της Δημιουργίας, τόσο πιο έντονα αισθάνεται αυτή την παράξενη μοναξιά, τη μοναξιά του είδους του και τη μοναξιά της ζωής που συντηρεί ο πλανήτης που τον γέννησε.

Δεν σωπαίνει όμως μόνο το Σύμπαν. Σωπαίνει και ο Δημιουργός του. Έξω από τη Γη μια απέραντη σιγή βασιλεύει, ενώ δισεκατομμύρια Γαλαξίες περιστρέφονται με ταχύτητα περί τον εαυτό τους και παράλληλα με ταχύτητα απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον. Μια αχανής δημιουργία λειτουργεί με τους νόμους της φυσικής, λειτουργεί μηχανικά, αυτόματα, βουβά και το ανθρώπινο μάτι που τις νύχτες παρατηρεί τον ουρανό μένει έκπληκτο, έκθαμβο, σαστισμένο με αυτόν τον Κόσμο, το κόσμημα που αιωρείται πάνω από τα χάη, ένα στολίδι ανεξήγητο, ανερμήνευτο, χωρίς σκοπό και νόημα.

Βιοηθική και παρένθετες μητέρες

Μέσα σ’ ένα φυσικό περιβάλλον που φαίνεται ότι δεν προέβλεπε τέτοιες εξελίξεις, άνοιξε ο άνθρωπος τη δική του παρένθεση που ονομάζουμε πολιτισμό, με στόχο ασυνείδητο αρχικά και μετά απολύτως συνειδητό να βελτιώσει την καθημερινότητά του, τη σκέψη και τη γνώση του.

Σε ένα πράγμα ωστόσο παρέμεινε ο ίδιος από την αρχή της εξέλιξής του: στον τρόπο που φέρνει ζωή στον κόσμο, που τη συντηρεί και που την αποχαιρετά μετά τη λήξη της.