Τώρα
ό,τι απόμεινε από σένα
είναι ένας κύκλος,
πράσινος κύκλος μικρός
που, όταν δεν τον βλέπω,
αδειάζει η ψυχή μου.
Λείπεις.
Δεν έχει νόημα
να είμαι εδώ
και να περιπλανιέμαι άσκοπα
περιμένοντας
να ανάψει στο παράθυρό σου
ένα φως,
δεν έχουν νόημα
αυτές οι βόλτες
πάνω κάτω.
Κι εγώ να επιμένω
στο όνειρο.
Και με το εμπάργκο
μικρή αποδείχτηκε
η επιτυχία μας.
Λαθραία πλοιάρια
εισχωρούν στους κόλπους μας
και ξεφορτώνουν
απαγορευμένα συναισθήματα.
Τα αποκεφαλίζουμε επί τόπου,
μα κάποια μας ξεφεύγουν.
Όσοι είστε πιστοί και επομένως
περιμένετε μετά θάνατον να βρεθείτε στον Παράδεισο ή στην Κόλαση, δεν ξέρω πώς
θα είναι στον Παράδεισο, αλλά όσον αφορά στην Κόλαση, ξεχάστε τα καζάνια με το
βραστό νερό ή ό,τι άλλο υγρό τέλος πάντων, ξεχάστε τις πυρές και τα αιώνια
τρυπήματα της σάρκας των αμαρτωλών με μαχαίρια, πριόνια, ακόντια, ξίφη, βέλη
κλπ.
Αυτά όλα τα βασανιστήρια ήταν φαντασίες
των ανθρώπων του Μεσαίωνα που τα έβλεπαν
να γίνονται στην πραγματικότητα μπροστά στα μάτια τους στις πλατείες και στους δρόμους
από τους δήμιους και τους άλλους σχετικούς υπαλλήλους της τότε Εξουσίας.
Σήμερα που ο άνθρωπος πάσχει από άλλα
βασανιστήρια, η Κόλαση πρέπει να έχει άλλη μορφή: πρέπει να είναι μια αιώνια
κατάθλιψη.
Σκεφτείτε: να ζείτε αιώνια μέσα στην
κατάθλιψη. Αιώνια. Αιώνια. Χωρίς διακοπή. Χωρίς ούτε ένα λεπτό μιας μικρoύλας, τόσης
δα χαράς. Αιώνια. Για πάντα. Μέσα στην κατάθλιψη.
Αυτή είναι Η Κόλαση!
Γι’ αυτό μην αμαρτάνετε, καλοί μου
άνθρωποι.
*
Στη φωτογραφία: Erik Turner, "Depression"
Με τριγυρίζει ο διάβολος,
μου στέλνει εικόνες,
μου γαργαλά τη φαντασία:
«Αν όμως δεν…» μου λέει,
«και μήπως, ίσως, μάλλον…»
και μου καρφώνει
με τρόπο το καρφί.
Πονάει το καρφί.
Του απαντώ ψυχρά:
«Υπέγραψα συμβόλαιο,
έχει από κάτω την υπογραφή μου».
«Ναι, αλλά αν ίσως, λέω, αν ίσως…
Πόνεσε κι αυτός, το ξέρεις;»
«Φύγε από δω, Οξαποδώ,
πιο πολύ από μένα
αποκλείεται να πόνεσε».
