Καππαδοκία, Τουρκία (Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό)

 

 

 

 

Να πάτε στην Καππαδοκία. Να μπείτε σε έναν κόσμο ονείρου. Δεν θα σας περιγράψω τίποτα, όλα μπορείτε να τα μάθετε από το διαδίκτυο. Μόνο ένα: μυρίζει πολύ Βυζάντιο εκεί, πολύ Ελληνισμός.

 

Κάποτε μού είχε έρθει η διάθεση να μάθω τουρκικά.  Δεν θα είναι δύσκολα, σκέφτηκα, εδώ οι μισές μας λέξεις είναι τούρκικες.

 

Βρήκα έναν νεαρό φοιτητή προερχόμενο από τους Ρωμιούς της Πόλης, πήρα βιβλία, λεξικά, τετράδια και ξεκινήσαμε.

 

Μελετηρή εγώ μέχρις αηδίας, αλλά το πράγμα δεν προχωρούσε. Διότι η τουρκική γλώσσα δεν είναι ινδοευρωπαϊκή, έχει άλλη λογική στη σύνταξη και τη γραμματική της και διότι ο νεαρός μου δάσκαλος δεν ήταν ο κατάλληλος, δεν μου έκανε τη απαραίτητη εισαγωγή για να μπω στο νόημα.

 

Τέλος πάντων, μετά από ένα διάστημα, διέκοψα τα μαθήματα απογοητευμένη.

 

Τώρα που θα πήγαινα στην Καππαδοκία, είπα να ξαναθυμηθώ κάποιες βασικές λέξεις όπως: βοήθεια! (το πρώτο και κυριότερο), νερό, φαγητό, δρόμος, ευχαριστώ, πού; και άλλες σχετικές.

 

Ωραία, τις θυμήθηκα και ξεκινήσαμε για την Καππαδοκία.

 

Στην διαδρομή είχαμε στο πούλμαν και μερικούς Ελληναράδες που κορόιδευαν τους Τούρκους και γελούσαν τρανταχτά. Σιγά σιγά όμως τα γέλια τους κόπηκαν και κατάπιαν την γλώσσα τους, όταν διασχίζαμε την ενδοχώρα και περνούσαμε από πόλεις με ευρωπαϊκό αέρα, καθαρές, με πάρκα, με πλατείες, με μεγάλους δρόμους, ταχτοποιημένες και όμορφες.

 

Δεν μπορώ να ξέρω βέβαια τι γίνεται στο βάθος της Ανατολίας. Αλλά ως εκεί που πήγα, βρήκα μια Τουρκία πολύ ταχτοποιημένη και οργανωμένη.

 

Μια και ήξερα δέκα-είκοσι λέξεις τουρκικές, όπου πηγαίναμε και θέλαμε κάτι, το ζητούσα εγώ με μια τούρκικη λέξη. Οι άλλοι νόμισαν πως ήξερα τουρκικά.

 

Καθόμασταν να φάμε, «εσύ που μιλάς τη γλώσσα, πες του ότι θέλουμε…κλπ», μου έλεγαν. Εγώ γελούσα. «Δεν ξέρω τουρκικά. Μερικές λέξεις ξέρω μόνο», τους έλεγα.

 

Ένα απόγευμα καθίσαμε για καφέ σε ένα ακριβό  ξενοδοχείο. Βρήκα στο τραπέζι μας μια τούρκικη εφημερίδα και την ξεφύλλισα, ενώ οι άλλοι συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων. Βασικά μόνο τα ονόματα των πολιτικών ή άλλων διεθνώς διασήμων μπορούσα να καταλάβω και κάτι καταλάβαινα και από τις φωτογραφίες.

 

-Λοιπόν, τι λέει η εφημερίδα; με ρώτησε κάπως ειρωνικά μια φίλη.

-Όλο και κάτι κατάλαβα από τους τίτλους και τις φωτογραφίες, είπα.

 

Να πάτε στην Καππαδοκία.

Να μπείτε σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού.

Όταν ο πολιτισμός σαστίζει

 

 

 

Η Κρίστα Πάικ, 50 χρονών τώρα, καταδικασμένη στην ποινή του θανάτου, επειδή στα 18 της χρόνια σκότωσε μαζί με δυο άλλους ένα κορίτσι, οδηγήθηκε το βράδυ της Τετάρτης στην επίσημη αίθουσα θανατικών εκτελέσεων του σωφρονιστικού ιδρύματος υψίστης ασφαλείας Riverbend στο Νάσβιλ, πρωτεύουσα του Τενεσί,  όπου και της χορηγήθηκε θανατηφόρο ενέσιμο διάλυμα ενώπιον νομιμόφρονων και αξιοπρεπών πολιτών - μαρτύρων, όπως είθισται εκεί πέρα στην Αμερική.

 

Δυστυχώς η ένεση δεν είχε το αποτέλεσμα που περίμεναν και αναγκάστηκαν να της κάνουν και δεύτερη θανατηφόρα ένεση. Αλλά ούτε και αυτή είχε αποτέλεσμα και η Πάικ παρέμενε ζωντανή αλλά σε κακή κατάσταση. (Αυτά όλα ενώπιον θεατών – μην το ξεχνάμε αυτό).

 

Αφού η γυναίκα δεν πέθαινε με τίποτα, αναγκάστηκαν να τη μεταφέρουν στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να την κρατήσουν ζωντανή. Διότι η Πάικ έπρεπε να μείνει ζωντανή, ώστε να εκτελεστεί κατόπιν με όλους τους τύπους που προβλέπει η συγκεκριμένη Πολιτεία των ΗΠΑ.

 

Εδώ είναι που μπορούμε να το πούμε λαϊκά ότι ο πολιτισμός μπέρδεψε τα μπούτια του: να κάνουν οι γιατροί ό,τι μπορούν για να τη σώσουν από τον θάνατο, ώστε να την θανατώσει κατόπιν η Πολιτεία.

 

Κι αφού τέλος πάντων έπρεπε να θανατωθεί η Πάικ, γιατί δεν της έκαναν ευθανασία, όπως γίνεται εδώ, σε κάποιες χώρες της Ευρώπης, ώστε να κλείσει η δύστυχη ήσυχα τα μάτια της και να κοιμηθεί τον ύπνο του θανάτου;

 

Αυτή η ιστορία πραγματικά μας ανακάτεψε το στομάχι.

 

Σε καμιά πολιτισμένη χώρα σήμερα δεν υπάρχει η ποινή του θανάτου με εξαίρεση την Ιαπωνία και μερικές Πολιτείες των ΗΠΑ.

 

Και για μεν την Ιαπωνία μπορώ κάπως να το καταλάβω, γιατί είναι ασιατική χώρα που έκανε άλμα μετά τον Β΄ ΠΠ και μέσα σε λίγες δεκαετίες πέρασε από τον Μεσαίωνα στον σύγχρονο κόσμο. Οι ηθικές αξίες όμως χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.

 

Σε κάποιες Πολιτείες των ΗΠΑ που ισχύει ακόμα η θανατική ποινή φαίνεται ότι οι πολίτες δεν έχουν καταλάβει σε ποιον αιώνα βρισκόμαστε.

 

Η Πολιτεία δεν έχει κανένα δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή των πολιτών της, όσο ειδεχθείς εγκληματίες και αν είναι αυτοί. Μπορεί άριστα να τους απομονώσει στις φυλακές, ώστε να προστατεύσει τη ζωή των υπόλοιπων πολιτών, όπως κάνει μια καλή μητέρα που προστατεύει τα παιδιά της από τις κακές παρέες. Καμιά φυσιολογική μητέρα δεν σκοτώνει τα παιδιά της, όσο κακά κι αν είναι. Και κανείς, μα απολύτως κανείς, δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή του άλλου.

 

Μπορεί συχνά εμείς οι απλοί άνθρωποι ακούγοντας φριχτά εγκλήματα να σκεφτόμαστε αυθόρμητα: «Θέλει σκότωμα αυτός!». Εδώ, σ’ αυτή την περίπτωση, μιλά η φωνή των προγόνων μας και όχι η δική μας ηθική και λογική.

 

Η οποία ηθική και λογική μας λέει ότι ο παράνομος πρέπει να απομονωθεί από την κοινωνία για να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια. Κι αν είναι βαριά παράνομος, να απομονωθεί για πάντα για να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας. Δηλαδή να του επιβληθούν ισόβια.

 

Κι όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια – τη θυμάστε τη φράση και ποιος την είπε. Όχι να μπαίνει ο δολοφόνος στη φυλακή για δέκα πέντε χρόνια και σε οχτώ χρόνια να είναι πάλι έξω για να συνεχίσει το έργο του.

 

Μα περνά από επιτροπή που τον αξιολογεί και κρίνει, αν είναι ακόμα επικίνδυνος ή αν μετανόησε, θα πουν πολλοί.

 

Κάποιοι μετανοούν, κάποιοι όχι. Και οι επιτροπές αυτές, δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, όλο λάθη κάνουν. Και βγαίνουν έξω αμετανόητοι οι ισοβίτες και συνεχίζουν τη δράση τους.

 

Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

 

Ας το επαναλάβουμε: πλην Ιαπωνίας και ορισμένων αμερικανικών Πολιτειών, καμιά πολιτισμένη χώρα στον κόσμο  δεν επιβάλλει πια την ποινή του θανάτου.

 

Θέλετε να δείτε πού ισχύει ακόμα η ποινή του θανάτου; Δείτε και θαυμάστε:

 

Αίγυπτος, Αφγανιστάν, Βιετνάμ, Γκάμπια, ΗΑΕ (τα Εμιράτα), Ινδία, Ινδονησία, Ιορδανία, Ιράκ, Ισημερινή Γουινέα, Κατάρ, Κίνα, Βόρεια Κορέα, Κουβέιτ, Λευκορωσία, Μαλαισία, Μιανμάρ, Μπαγκλαντές, Μπαχρέιν, Μποτσουάνα, Νιγηρία, Σουδάν, Νότιο Σουδάν, Παλαιστίνιοι, Σαουδική Αραβία, Σιγκαπούρη, Σομαλία, Συρία, Ταϊβάν, Ταϊλάνδη, Υεμένη.

 

Είσαι η αγάπη μου

 

Είσαι η αγάπη μου,

ό,τι κι αν κάνω,

είσαι η αγάπη μου,

όπου κι αν βρίσκομαι,

είσαι η αγάπη μου,

όπου κι αν βρίσκεσαι,

είσαι η αγάπη μου

τη νύχτα,

πριν αποκοιμηθώ,

είσαι η αγάπη μου,

τα πρωινά που ξυπνώ,

είσαι η αγάπη μου

στους δρόμους που βγαίνω,

είσαι η αγάπη μου

στο άδειο μου σπίτι.

Είσαι η αγάπη μου,

όσες σκέψεις σκοτεινές

κι αν περνούν

απ’ το μυαλό μου.

Είσαι η αγάπη μου,

ό,τι κι αν είσαι,

ό,τι κι αν είσαι,

ό,τι κι αν είσαι.

 

Είσαι η αγάπη μου.

 

Το σχολείο δεν είναι παιδική χαρά

 Τώρα θα με δείρετε, αλλά δεν με νοιάζει.

Όντας εκπαιδευτικός 31 χρόνια, μόνο μια χρονιά είχα μια τάξη, όπου δίδασκα φιλοσοφία δυο ώρες την εβδομάδα και δεν μπορούσα να επιβληθώ. Συμβαίνει μερικές φορές οι περισσότεροι μαθητές να είναι αλήτες και τότε δεν μπορείς να κάνεις μάθημα. Όλα τα υπόλοιπα χρόνια όμως έκανα τη δουλειά μου ήσυχα και ωραία. Ήταν όμως άλλες εποχές και ακόμα το σχολείο δεν είχε γίνει αυτό που βλέπουμε σήμερα, δηλαδή χαμαιτυπείο.

Και τώρα ώρα να με δείρετε:

Οι μαθητές και οι μαθήτριες έρχονται στο σχολείο με συγκεκριμένη στολή που δηλώνει την ιδιότητά τους. Οι δάσκαλοι όχι, αλλά είναι ντυμένοι κόσμια -όχι αυτό που βλέπουμε σήμερα.

Ο δάσκαλος μπαίνει στην τάξη και οι μαθητές σηκώνονται από τη θέση τους σε ένδειξη χαιρετισμού - και σεβασμού, γιατί όχι; Μετά κάθονται ήσυχα στη θέση τους και το μάθημα αρχίζει.

Η τάξη κάθεται ήσυχη και συμμετέχει στο μάθημα. Για να γίνει αυτό, πρέπει ο δάσκαλος να έχει κύρος. Παραβλέπει μια ασήμαντη αταξία -για να μη διαταραχτεί ο ρυθμός του μαθήματος - αλλά δεν συγχωρεί μια σοβαρή αταξία ή την αυθάδεια προς το πρόσωπό του.

Δεν προσβάλλει ποτέ τον άταχτο μαθητή. Τον βγάζει ήρεμα από την τάξη και στο διάλειμμα τα λένε παρέα με τον διευθυντή. Αυτό είναι αρκετό για να συνετίσει τον μαθητή (στο ιδανικό σχολείο). Φυσικά υπάρχει πάντα η περίπτωση αλλαγής περιβάλλοντος, ο μαθητής απομακρύνεται από το σχολείο και πάει σε άλλο με τη στάμπα ωστόσο του κακού μαθητή.

Για να γίνουν όμως όλα αυτά, πρέπει όλοι οι δάσκαλοι να φέρονται με τον ίδιο τρόπο, να κρατούν αποστάσεις, να είναι σοβαροί, να παραβλέπουν το ασήμαντο, να μην παραβλέπουν το σημαντικό, να προκαλούν με την παρουσία τους τον σεβασμό και να αποτρέπουν τις πολλές οικειότητες. Ένα αστείο ωστόσο κάπου κάπου στη μέση του μαθήματος είναι απαραίτητο για να νιώσουν χαλαρά οι μαθητές.

Άμα μου βρείτε ένα τέτοιο σχολείο και τέτοιους δασκάλους στην ελληνική επικράτεια, να μου τρυπήσετε τη μύτη.

Δεν αναφέρομαι στο κράτος που κάνει ό,τι μπορεί για να εξαλείψει και την τελευταία υπόληψη που έχει κανείς για τα ελληνικά σχολεία και τους δασκάλους τους.

Δεν αναφέρομαι στους γονείς που με τη σιωπηλή συγκατάθεση του κράτους έγιναν οι νταήδες των σχολείων.

Δεν αναφέρομαι στους δασκάλους που παίζουν καρπαζιές με τους μαθητές και είναι όλοι μαζί φιλαράκια.

Δεν αναφέρομαι στην ΟΛΜΕ που κάνει κι αυτή ό,τι μπορεί για να διαλυθεί η παιδεία μια ώρα αρχύτερα.

Όλο το σύστημα είναι σάπιο.

Υστερόγραφο

________________

Γιατί στην Εκκλησία όλοι είναι σοβαροί και μετρημένοι κατά τη διάρκεια της λειτουργίας;

Το σχολείο πρέπει να γίνει εκκλησία.

(Δεν είμαι θρησκευόμενη και η λέξη "εκκλησία" έχει μεταφορική σημασία).