Δώδεκα πάλι

 

Δώδεκα πάλι.

Πόσο μονότονα είναι τα ρολόγια.

Και πόσο αναίσθητα.

Αύγουστος 2025

 

Ωραία που είναι η αναμονή!

 

Όταν συναντηθούμε,

θα ανταλλάξουμε

λόγια τυπικά,

προσεχτικά τις λέξεις θα διαλέγουμε,

μη γίνει κάποια παρανόηση.

Μα φυσικά.

Εδώ ο έρωτας είναι απών,

μην ξεγλιστρήσουμε σε υπονοούμενα

που θα μας ενοχοποιήσουν.

Θα κοιταζόμαστε ευγενικά

και κάπως ανιχνευτικά,

θα ανταλλάσσουμε ιδέες

και θα χαμογελάμε, όταν πρέπει,

ύστερα θα αποχωριστούμε

με χειραψία προσεγμένη

και οπωσδήποτε όχι πολύ σφιχτή.

 

 

Τα ξέρω όλα αυτά.

Γι’ αυτό σου λέω από τώρα:

 

Ωραία που είναι η αναμονή!

Μπορεί να σχεδιάσει χίλιες εκδοχές

και να τις απολαύσει.

Ύστερα θα τις διαψεύσει όλες

η πραγματικότητα.

 

Φύγε τώρα

 

Φύγε τώρα,

πήγαινε εκεί που είναι το σώμα σου,

κουράστηκα με το φορτίο σου

όλη μέρα.

Πήγαινε εκεί 

που είσαι τρισδιάστατος.

 

Κι εγώ θα πάω για ύπνο τώρα,

ύπνο γλυκό, ανάλαφρο,

χωρίς εσένα.

 

Γιατί τουλάχιστον εκεί,

μες στα νυχτερινά νου όνειρα,

εσύ δεν είσαι πουθενά.

 

Όχι άλλες παρουσιάσεις, please!

 

 

Καταλαβαίνω την ανάγκη όλων ημών που εκδίδουμε βιβλία να τα παρουσιάσουμε με μια σεμνή τελετή στους φίλους, συγγενείς και αναγνώστες μας, να ακούσουμε την ευμενή κριτική εκείνων που προθυμοποιήθηκαν να λάβουν μέρος στην παρουσίαση και να χαρούμε με τα φιλικά χαμόγελα των παρόντων.

 

Το φαινόμενο όμως πήρε τελευταία τεράστιες διαστάσεις, καθώς πολλαπλασιάστηκαν οι εκδόσεις (πεζογραφίας και ποίησης, περί αυτού πρόκειται) και όσοι έχουμε κάνει κάποιες παρουσιάσεις νιώθουμε την υποχρέωση να ανταποδώσουμε παρακολουθώντας παρουσιάσεις φίλων και γνωστών, με αποτέλεσμα να μην κάνουμε τίποτε άλλο στην ζωή μας από το να τρέχουμε από τη μια παρουσίαση στην άλλη.

 

Εκτός αυτού βρίσκω ότι αυτές οι παρουσιάσεις έχουν καταντήσει μονότονοι μονόλογοι ενώπιον ενός μισοκοιμισμένου κοινού. Κανείς δεν πιστεύει αυτά που ακούει. Και ίσως και κανείς δεν πιστεύει αυτά που λέει. Εξάλλου ακούμε όλοι περίπου τα ίδια πράγματα σε όποια παρουσίαση κι αν πάμε.

 

Μετά από αυτές τις διαπιστώσεις μου κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν αξίζει να κάνει κάποιος τον κόπο να παρουσιάσει το βιβλίο του ενώπιον κοινού. Ας πληροφορήσει τους αναγνώστες του από τα ΜΚΔ και αν θέλει, ας αναφέρει ηλεκτρονικά κάποιες σύντομες κριτικές αναγνωστών που έκαναν τον κόπο να διαβάσουν το έργο του.

 

Προσωπικά, μπορεί να βγάλω ακόμα ένα δυο βιβλία και μπορεί να κάνω μια τελετή σε κανένα καφενείο, όπου θα ήθελα να μαζευτούμε πέντε, δέκα, δέκα πέντε φίλοι και να μιλήσουμε περί ανέμων και υδάτων, χαρούμενοι που βρεθήκαμε. Και κάπου παρενθετικά μπορεί να πω κι εγώ δυο κουβέντες για το βιβλίο μου. Ως εκεί.

 

Αγαπητοί φίλοι που με διαβάζετε και εκδίδετε τα έργα σας, μη με παρεξηγήσετε που δεν θα είμαι παρούσα στην δική σας τελετή. Δεν τις αντέχω πια αυτές τις τελετές καρμπόν.

 

Και σκέφτομαι πολύ σοβαρά και το άλλο:

 

Έχω το δικό μου σάιτ στον ηλεκτρονικό κόσμο που μας έχει περικυκλώσει και παρατηρώ ότι με διαβάζουν πολλοί.

 

Μπορώ επομένως κάλλιστα ό,τι καινούργιο γράφω να το αναρτώ στο σάιτ μου. Όσο θα υπάρχει ο ηλεκτρονικός κόσμος, θα είμαι κι εγώ εκεί μέσα, σε κάποια γωνιά, και όσοι ενδιαφέρονται θα μπορούν να με διαβάσουν όποτε θέλουν.

Σημείωση:

Και όχι και πολλή συνάφεια με τα λογοτεχνικά περιοδικά, ηλεκτρονικά και μη. Τα εκτιμώ, αλλά προσωπικά προτιμώ να είμαι μόνη μου. Αν μου ζητηθεί, συμμετέχω ευχαρίστως.