Εμπάργκο

 

Και με το εμπάργκο

μικρή αποδείχτηκε

η επιτυχία μας.

Λαθραία πλοιάρια

εισχωρούν στους κόλπους μας

και ξεφορτώνουν

απαγορευμένα συναισθήματα.

Τα αποκεφαλίζουμε επί τόπου,

μα κάποια μας ξεφεύγουν.

Κόλαση και τιμωρία

 

 

Όσοι είστε πιστοί και επομένως περιμένετε μετά θάνατον να βρεθείτε στον Παράδεισο ή στην Κόλαση, δεν ξέρω πώς θα είναι στον Παράδεισο, αλλά όσον αφορά στην Κόλαση, ξεχάστε τα καζάνια με το βραστό νερό ή ό,τι άλλο υγρό τέλος πάντων, ξεχάστε τις πυρές και τα αιώνια τρυπήματα της σάρκας των αμαρτωλών με μαχαίρια, πριόνια, ακόντια, ξίφη, βέλη κλπ.

 

Αυτά όλα τα βασανιστήρια ήταν φαντασίες των ανθρώπων του Μεσαίωνα που τα  έβλεπαν να γίνονται στην πραγματικότητα μπροστά στα μάτια τους στις πλατείες και στους δρόμους από τους δήμιους και τους άλλους σχετικούς υπαλλήλους της τότε Εξουσίας.

 

Σήμερα που ο άνθρωπος πάσχει από άλλα βασανιστήρια, η Κόλαση πρέπει να έχει άλλη μορφή: πρέπει να είναι μια αιώνια κατάθλιψη.

 

Σκεφτείτε: να ζείτε αιώνια μέσα στην κατάθλιψη. Αιώνια. Αιώνια. Χωρίς διακοπή. Χωρίς ούτε ένα λεπτό μιας μικρoύλας, τόσης δα χαράς. Αιώνια. Για πάντα. Μέσα στην κατάθλιψη.

 

Αυτή είναι Η Κόλαση!

 

Γι’ αυτό μην αμαρτάνετε, καλοί μου άνθρωποι.

*

Στη φωτογραφία: Erik Turner, "Depression"

 

Του διαβόλου

 

Με τριγυρίζει ο διάβολος,

μου στέλνει εικόνες,

μου γαργαλά τη φαντασία:

«Αν όμως δεν…» μου λέει,

«και μήπως, ίσως, μάλλον…»

και μου καρφώνει

με τρόπο το καρφί.

Πονάει το καρφί.

 

Του απαντώ ψυχρά:

«Υπέγραψα συμβόλαιο,

έχει από κάτω την υπογραφή μου».

«Ναι, αλλά αν ίσως, λέω, αν ίσως…

Πόνεσε κι αυτός, το ξέρεις;»

«Φύγε από δω, Οξαποδώ,

πιο πολύ από μένα

αποκλείεται να πόνεσε».

 

Εξετάσεις αίματος

 

Μου παίρνετε το αίμα μου,

ύστερα θα το βάλετε

κάτω απ’ το μικροσκόπιο

και θα κοιτάξετε με αναίδεια,

με θράσος  ασυγχώρητο

τα πιο μικρά κομμάτια του εαυτού μου,

θα δείτε πού έχει παρεκκλίνει η φύση μου

και πώς το σώμα μου τραβά την ανηφόρα,

ύστερα θα κουνήσετε το δάχτυλο

κι εγώ σαν ένοχος θα σκύψω το κεφάλι

και θα απολογηθώ.

 

Δεν φταίω, θα σας πω,

εγώ μονάχα λίγες εύκολες χαρές επιζητούσα,

χαρές που αγοράζονται,

δεν ξέρω, αν με καταλαβαίνετε,

το σώμα θέλει κι αυτό τις απολαύσεις του,

έστω εκείνες τις μικρές

που ακόμα και οι φτωχοί μπορούν να έχουν,

τις άλλες πάντα έβλεπα από μακριά.

Όσο για τις μεγάλες,

έχω παραιτηθεί από καιρό.