Με τριγυρίζει ο διάβολος,
μου στέλνει εικόνες,
μου γαργαλά τη φαντασία:
«Αν όμως δεν…» μου λέει,
«και μήπως, ίσως, μάλλον…»
και μου καρφώνει
με τρόπο το καρφί.
Πονάει το καρφί.
Του απαντώ ψυχρά:
«Υπέγραψα συμβόλαιο,
έχει από κάτω την υπογραφή μου».
«Ναι, αλλά αν ίσως, λέω, αν ίσως…
Πόνεσε κι αυτός, το ξέρεις;»
«Φύγε από δω, Οξαποδώ,
πιο πολύ από μένα
αποκλείεται να πόνεσε».
Μου παίρνετε το αίμα μου,
ύστερα θα το βάλετε
κάτω απ’ το μικροσκόπιο
και θα κοιτάξετε με αναίδεια,
με θράσος ασυγχώρητο
τα πιο μικρά κομμάτια του εαυτού μου,
θα δείτε πού έχει παρεκκλίνει η φύση μου
και πώς το σώμα μου τραβά την ανηφόρα,
ύστερα θα κουνήσετε το δάχτυλο
κι εγώ σαν ένοχος θα σκύψω το κεφάλι
και θα απολογηθώ.
Δεν φταίω, θα σας πω,
εγώ μονάχα λίγες εύκολες χαρές επιζητούσα,
χαρές που αγοράζονται,
δεν ξέρω, αν με καταλαβαίνετε,
το σώμα θέλει κι αυτό τις απολαύσεις του,
έστω εκείνες τις μικρές
που ακόμα και οι φτωχοί μπορούν να έχουν,
τις άλλες πάντα έβλεπα από μακριά.
Όσο για τις μεγάλες,
έχω παραιτηθεί από καιρό.
Τώρα εδώ,
στα καθημερινά,
κάθε ώρα μεγαλώνω
κατά ένα έτος.
Ακούω τον βράχο μέσα μου
να σπάει
κομματάκι -κομματάκι,
έχει λίγη παγωνιά,
αλλά αντέχεται.
Είμαι απαθής ωστόσο
κι έτσι απαθής θα μείνω
στον αιώνα.
Ίαση είναι
να βλέπεις την ουλή
και να θυμάσαι
πόσο ηλίθια υπήρξες,
όταν χαρούμενη
έλαβες το μαχαίρι
που σου έδωσαν.
