Δεν ξέρω τι να κάνω.
Να γράψω ένα ποίημα
ή να συνεχίσω τη νουβέλα μου,
να βγω έξω να βολτάρω
ή να μείνω μέσα.
Κυρίως:
να διώξω από το μυαλό μου
τη σκιά που με ακολουθεί
ή να τη φιλήσω,
να τη βρίσω χυδαία,
να της δώσω κλοτσιές
ή πέσω στα πόδια της
και να την προσκυνήσω.
Αλήθεια, δεν ξέρω τι να κάνω.
Στα είκοσί μου χρόνια
ήμουν δυστυχής,
μη ρωτάτε γιατί,
είναι περίπλοκο.
Στα τριάντα
είχα αποδεχτεί
μια ζωή
που υποσχόταν μέλλον
και την πίστεψα.
Στα σαράντα
πάλι η ζωή
μου έστελνε
μηνύματα αισιόδοξα,
αλλά δεν έβλεπα
να αλλάζει κάτι.
Στα πενήντα
πήρα το ακριβές μήνυμα:
Τίποτα
δεν επρόκειτο να αλλάξει.
Από τότε
περιφέρομαι ασκόπως.
Κανένα νέο μήνυμα
δεν ήρθε φυσικά.
Πάντα το ίδιο,
πάντα το ίδιο:
Μην περιμένεις τίποτα,
δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.
Μα ασφαλώς,
το ξέρω,
απαντώ.
Εξάλλου τώρα πια συνήθισα.
Δεν θέλω τίποτα να αλλάξει.
Κάτι μικρές επιθυμίες
ξεφυτρώνουν δω κι εκεί,
κάτι υποχρεώσεις
αιωρούνται,
έξω δεσπόζει ο ήλιος,
μέσα εδώ κατεβασμένα τα ρολά,
μια επίμονη κλίση
προς μια κατεύθυνση
που πια με ενοχλεί,
σχέδια μηδέν,
όνειρα μηδέν.
Χθες μια φίλη
περιέγραφε χαρούμενη
πώς θα περάσει τις διακοπές της.
Άκουγα σιωπηλή.
