Αυτές τις μέρες
δεν έχω ενδορφίνες.
Είμαι χαμένη
μέσα σε θολό τοπίο.
Λειτουργώ μηχανικά.
*
Αυτές τις μέρες
μια απειλή
στέκεται
πάνω απ’ το κεφάλι μου.
Θα περάσει άραγε
σαν σύννεφο κακό
ή θα έρθει καταιγίδα;
Και δεν έχω ενδορφίνες.
*
Αυτές τις μέρες
δείχνω απαθής,
ο φόβος πάει κι έρχεται
και δεν έχω ενδορφίνες.
*
Αυτές τις μέρες
το σπίτι μου
παραείναι σιωπηλό.
Δεν έχω ενδορφίνες.
Είμαι ξεχασμένη
όπως μια πέτρα στην έρημο.
Ποιος την πέταξε εκεί,
ποιος την παράτησε;
Γιατί κουβάλησε μια πέτρα ως εδώ
και ύστερα την έριξε
να μείνει ολομόναχη στην ερημιά;
Είμαι ξεχασμένη
όπως το χορτάρι ενός κήπου
που έχει καιρό να ποτιστεί.
Ποιος εγκατέλειψε τον κήπο
κι άφησε το ανέμελο χορτάρι του
να γείρει και να ξεραθεί;
Είμαι ξεχασμένη
όπως ένα χαρτί ριγμένο
στο πεζοδρόμιο.
Ποιος το πέταξε κάτω αδιάφορος,
ποιον βάραινε ένα τόσο δα χαρτάκι
με δυο λόγια αγάπης πάνω του;
Δεν έχει τίποτε τελειώσει
και το παιχνίδι συνεχίζεται,
μου ψιθυρίζει μια φωνή.
Θα τη μισήσω κάποτε,
μα τώρα δεν μπορώ,
με έχει μαγέψει.
Μια άδεια τρύπα
που ξεκινά απ’ το κεφάλι μου
και κατεβαίνει
ως τα έγκατα της Γης,
εκεί που οι δαίμονες χοροπηδούν
και με καλωσορίζουν.
Άπιστη! Μου φωνάζουν
με ενθουσιασμό
και με φιλούν στο στόμα,
πόσο καιρό σε περιμέναμε!
Το ξέραμε πως θα’ ρθεις,
ήμασταν βέβαιοι γι’ αυτό,
άπιστη,
γλυκιά μας άπιστη,
κοίτα φωτιές
που ετοιμάσαμε για σένα,
κοίτα τις καυτές λαβίδες,
τα σύρματα τα αγκάθινα
που θα τυλίξουν το κορμί σου.
Άπιστη,
πόσο σε αγαπάμε
κι εσύ μας ξέχασες.
Αναζητάμε τις φωνές σου,
τα νευρικά σπαράγματά σου…
Έλα τώρα
να ενώσουμε τις ευτυχίες μας,
γλυκιά και μετανοημένη άπιστη.
Μόνο εμείς σε αγαπάμε
και το ξέρεις.
