Όμως τότε
σας γλίτωσα από μεγάλη θλίψη,
εκείνο το βράδυ
που πήρα δέκα χάπια
και μετά σταμάτησα
κι ας βρίζατε εσείς την άλλη μέρα
που ξύπνησα απόγευμα.
Δεν υποψιαστήκατε
από πόσο μεγάλη θλίψη σάς είχα γλιτώσει,
να βλέπατε νεκρή τη θυγατέρα σας
παγωμένη στο κρεβάτι,
ήσυχη πια και ήρεμη από όλα.
Αλλά δεν ήξερα κι εγώ
πόσο μεγάλο λάθος έκανα
εκείνο το μοιραίο βράδυ
που δεν κατάπια
όλα τα χαπάκια
και είπα: καλύτερα ας ζήσω,
ποτέ δεν ξέρεις
τι καλό μπορεί το μέλλον να σου φέρει.
Τώρα,
κοντά εξήντα χρόνια μετά,
ξέρω.
Έπρεπε να καταπιώ
όλα εκείνα τα χαπάκια.
Εσείς θα πενθούσατε
και μετά θα συνηθίζατε την απουσία μου
κι εγώ θα είχα γλιτώσει
όλη αυτή την άσκοπη ταλαιπωρία.
Έπρεπε, έπρεπε
να καταπιώ όλα εκείνα
τα χαπάκια τότε.
Έπρεπε.
