Συμμετέχω ακόμα

 

Συμμετέχω ακόμα,

αν και αυτό

δεν αφορά κανέναν

έξω από μένα.

Τίρανα και λοιπά μέρη, Αλβανία (Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό)

 

 

Η χώρα μόλις είχε ανοίξει τα σύνορά της. Επί Ραμίζ Αλία.

 

Δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα διασχίζοντας την ενδοχώρα εκτός από εκτάσεις με χώμα. Χώμα παντού. Μόνο χώμα.

 

Τα Τίρανα χωρίς ενδιαφέρον. Κάτι σουπερμάρκετ με άδεια ράφια. Ένα βράδυ με μουσική σε κάποιο ξενοδοχείο.

 

Είπα στον ξεναγό τη λέξη «Μαυροβούνιο» κι έγινε έξαλλος. Δεν είχα ιδέα γιατί (τότε).

 

Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να πάμε στους Αγίους Σαράντα, γιατί είχε πέσει πολύ χιόνι και ήταν επικίνδυνος ο δρόμος.

 

Σήμερα είμαι σίγουρη ότι αυτή η Αλβανία που είδα τότε δεν υπάρχει πια.

 

Πες μου "ναι"

 

Πες μου «ναι».

Όποια κι αν είναι η ερώτηση.

Οι Αλβανοί στο καφέ της γειτονιάς μου

 

 

 

 

Υπάρχει ένα καφέ στον κεντρικό δρόμο της γειτονιάς μου που το διαχειρίζεται μια Αλβανή, μια πολύ ευγενική γυναίκα.

 

Ο δήμος τής επιτρέπει να έχει στο πεζοδρόμιο ένα πολύ μικρό χώρο, όπου συνωθούνται τέσσερα μικρά τραπέζια. Η πελατεία της είναι βασικά Αλβανοί και σπάνια θα δεις εκεί να κάθονται κάποιες Ελληνίδες για να πιουν τον καφέ τους.

 

Εγώ όμως μια φορά την εβδομάδα, όποτε ο δρόμος μου είναι κατά κει, κάθομαι στο στενάχωρο τραπεζάκι του πεζοδρομίου και πίνω τον καφέ μου χαζεύοντας τον κόσμο που περνά. Το καφέ είναι ιδανικό τον χειμώνα για μένα που είμαι καπνίστρια και το  καλοκαίρι, γιατί ο ήλιος κρύβεται σύντομα πίσω από τις πολυκατοικίες και είναι δροσερά εκεί και ευχάριστα.

 

Οι Αλβανοί με έχουν συνηθίσει.

Είμαι βέβαια λίγο παράταιρη εκεί ανάμεσά τους, αλλά το ξεπεράσαμε γρήγορα αμφότεροι και πλέον δεν υπάρχει θέμα.

 

Οι πελάτες του καφέ είναι πάντα οι ίδιοι. Άνθρωποι μεσόκοποι, τεχνίτες, εργάτες, ποιος ξέρει, αλλά πάντα περιποιημένοι, ξυρισμένοι και καθαροί, πίνουν τον καφέ ή τη μπίρα τους και συζητούν τα δικά τους στη γλώσσα τους. Τίποτα δεν καταλαβαίνω, αλλά βλέπω τα πρόσωπά τους: είναι σε καλή διάθεση, χαλαροί, χαμογελούν, μιλά ο ένας, ακούνε οι άλλοι, γίνεται κάποιο σχόλιο, μεσολαβεί μια σύντομη σιωπή, μετά κάποιος άλλος λέει κάτι, του απαντούν και πάει λέγοντας.

 

Δεν ασχολούνται μαζί μου, όπως κι εγώ δεν ασχολούμαι μαζί τους. Αλλά υπάρχει κάτι φιλικό στην ατμόσφαιρα. Δεν έχω δει βλέμματα εχθρικά ή πονηρά ή ύποπτα. Μεροκαματιάρηδες άνθρωποι αλλά αξιοπρεπείς και ευγενικοί.

 

Τόσο που πια, όταν πηγαίνω εκεί, μου χαμογελούν και όταν φεύγω, τους αποχαιρετώ και με αποχαιρετούν.

 

Μου θυμίζουν πολύ έντονα τους δικούς μας χωρικούς που μαζεύονταν κάποτε στο καφενείο του χωριού και συζητούσαν ήσυχα με πολλές παύσεις στο ενδιάμεσο.

 

Τέτοιους μετανάστες θέλουμε.