13/11/26

Αθώοι στη φυλακή

 


«Όλα τα πιθανολογούμενα στοιχεία για κακούργημα θα πρέπει να γίνονται δεκτά με προσοχή· διότι ο νόμος ορίζει ότι είναι καλύτερο να δραπετεύσουν δέκα ένοχοι παρά να υποφέρει ένας αθώος.»

Γουίλιαμ Μπλάκστοουν.

 

Ο Σερ Γουίλιαμ Μπλάκστοουν (1723 - 1780) ήταν Άγγλος νομικός , δικαστής και πολιτικός των Συντηρητικών, ιδιαίτερα γνωστός για το έργο του «Σχόλια στους Νόμους της Αγγλίας» , το οποίο έγινε η πιο γνωστή περιγραφή των δογμάτων του αγγλικού κοινού δικαίου.

 

Βρίσκονται στις φυλακές άνθρωποι αθώοι που καταδικάστηκαν με λάθος αποδείξεις; Ναι, και το ξέρουμε.

 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική αδικία από αυτήν. Να είσαι αθώος και να σε βάλουν φυλακή για το έγκλημα κάποιου άλλου. Ανθρώπινη είναι βέβαια η δικαιοσύνη και κάνει λάθη πότε πότε.

  

Στις ΗΠΑ, όπου το έγκλημα είναι μια καθημερινότητα, περισσότεροι από 3.800 άνθρωποι έχουν αθωωθεί επίσημα από το 1989 μέχρι σήμερα, αφού είχαν καταδικαστεί άδικα για εγκλήματα που δεν διέπραξαν ποτέ.

 

Σήμερα που η εξέταση μέσω DNA είναι μια αλάνθαστη μέθοδος για να εντοπίσει κανείς τον εγκληματία, πάνω από 375 άνθρωποι αθωώθηκαν που είχαν καταδικαστεί άδικα στο παρελθόν.

 

Αυτός είναι ένας επί πλέον λόγος να καταργηθεί οριστικά και αμετάκλητα η θανατική ποινή: περισσότεροι από 200 ήταν οι κρατούμενοι που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο και περίμεναν την εκτέλεσή τους και σώθηκαν την τελευταία στιγμή, καθώς αποδείχθηκε η αθωότητά τους (περίπου 1 στους 8 μελλοθάνατους).

 

Οι βασικότεροι λόγοι που οδηγούν αθώους στη φυλακή:

 

1. Επίσημη κακοδιοίκηση / Αυθαιρεσία: Στο 60%-70% των περιπτώσεων υπήρξε ανάρμοστη συμπεριφορά από την αστυνομία ή τους εισαγγελείς (π.χ. απόκρυψη στοιχείων που αθώωναν τον κατηγορούμενο).


2. Λανθασμένη αναγνώριση από αυτόπτες μάρτυρες: Αποτελεί την αιτία για το 70% περίπου των λανθασμένων καταδικών που ανατράπηκαν με DNA.


3. Ψευδείς ομολογίες: Περίπου το 12%-29% των αθωωθέντων είχε ομολογήσει ένα έγκλημα που δεν έκανε, λόγω ψυχολογικής πίεσης, εξαντλητικών ανακρίσεων ή υπό την απειλή βαρύτερης ποινής (π.χ. θανατικής).

 

Η οικονομική δικαίωση διαφέρει από πολιτεία σε πολιτεία. Μέχρι σήμερα έχουν δοθεί πάνω από 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις από το 1989.


Μπείτε λίγο στη θέση του αθώου που περιμένει την εκτέλεσή του, ενώ ο πραγματικός ένοχος κυκλοφορεί ελεύθερος έξω.


(Οι πληροφορίες από ΑΙ).




11/11/26

Δεν ήθελα να γίνω μητέρα

 

Το να είσαι γυναίκα και να μη θέλεις να γίνεις μητέρα, το βρίσκω λίγο ασυνήθιστο αλλά φυσιολογικό. Δεν είναι όλες οι γυναίκες γεννημένες για να γίνουν μητέρες και το βλέπουμε αυτό, όταν κάθε τόσο η αστυνομία ανακαλύπτει παιδιά εγκαταλειμμένα ή κακοποιημένα από τη μητέρα τους.

 

Ωστόσο είναι κάπως άκομψο να το δηλώνεις δημόσια, αν υπήρξες σύζυγος κάποιου εκλιπόντος γνωστού και πολύ αγαπητού στον κόσμο δημοσιογράφου και μητέρα του παιδιού του.

 

Έχω υπόψη μου περίπτωση γυναίκας που μεγάλωσε με τη βεβαιότητα ότι η μητέρα της δεν ήθελε να κάνει παιδί. Πώς το ήξερε; Της το έλεγε τακτικά η ίδια η μητέρα της. Τόσο τακτικά που η γυναίκα αυτή το έβρισκε πλέον φυσικό.

 

Αλλά δεν είναι φυσικό να λέει επανειλημμένα μια μητέρα στο παιδί της «δεν ήθελα να σε γεννήσω».

 

Αυτή η γυναίκα σήμερα νιώθει ότι είναι περιττή στον κόσμο και βάρος στους άλλους ανθρώπους.


Τουλάχιστον μια "συγγνώμη" μιας τέτοιας μητέρας προς το παιδί της θα απάλυνε κάπως την κατάσταση.





10/11/26

Να με θυμάσαι

 

Να με θυμάσαι,


να με σκέφτεσαι,


γιατί να ξέρεις


πως εγώ το νιώθω,


πως κάτι μέσα μου με ειδοποιεί


ότι έχει γίνει η σύνδεση.


 

Και όταν με ξεχνάς,


να ξέρεις πάλι


πως το νιώθω:


 

Είμαι αδιάφορη.


Δεν είσαι μέσα μου.


Έχει διακοπεί η σύνδεση.



 

9/11/26

Πώς το έφεραν τα χρόνια

 

Την άλλη φορά


που θα συναντηθούμε


θα σου πω για κάποιον


που πάρα πολύ μ’ αγάπησε


και πόσο λίγο


τον αγάπησα εγώ.


 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια


και τον αγάπησα στο τέλος,


όταν πια αυτός δεν ένιωθε


τίποτα για μένα.


 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια


και με εκδικήθηκε


και με εκμεταλλεύτηκε άσχημα.


 

Και πώς το έφεραν ύστερα τα χρόνια


και πέθανε από κακή αρρώστια.


 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια


κι εγώ τον βλέπω ακόμα


στα όνειρά μου,


νέο και όμορφο,


φίλο παλιό


να μου μιλά.


 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια


κι ακόμα αυτός


στριφογυρίζει μες στη μνήμη μου


σαν να μην πέθανε ποτέ


και κάποια μέρα


σκέφτομαι πως


ίσως να τον βρω 


στους δρόμους που βολτάρω.


 

Και τότε θα ζητήσουμε συχώρεση


ο ένας απ’ τον άλλον


για τα βαριά μας λάθη.