Φόβος και θλίψη

 

 

Φόβος ή θλίψη; Τι προτιμάτε;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο θα μου πείτε. Προτιμάτε τη χαρά, την ανεμελιά, τα γέλια και όλα αυτά τα ευχάριστα.

 

Κι εγώ το ίδιο. Αλλά δεν είναι στο χέρι μας να επιλέγουμε τα συναισθήματά μας. Μας επιβάλλονται από την εξωτερική πραγματικότητα που όσο κι αν θέλουμε να την αγνοούμε, αυτή χώνεται στο μυαλό μας και ρυθμίζει τις αντιδράσεις μας.

 

Μπορεί να φανταζόμαστε  ακρογιαλιές, δειλινά, βόλτες στην άμμο και τραγούδια, αλλά η πραγματικότητα δεν σηκώνει τέτοιες ψευδαισθήσεις. Εκεί που εσύ βολτάρεις ανέμελος, έρχεται αυτή και σου δίνει ένα χαστούκι και σε επαναφέρει στον κόσμο που λέμε ότι είναι πραγματικός. (Τώρα είναι πραγματικός, δεν είναι, δεν μπορούμε να ξέρουμε, αυτό μας λέει ο εγκέφαλός μας και άλλη επιλογή δεν έχουμε από το να το αποδεχτούμε).

 

Τρως λοιπόν το χαστούκι. Το οποίο έχει την ποιότητα του φόβου. Φοβάσαι. Υπάρχει λόγος που φοβάσαι και δεν σου μένει περιθώριο να χοροπηδάς ξένοιαστος. Υπομένεις σιωπηλά τον φόβο σου, η λογική σου (δηλαδή ο εγκέφαλός σου) σου λέει ότι αυτό που σε περιμένει δεν είναι πια και τόσο τρομερό, όμως ο φόβος παραμένει. Είσαι υπό το καθεστώς του φόβου.

 

Και εκεί που υπομένεις με καρτερία τον φόβο σου, η πραγματικότητα σού δίνει άλλο ένα χαστούκι που αυτό έχει την ποιότητα της θλίψης. Για άλλο θέμα. Εγκαθίσταται και η θλίψη μέσα σου.

 

Μια ωραία κατάσταση δηλαδή. Τη μια στιγμή νιώθεις φόβο, την άλλη στιγμή νιώθεις θλίψη. Και δεν είσαι πουλάκι να πετάξεις πάνω από τις Συμπληγάδες και να τις αφήσεις αυτές να χτυπιούνται μεταξύ τους, ενώ εσύ θα πετάς ελεύθερος από πάνω τους.

 

Ωραίος συνδυασμός πάντως: φόβος και θλίψη. Από το ένα στο άλλο. Έχεις μήπως καμιά προτίμηση; Δεν έχεις. Και τα δυο σε ρίχνουν κάτω, σου μαυρίζουν την ψυχή.

 

Και τι λέει η λογική, η Σώτειρα; Υπομονή, αυτό λέει, θα περάσουν όλα και θα φύγει και ο φόβος και η θλίψη.

 

Ασφαλώς, δεν έχεις αντίρρηση. Αλλά τώρα τι γίνεται; Περνούν οι μέρες και ο φόβος με τη θλίψη εναλλάσσονται συνεχώς.

 

Άλλο συναίσθημα δεν μπορεί να εισχωρήσει ανάμεσά τους, κάτι απαλό, κάτι γλυκό, κάτι τέλος πάντων ανακουφιστικό για να χαλαρώσεις λιγάκι.

 

Φόβος και θλίψη. Το καθένα από άλλη αιτία. Οι μεταπτώσεις σου είναι συνεχείς. Και η πραγματικότητα στέκεται απέξω και σε παρατηρεί απαθώς.

 

Δώσε κάτι καλό, της λες.

 

Σε κοιτάζει με εκείνο το πέτρινο βλέμμα και μένει βουβή.

 

Άγνωστες οι βουλές της.

 

Ανησυχείτε για πυρηνικό πόλεμο; Λάθος κάνετε

 

 

Η εικόνα που έχουμε γενικώς για την καταστροφή στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι μετά τη ρίψη των δύο ατομικών βομβών το 1945 είναι εφιαλτική. Και δικαίως.

 

Μόνο που κανείς δεν μας λέει ότι δεν σκοτώθηκαν ΟΛΟΙ οι κάτοικοι των δύο αυτών πόλεων. Κάποιοι, όχι λίγοι, επέζησαν, αλλά πέθαναν αργότερα από  τις συνέπειες της ραδιενέργειας και κάποιοι ΖΟΥΝ μέχρι σήμερα.

 

Χρόνια τώρα είχα την απορία: μα δεν σκοτώθηκαν δηλαδή όλοι;

 

ΟΧΙ, δεν σκοτώθηκαν όλοι. Πολλοί αρρώστησαν και πέθαναν αργότερα, άλλοι αρρώστησαν, αλλά έζησαν πολλά χρόνια και άλλοι, υπερήλικες πια, ζουν ακόμα και βρίσκονται ανάμεσά μας.

 

Είπα λοιπόν να ψάξω στο διαδίκτυο για περισσότερες λεπτομέρειες. Πληκτρολόγησα: Ηow many survived the atomic bomb. Βρήκα πολλές πληροφορίες και σας τις παραθέτω:

 

Ο αριθμός των επιζώντων από τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (γνωστοί ως hibakusha) μεταβάλλεται συνεχώς λόγω της ηλικίας τους. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Ιαπωνικής κυβέρνησης (Μάρτιος 2025), ο αριθμός των εν ζωή επιζώντων έχει πέσει για πρώτη φορά κάτω από τις 100.000.

 

Στατιστικά στοιχεία επιζώντων

--------------------------------------

Σήμερα εν ζωή: Υπάρχουν 99.130 επίσημα αναγνωρισμένοι επιζώντες (στοιχεία 31 Μαρτίου 2025).

Μέσος όρος ηλικίας: Η μέση ηλικία τους είναι πλέον 86,13 έτη.

Ιστορικό κορύφωσης: Ο αριθμός των αναγνωρισμένων hibakusha έφτασε στο μέγιστο επίπεδο το 1981, όταν ανέρχονταν σε 372.264.

 

Κατηγορίες Επιζώντων

-----------------------------

Διπλοί Επιζώντες (Niju Hibakusha): Περισσότεροι από 160 άνθρωποι έχει επιβεβαιωθεί ότι βρέθηκαν και στις δύο πόλεις κατά τη διάρκεια των εκρήξεων και επέζησαν. Ο Tsutomu Yamaguchi είναι ο μόνος που αναγνωρίστηκε επίσημα και από τις δύο πόλεις.

Κορεάτες Επιζώντες: Υπολογίζεται ότι περίπου 23.000 Κορεάτες επιζώντες επέστρεψαν στην πατρίδα τους μετά τον πόλεμο.

Ιαπωνοαμερικανοί: Περίπου 3.000 άτομα επέζησαν και επέστρεψαν στις ΗΠΑ

 

Συνολικές Απώλειες (για σύγκριση)

------------------------------------------------

Μέχρι το τέλος του 1945, υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους περίπου 140.000 άνθρωποι στη Χιροσίμα και 74.000 στο Ναγκασάκι. Συνολικά, περισσότεροι από 525.000 hibakusha έχουν πεθάνει από το 1945 μέχρι σήμερα και τα ονόματά τους αναφέρονται στα σχετικά μνημεία.

 

Αυτές τις πληροφορίες τις πήρα από την ΤΝ.

 

*

 

Από άλλη πηγή: (https://www.nps.gov/mapr/learn/historyculture/atomic-bomb-survivors.htm)

 

 

Στις 6 Αυγούστου 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν την ατομική βόμβα Little Boy στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας. Τρεις ημέρες αργότερα, οι ΗΠΑ έριξαν μια δεύτερη ατομική βόμβα, γνωστή ως Fat Man, στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας. Μέχρι το τέλος του 1945, περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως άμεσο αποτέλεσμα αυτών των βομβαρδισμών.

 

Πολλές χιλιάδες άνθρωποι επέζησαν με τραύματα από τις επιθέσεις. Έγιναν γνωστοί ως hibakusha , που μεταφράζεται ως άτομα που επλήγησαν από τη βόμβα.  

Ο όρος Niju hibakusha , διπλοί επιζώντες, αναφέρεται σε περισσότερους από 160 ανθρώπους που ήταν παρόντες τόσο στη Χιροσίμα όσο και στο Ναγκασάκι. Επί του παρόντος, πάνω από 525.000 hibakusha έχουν πεθάνει και έχουν ονομαστεί σε μνημεία - περισσότεροι από 330.000 από τη Χιροσίμα και περισσότεροι από 190.000 από το Ναγκασάκι.

 

Οι Hibakusha λαμβάνουν υποστήριξη από την ιαπωνική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου ενός ιατρικού επιδόματος. Ωστόσο, στην Ιαπωνία εξακολουθούν να υπάρχουν διακρίσεις εις βάρος τόσο των hibakusha όσο και των παιδιών τους, ακόμη και των εγγονιών τους, με βάση την κοινή πεποίθηση ότι μπορεί να είναι σωματικά ή ψυχολογικά εξασθενημένοι και ότι οι επιπτώσεις της ακτινοβολίας είναι κληρονομικές ή μεταδοτικές. Πολλοί hibakusha δεν θέλουν να γίνει γνωστή η κατάστασή τους, καθώς μπορεί να τους επηρεάσει, όσον αφορά την απασχόληση ή τον γάμο.

 

*

Δείτε όμως τι συμβαίνει σήμερα και στο Τσερνόμπιλ και στην ατόλη Μπικίνι

-----------------------------------------------------

 

Τσερνόμπιλ: Ορισμένα είδη πτηνών εμφανίζουν ανάπτυξη υψηλότερων επιπέδων αντιοξειδωτικών που τα προστατεύουν από το περιβάλλον που προκαλείται από την ακτινοβολία. Αρκετά έντομα και αράχνες έχουν δείξει πολύ μεγαλύτερη ανθεκτικότητα χωρίς σημαντική μείωση στους πληθυσμούς τους. Μια κοινή απόκλιση που παρατηρείται είναι ο αλμπινισμός, μια συγγενής υπολειπόμενη κληρονομική έλλειψη μελανίνης στα ζώα, η οποία εκδηλώνεται με την απουσία του εγγενούς χρώματος του δέρματος, των μαλλιών, του μαλλιού, της ίριδας και των χρωστικών μεμβρανών των ματιών. Ωστόσο, η μακροχρόνια έκθεση στην ακτινοβολία εξακολουθεί να μελετάται.

 

Μπικίνι: Αλλά τα κρούσματα στην ατόλη Μπικίνι μας δίνουν πάντα ελπίδα. Αυτό το νησί του Ειρηνικού ήταν το πεδίο δοκιμών όπου οι ΗΠΑ διεξήγαγαν 23 πυρηνικές δοκιμές πριν από εξήντα χρόνια, εκκενώνοντας ολόκληρο τον πληθυσμό της ατόλης, καθώς τα εδάφη ήταν υπερβολικά μολυσμένα από την ακτινοβολία.

 

Αλλά σιγά σιγά, το οικοσύστημα της ατόλης έχει σαφώς ανακάμψει, παρόλο που οι πληγές δεν έχουν ακόμη επουλωθεί πλήρως. Τα κοράλλια ξανακατοικούν στις παράκτιες περιοχές τώρα και η ανάπτυξη αυτών των υφάλων προσελκύει πολλά είδη ζώων - ασπόνδυλα, ψάρια, ακόμη και καρχαρίες. Οι καρχαρίες είναι κορυφαίοι θηρευτές και η παρουσία τους αποτελεί ένδειξη ενός υγιούς οικοσυστήματος. Αυτά είναι εξαιρετικά νέα και δείχνουν ότι ακόμη και όταν ένα περιβάλλον καταστρέφεται, μπορεί να αναγεννηθεί, προκαλώντας μεγάλο θαυμασμό για την ανθεκτική μας φύση.

 

Ενώ θαυμάζω την ανθεκτικότητα της μητέρας μας Φύσης που λειτουργεί στο Τσερνόμπιλ, με ωθεί να σκεφτώ: «ήταν η απλή παρουσία των ανθρώπων χειρότερη για το περιβάλλον ακόμη και από μια καταστροφική πυρηνική καταστροφή;» Μια τροφή για σκέψη.

 

Πηγή: https://neosciencehub.com/chernobyl-and-wildlife/#google_vignette

 

Και οι δικές μου σκέψεις τώρα:

 

Αν αρχίσουν να ρίχνουν πυρηνικά όσοι φαγώνονται στη Μέση Ανατολή, να ανησυχούμε αλλά με μέτρο. Δεν είμαστε τόσο κοντά, όσο φοβόμαστε, και έχουμε τρόπους να προστατευτούμε από τη ραδιενέργεια που θα φτάσει (εξασθενημένη) στα μέρη μας.

 

Αν προκληθεί παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος, πράγμα μάλλον απίθανο, να μην ανησυχούμε καθόλου. Κάποιοι συνάνθρωποι θα επιβιώσουν, θα επιστρέψουν στην εποχή του Λίθου και όλα θα ξαναγίνουν από την αρχή.

 

Η Φύση δεν δίνει δεκάρα για τα καμώματά μας. Συνεχίζει να θάλλει και να στηρίζει τη ζωή, όπως βλέπουμε στο Τσερνόμπιλ και στην ατόλη Μπικίνι, όπου ζώα και φυτά συνυπάρχουν με αρμονία μακριά από τον άνθρωπο που τα καταδιώκει και τα εξολοθρεύει.

 

Η Ζωή είναι ένα επίμονο φαινόμενο, δεν εξαλείφεται, ό,τι κι αν κάνουμε, ας το πάρουμε απόφαση. Ακόμα κι αν πέσει ατομική βόμβα στα κεφάλια μας, κάποιοι από μας θα επιζήσουν.

 

Τα σουπερμάρκετ δεν θα επιζήσουν.

 

*

Στη φωτογραφία: Τσερνόμπιλ, σήμερα.

 

 

 

 

Εκεί

 

Εκεί,

σε μιαν απέραντη έρημο,

μες στους αμμόλοφους,

κάτω από έναν ήλιο

ανελέητο…

Και τότε ο ήλιος

θα χλομιάσει.

Ιστορίες ύπνου

 

 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έφτιαχνα ιστορίες μέσα στο μυαλό μου, λίγο πριν κοιμηθώ. Φυσικά ο κεντρικός χαρακτήρας ήμουν εγώ.

 

Ωραίες, ευτυχισμένες ιστορίες, άλλοτε περιπετειώδεις, άλλοτε καθημερινές, που με γέμιζαν ευχαρίστηση, με χαλάρωναν και με έπαιρνε γλυκά ο ύπνος.

 

Μεγάλωνα και μαζί μου μεγάλωναν κι αυτές, γίνονταν πιο ώριμες, πιο πολύπλοκες και πάντα εννοείται με happy end.

 

Θυμάμαι ότι στην εφηβεία μου είχα σκαρώσει μια περιπέτεια με απαγωγή στην Καζαμπλάνκα (άκου τώρα, Καζαμπλάνκα!), στην οποία περιπέτεια αποφάσισα να βάλω και δυο κολλητές μου φίλες τότε. (Ξανθίππη, αν διαβάσεις αυτή μου την ανάρτηση, να ξέρεις ότι μία από αυτές ήσουν εσύ 😊).

 

Δεν θυμάμαι βέβαια την πλοκή της υπόθεσης, αφελής θα πρέπει να ήταν, ωστόσο εμείς οι τρεις φίλες τα καταφέρναμε κάθε φορά να ξεφεύγουμε από τους διώκτες μας και τελικά γυρίσαμε στον τόπο μας σώες και ασφαλείς. Εννοείται ότι τα μεγαλύτερα κατορθώματα τα έκανα εγώ, αφού εγώ έφτιαχνα την ιστορία.

 

Την άλλη μέρα τη διηγήθηκα στην άλλη φίλη θεωρώντας ότι τους είχα κάνει την τιμή να τις βάλω σε μια προσωπική ιστορία μου. Η άλλη με άκουγε με υπομονή για κάμποση ώρα  και μετά μου φώναξε θυμωμένη:

 

-Όλα τα σπουδαία τα έκανες εσύ, εμείς δεν κάναμε τίποτα!

 

Έμεινα για λίγο σαστισμένη. Μετά της είπα:

 

-Μα η ιστορία αυτή είναι δική μου! Φτιάξε κι εσύ μια δική σου και κάνε τον εαυτό σου ηρωίδα!

 

Τέλος πάντων αυτή τη συνήθεια να φτιάχνω ιστορίες, λίγο πριν κοιμηθώ, ήταν το καλύτερο υπνωτικό μου επί δεκαετίες.

 

Και ξαφνικά, πριν ένα-δυο χρόνια ξάπλωνα στο κρεβάτι και δεν μου ερχόταν τίποτα στον νου. Είχα εξαντλήσει το ρεπερτόριό μου.

 

Ιστορίες της παρούσας εποχής, ιστορίες από παρελθούσες εποχές, προϊστορικές, ιστορικές, αρχαιότητα, μεσαίωνα, Βυζάντιο (τις επόμενες ιστορικές φάσεις τις βαριόμουν), ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, άγνωστοι πλανήτες, άγνωστοι πολιτισμοί, άλλα Σύμπαντα, περίεργες καμπυλότητες του χρόνου που με μετέφεραν παντού, ιστορίες μεταφυσικές με ωραίους παραδείσους, με όντα υπερφυσικά, ιστορίες ερωτικές με φανταστικούς ή πραγματικούς ανθρώπους, τέλος πάντων δεν άφησα τίποτα που να μην το κάνω ιστορία.

 

Και ξαφνικά: Τέλος.

 

Τα είχα όλα ζήσει με τη φαντασία μου όχι μία αλλά πολλές φορές και τα είχα όλα βαρεθεί. Με άλλα λόγια δεν είχα πια το υπνωτικό μου.

 

Και τώρα τι κάνουμε; αναρωτήθηκα.

 

Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Έμαθα να κοιμάμαι χωρίς το υπνωτικό μου.

 

Στεγνά πράγματα δηλαδή, χωρίς γοητεία.