Κάποτε,
μέχρι πριν λίγες δεκαετίες, η Ευρώπη ήταν μια ήπειρος χριστιανική, διαιρεμένη
σε τρεις κυρίως μεγάλες εκκλησίες που αντιπαθούσαν η μία την άλλη: την
ορθόδοξη, την καθολική και την προτεσταντική. Ινδουιστές δεν είχε, βουδιστές
δεν είχε, οι εβραίοι παρέμεναν αφανείς και κάποιες μουσουλμανικές μειονότητες
στην νοτιοανατολική γωνιά της ηπείρου κάθονταν ήσυχοι και ταπεινοί.
Μετά άρχισαν οι μεταναστεύσεις των πληθυσμών από την Ασία και την Αφρική, γέμισε η Ευρώπη μετανάστες, λευκούς, ημίλευκους και μαύρους και αλλοιώθηκαν τα πατροπαράδοτα ήθη της. Τουρμπάνια, μαντίλες και νικάμπ άρχισαν να κυκλοφορούν στους δρόμους της Ευρώπης, ναοί αλλοθρήσκων στήθηκαν για να τελούν τη λατρεία τους οι άνθρωποι και οι Ευρωπαίοι που στην πλειονότητά τους είναι ανεκτικοί άνθρωποι (εξαιρούμε φυσικά τους Έλληνες) δέχτηκαν αυτή την αλλαγή με κατανόηση.
Ως εδώ καλά.
Η
Ευρώπη έγινε μια πολυπολιτισμική ήπειρος –όλοι οι καλοί χωράνε – και οι
νεήλυδες λίγο πολύ άρχισαν να μιλούν τις ευρωπαϊκές γλώσσες και να κατανοούν το
δυτικό πολιτισμό. Αρκετοί από αυτούς, ιδιαίτερα της δεύτερης και τρίτης γενιάς,
ενσωματώθηκαν και σήμερα δηλώνουν Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί κλπ
