Πήγα προ ετών σε μια εκδήλωση στο Γκάζι – να την πω
πολιτιστική; Κάτι τέτοιο ισχυριζόταν ότι ήταν πάντως – που ήταν τέλεια
οργανωμένη. Οι επισκέπτες εφοδιάζονταν με τα κατάλληλα φυλλάδια και μετά κατά
μικρές ομάδες περνούσαν από τη μια αίθουσα στην άλλη, όπου παρακολουθούσαν
διάφορα ντοκιμαντέρ για το ρόλο της Ψυχιατρικής και για τις βάναυσες μεθόδους
θεραπείας της από τις αρχές του 20ού αιώνα και δώθε.
Ανυποψίαστη αρχικά συμφωνούσα με όσα έβλεπα, διότι
πράγματι οι ψυχικά ασθενείς πριν εκατό και πλέον χρόνια, όταν ακόμα η
Ψυχιατρική έκανε τα πρώτα της βήματα, είχαν σκληρή μεταχείριση. Αλλά, από
αίθουσα σε αίθουσα, παρατήρησα ότι το πράγμα χόντραινε. Στο τέλος έγινε μια
ανοιχτή καταγγελία κατά της σύγχρονης Ψυχιατρικής με επιχειρήματα
διαστρεβλωμένα και παραποιημένες περιπτώσεις ασθενών. Το μήνυμα ήταν πλέον
σαφές: Μακριά από τους ψυχιάτρους, βρείτε εναλλακτικές θεραπείες για τα ψυχικά
νοσήματα.


