Είναι
πολύς καιρός τώρα που έχω πάψει να παρακολουθώ τα οικονομικά σκάνδαλα που
έρχονται κάθε τόσο στο φως, καταχρήσεις, αυθαιρεσίες, απατεωνιές,
πλαστογραφήσεις, εξαπατήσεις και από δημόσια πρόσωπα και από ιδιώτες. Πονηροί
όλοι τους, ανήθικοι, χωρίς αιδώ κλέβουν το δημόσιο χρήμα και οι απλοί πολίτες
ιδέα δεν έχουν. Πώς εξάλλου να τους ελέγξει κανείς όλους αυτούς;
Το
δε κράτος μού θυμίζει ένα πλαδαρό παχύδερμο σώμα που κείτεται στο έδαφος και
δεν κάνει τίποτα. Έρχονται μύγες, έρχονται σφήκες, κουνούπια, σκνίπες,
σκουλήκια, λεπιδόπτερα κάθε είδους και το σιγοτρώνε ζωντανό κι αυτό τίποτα δεν
κάνει, κείτεται εκεί αναίσθητο και γεμάτο έλκη.
Μια
ολόκληρη χώρα βουτηγμένη στη διαφθορά, με διεφθαρμένους ιθύνοντες και
διεφθαρμένους πολίτες. Κατηγορούμε τους ιθύνοντες και καλά κάνουμε. Αλλά και οι
απλοί πολίτες, εμείς δηλαδή, δεν είμαστε καλύτεροι. Και πώς να είμαστε καλύτεροι,
όταν όλοι γύρω μας είναι διεφθαρμένοι; Η διαφθορά είναι σαν κολλητική αρρώστια.
Μεταδίδεται από τον έναν στον άλλον και σε λίγο ολόκληρη η χώρα έχει
αρρωστήσει.
