Ο Ηλίας σπάνια βγαίνει έξω, ντρέπεται, νομίζει ότι είναι
ένα σκουπίδι. Όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη, έχει αντιφατικά συναισθήματα.
Είναι ωραίος, αλλά είναι και άσχημος. Πώς γίνεται αυτό, δεν μπορεί να
καταλάβει. Το πρόσωπό του είναι συμπαθητικό, εντάξει, αλλά με το σώμα του έχει
πρόβλημα. Είναι μάλλον χοντρός κι έχει πολύ αδύνατα πόδια. Και χέρια κοντά με
λεπτά δάχτυλα. Δεν είναι χέρια άντρα αυτά, σκέφτεται και τα χώνει στις τσέπες
του για να μην τα βλέπει.
Κορίτσια δεν τολμά να κοιτάξει. Πότε-πότε κάποια στο δρόμο τού ρίχνει ένα
εξεταστικό βλέμμα και τότε ο Ηλίας θέλει να ανοίξει η γη να τον καταπιεί.
Στρίβει αμέσως στο πρώτο στενό, εξαφανίζεται από το οπτικό της πεδίο. Πάει και
κρύβεται σ’ ένα μοναχικό καφέ και καπνίζει απανωτά τσιγάρα βουβός και κατηφής.
Μολύνει τον κόσμο με την αντιαισθητική του παρουσία, έτσι πιστεύει.
Άλλοτε κάτι τον πιάνει και δεν βγαίνει καθόλου έξω. Κάθεται
κλεισμένος στο σπίτι του και περνά την ώρα του με βιβλία και με την τηλεόραση.
Ακούει και ραδιόφωνο για ποικιλία πότε-πότε. Όποτε παθαίνει αυτή την κρίση,
δυσκολεύει πολύ η ζωή του, ούτε για τσιγάρα δεν θέλει να βγει. Ευτυχώς που έχει
τη Σκούρτε, την Αλβανή που μένει στο ημιυπόγειο, και τη στέλνει να του ψωνίσει
διάφορα.
