Πενήντα φράσεις για να βάλεις το παιδί σου στην κόλαση

Διάβασα τυχαία εδώ http://ingossip.gr/paraxena/544463-

μερικές καλές συμβουλές για τους γονείς που θέλουν να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση των παιδιών τους και να αναπτύξουν μαζί τους μια τρυφερή και αγαπητική σχέση.

Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές η μαμά ή ο μπαμπάς είναι κουρασμένοι, εκνευρισμένοι, αφηρημένοι και λένε στο παιδί άσκεφτες κουβέντες που δεν τις εννοούν. Μετά βέβαια αναγνωρίζουν το λάθος τους και συνήθως επανορθώνουν. Το παιδί έχει ένστικτο. Καταλαβαίνει πότε οι γονείς του πετάνε μια άστοχη φράση που δεν την εννοούν, εφόσον βέβαια η συνολική συμπεριφορά τους απέναντί του είναι σε γενικές γραμμές σωστή. Δεν πρόκειται το παιδί να γίνει, όταν μεγαλώσει, κανένας κατά συρροήν δολοφόνος, αν η μαμά του τού είπε ένα μεσημέρι, κουρασμένη καθώς ήταν από τη δουλειά: «φάε το φαγητό σου και μη με ζαλίζεις, έχω τα νεύρα μου σήμερα». Το παιδί που μεγαλώνει σε ένα αγαπητικό και υποστηρικτικό περιβάλλον, δεν θα δώσει σημασία, αν καμιά φορά οι γονείς πουν και καμιά κουβέντα παραπάνω.

Περί παίδων αγωγής

Είναι πολύ παρήγορο αυτό που  συμβαίνει στις μέρες μας, να  εκδηλώνεται δηλαδή μια ιδιαίτερη ευαισθησία προς όλους εκείνους που δεν έχουν τη φυσική ή την πνευματική επάρκεια για να αγωνιστούν μόνοι τους μέσα σ’ αυτό τον ανταγωνιστικό κόσμο που ζούμε. Οι ηλικιωμένοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι άρρωστοι, τα παιδιά, τα ζώα έχουν γίνει το αντικείμενο της ευαισθησίας μας και διάφορες οργανώσεις  προσπαθούν να κάνουν τη ζωή των αδύναμων λιγότερο δύσκολη κινητοποιώντας κρατικούς φορείς και πιέζοντας για τη θέσπιση νόμων που θα τους προστατεύουν από την αυθαιρεσία των συνανθρώπων μας.